Ο σκοπός της ανθρώπινης ψυχής

"Το ύψιστο συναίσθημα είναι η εμπειρία της ενότητας με το Παν. Αυτός είναι ο μεγάλος νόστος στην αλήθεια που λαχταράει η ψυχή. Αυτό είναι το συναίσθημα της τέλειας αγάπης. Ο μοναδικός σκοπός της ψυχής – μονάδας. Η ενοποίηση με το Όλο.  Η τέλεια αγάπη είναι για το συναίσθημα ό,τι είναι το τέλειο λευκό για το χρώμα. Πολλοί νομίζουν πως το λευκό είναι η απουσία χρώματος. Δεν είναι. Είναι η συμπερίληψη όλων των χρωμάτων. Το λευκό είναι κάθε άλλο χρώμα που υπάρχει σε ένωση.  Έτσι λοιπόν, και η αγάπη δεν είναι η απουσία ενός συναισθήματος (μίσους, φόβου, λαγνείας, ζήλιας, απληστίας), αλλά το σύνολο όλων των συναισθημάτων. Το άθροισμα. Το συναθροιστικό ποσόν. Το παν. 

Για να βιώσει η ψυχή την τέλεια αγάπη, πρέπει να βιώσει κάθε ανθρώπινο συναίσθημα. Πως μπορείς να νιώσεις συμπόνια για κάτι που δεν το καταλαβαίνεις; Πως μπορείς να συγχωρήσεις σε έναν άλλον εκείνο που δεν έχεις βιώσει ποτέ στον εαυτό σου; Βλέπουμε λοιπόν τόσο την απλότητα όσο και το εκπληκτικό μέγεθος του ταξιδιού της ψυχής. Καταλαβαίνουμε τελικά τι επιδιώκει: ο σκοπός της ανθρώπινης ψυχής είναι ΝΑ ΒΙΩΣΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, έτσι που να μπορεί ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ." 

Neale Donald Walsch

Δράσε σαν Θεός που είσαι

«Βρισκόσαστε, επομένως, στη διαδικασία να βιώσετε τον εαυτό σας από την αρχή κάθε στιγμή. Όπως κι Εγώ. Μέσα από σας.

Μπορείς να δεις τη σύμπραξη; Μπορείς να συλλάβεις τις επιπτώσεις της; Είναι μια ιερή συνεργασία, πραγματικά μια άγια κοινωνία.

Η ζωή σου λοιπόν θα «πάρει μπρός» όταν επιλέξεις να το κάνεις. Δεν το έχεις επιλέξει ακόμα. Αναβάλλεις, αργοπορείς, αποτελματώνεσαι, αρνείσαι. Τώρα είναι η στιγμή να αρχίσεις και να αναλάβεις αυτό που σου έχει υποσχεθεί. Για να το κάνεις πρέπει να πιστέψεις στην υπόσχεση και να τη ζήσεις. Πρέπει να ζήσεις την υπόσχεση του Θεού.

Η υπόσχεση του Θεού είναι ότι είσαι γιος Του. Τέκνο Του. Ομοίωσή Του. Ίσος Του.

Αχ… εδώ είναι που «κλοτσάς». Μπορείς να δεχτείς το «γιος», το «τέκνο», το «ομοίωση», αλλά με το «ίσος Του» σε πιάνει τρομάρα. Παραπάει για να το δεχτείς. Παραείναι μεγάλο, παραείναι εκπληκτικό, παραείναι υπεύθυνο. Γιατί αν είσαι ίσος του Θεού, αυτό σημαίνει πως τίποτε δεν γίνεται σε σένα και πως όλα δημιουργούνται από σένα. Δεν μπορούν να υπάρξουν θύματα ούτε θύτες, αλλά μόνον αποτελέσματα μιας σκέψης σου για κάτι.

Σου λέω τούτο: όλα όσα βλέπεις στον κόσμο σου είναι το αποτέλεσμα της ιδέας σου γι αυτά.

Θέλεις στ’αλήθεια να «πάρει μπρος» η ζωή σου; Τότε άλλαξε την ιδέα σου γι αυτήν. Για σένα. Σκέψου, μίλα και δράσε σαν Θεός που είσαι.

Φυσικά αυτό ίσως σε χωρίσει από πολλούς από τους συνανθρώπους σου. Ίσως σε πούνε τρελό. Ίσως σε πούνε βλάσφημο. Ίσως ακόμα και να προσπαθήσουν να σε καταδιώξουν.

Δεν θα το κάνουν επειδή πιστεύουν πως ζεις σε ένα δικό σου ψευδαισθησιακό κόσμο (οι περισσότεροι άνθρωποι είναι αρκετά γενναιόδωροι ώστε να σου επιτρέπουν τις ιδιωτικές σου ψυχαγωγίες), αλλά επειδή αργά ή γρήγορα θα υπάρξουν άλλοι που η αλήθεια σου θα τους έλξει με τις υποσχέσεις που επιφυλάσσει για κείνους.

Κι εδώ είναι που μπορεί να επέμβουν κάποιοι, γιατί εδώ είναι που θα αρχίσεις να τους απειλείς. Γιατί η απλή σου αλήθεια, απλά βιωμένη, θα προσφέρει περισσότερη ομορφιά, περισσότερη παρηγοριά, περισσότερη γαλήνη, περισσότερη χαρά και περισσότερη αγάπη για τον εαυτό σου και τους άλλους από οτιδήποτε θα μπορούσαν να επινοήσουν οι γήινοι συνάνθρωποί σου.

Και αυτή η αλήθεια, υιοθετημένη κι από άλλους, θα σήμαινε το τέλος των δικών τους τρόπων. Θα σήμαινε το τέλος του μίσους, του φόβου, του ρατσισμού και του πολέμου. Το τέλος των θανατικών ποινών και των σκοτωμών που γίνονται εν ονόματί Μου. Το τέλος του δίκιου του ισχυροτέρου. Το τέλος των εξαγορών μέσω της εξουσίας. Το τέλος της πίστης και της υποταγής μέσω του φόβου. Το τέλος του κόσμου έτσι όπως τον ξέρουν, όπως εσείς τον έχετε δημιουργήσει μέχρι τώρα.

Γιατί λοιπόν να το κάνεις;

Επειδή δε σε απασχολεί πια η αποδοχή ή η έγκριση του κόσμου. Δεν είσαι πια ικανοποιημένος με αυτό που σου έχει φέρει. Δεν είσαι πια ευχαριστημένος με αυτό που έχει δώσει σε άλλους. Θέλεις να σταματήσει ο πόνος, να σταματήσει το βάσανο, να τελειώσει η ψευδαίσθηση. Μπούχτισες πια με τον κόσμο όπως είναι τώρα. Αναζητάς έναν καινούριο κόσμο.

Μην τον αναζητάς πια. Τώρα κάνε τον να εμφανιστεί.»

Neale Donald Walsch - Συζήτηση με το Θεό

Οι σχέσεις είναι ιερές

«Οι περισσότεροι άνθρωποι μπαίνουν σε μια σχέση αποβλέποντας στο τι μπορούν να πάρουν από αυτήν παρά στο τι μπορούν να δώσουν σ’αυτήν.

Ο σκοπός μιας σχέσης είναι να αποφασίσει ποιο μέρος του εαυτού σου θα ήθελες να δεις να «εμφανίζεται» και όχι ποιο μέρος του άλλου μπορείς να αιχμαλωτίσεις και να κρατήσεις.

Ένας μόνο σκοπός μπορεί να υπάρξει για τις σχέσεις και για όλη τη ζωή: να είσαι και να αποφασίσεις ποιος πραγματικά είσαι.

Είναι πολύ ρομαντικό να λες πως ήσουν ένα «τίποτα» μέχρι να έρθει εκείνος ο ξεχωριστός άλλος στη ζωή σου. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Και ακόμα χειρότερα, ασκεί μια τρομαχτική πίεση στον άλλον ή την άλλη να είναι ένα σωρό πράγματα που δεν είναι.

Επειδή δεν θέλουν να σε «απογοητεύσουν», προσπαθούν πολύ σκληρά να είναι και να κάνουν αυτά τα πράγματα, ώσπου πια δεν μπορούν. Δεν μπορούν πια να συμπληρώνουν την εικόνα που έχεις εσύ γι’αυτούς. Δεν μπορούν να εκπληρώσουν τους ρόλους που τους έχουν αποδοθεί. Η δυσφορία και η μνησικακία όλο και μεγαλώνουν. Ο θυμός ακολουθεί.

Τελικά, για να σώσουν τον εαυτό τους (και τη σχέση) αυτοί οι ξεχωριστοί άλλοι αρχίζουν να επανακτούν τον αληθινό τους εαυτό, ενεργώντας περισσότερο σύμφωνα με το ποιοι πραγματικά είναι. Τότε είναι που αρχίζεις να λες ότι «άλλαξαν».

Είναι πολύ ρομαντικό να λες ότι τώρα που ο ξεχωριστός σου άλλος μπήκε στη ζωή σου νιώθεις πλήρης. Όμως ο σκοπός μιας σχέσης δεν είναι να έχεις κάποιον άλλον που να μπορεί  να σε γεμίσει. Είναι το να έχεις έναν άλλο με τον οποίο να μπορείς να μοιραστείς την πληρότητά σου.

Να το παράδοξο όλων των ανθρώπινων σχέσεων: δεν έχεις την ανάγκη κάποιου συγκεκριμένου άλλου προκειμένου να βιώσεις πλήρως το ποιος είσαι. Όμως και χωρίς κάποιον άλλον δεν είσαι τίποτα.

Αυτό είναι το μυστήριο αλλά και το θαύμα, η διάψευση και η χαρά της ανθρώπινης εμπειρίας. Χρειάζεται βαθιά κατανόηση και ολοκληρωτική προθυμία για να ζεις μέσα σε αυτό το παράδοξο με έναν τρόπο που να έχει νόημα. Παρατηρώ πως λιγοστοί άνθρωποι τα καταφέρνουν.

Οι περισσότεροι από σας μπαίνετε στην ηλικία όπου αρχίζετε να κάνετε σχέσεις γεμάτοι προσδοκία, σεξουαλική ενέργεια, με μια διάπλατα ανοιχτή καρδιά και με μια χαρούμενη και ανυπόμονη ψυχή.

Κάπου ανάμεσα στα 40 και τα 60 σας, αργότερα ή νωρίτερα (και για τους περισσότερους είναι πιο νωρίς παρά πιο αργά), έχετε παραιτηθεί από το πιο μεγαλειώδες σας όνειρο, έχετε βάλει στην άκρη την ύψιστη ελπίδα σας και έχετε συμβιβαστεί με την πιο ταπεινή σας προσδοκία ή και με καμιά απολύτως.

Το πρόβλημα είναι τόσο βασικό και τόσο απλό, κι όμως τόσο τραγικά παρεξηγημένο: το μεγαλειωδέστερο όνειρό σας, η ύψιστη ιδέα σας και η πιο τρυφερή σας ελπίδα  είχε να κάνει με το πόσο αντάξια ο άλλος ανταποκρίθηκε στις δικές σας ιδέες και πόσο είδατε τον εαυτό σας να ανταποκρίνεται αντάξια στις δικές του ή στις δικές της. Όμως η μόνη αληθινή επιτυχία έχει να κάνει με το πόσο αντάξια εσείς ανταποκρίνεστε στις δικές σας ιδέες.

Οι σχέσεις είναι ιερές επειδή παρέχουν τη μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής (στην πραγματικότητα τη μοναδική της ευκαιρία) να δημιουργήσει και να παραγάγει την εμπειρία της ύψιστης διανοητικής σας αντίληψης που έχει σχέση με τον εαυτό σας. Οι σχέσεις αποτυγχάνουν όταν τις βλέπετε ως τη μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής να δημιουργήσει και να παραγάγει την εμπειρία της ύψιστης διανοητικής σας αντίληψης σχετικά με έναν άλλον.

Ας ανησυχεί ο κάθε άνθρωπος που βρίσκεται μέσα σε μια σχέση για τον εαυτό του. Τι είναι, τι κάνει και τι έχει ο εαυτός σου, τι θέλει, τι ζητάει και τι δίνει ο εαυτός του, τι επιδιώκει, τι δημιουργεί και τι βιώνει ο εαυτός του, και τότε όλες οι σχέσεις θα εξυπηρετήσουν υπέροχα το σκοπό τους και τους σκοπούς των μετεχόντων!

Ας ανησυχεί ο κάθε άνθρωπος σε μια σχέση όχι για τον άλλον, αλλά μόνο, μόνο, μόνο, για τον εαυτό του.

Αυτό μοιάζει με παράξενη διδασκαλία, γιατί σου έχουν πει πως στην ύψιστη μορφή σχέσης ο ένας ανησυχεί μόνο για τον άλλον. Όμως σου λέω αυτό: η συγκέντρωσή σου πάνω στον άλλον (η ψύχωσή σου με τον άλλον) είναι αυτό που κάνει τις σχέσεις να αποτυγχάνουν.

Τι είναι ο άλλος; Τι κάνει ο άλλος; Τι έχει ο άλλος; Τι λέει ο άλλος; Τι θέλει; Τι απαιτεί; Τι σκέφτεται ο άλλος; Τι προσδοκά; Τι σχεδιάζει;

Ο δάσκαλος καταλαβαίνει πως δεν έχει σημασία τι είναι, τι κάνει, τι έχει, τι λέει, τι θέλει, τι απαιτεί ο άλλος. Δεν έχει σημασία τι σκέφτεται, τι προσδοκά, τι σχεδιάζει ο άλλος. Το μόνο που έχει σημασία είναι τι είσαι εσύ σε σχέση με αυτό.

Ο άνθρωπος που αγαπάει περισσότερο είναι ο άνθρωπος που είναι εγω-κεντρικός.

Αυτή πια κι αν είναι ριζοσπαστική διδασκαλία….

Όχι, αν την κοιτάξεις προσεκτικά. Αν δεν μπορείς να αγαπήσεις τον εαυτό σου, τότε δεν μπορείς να αγαπήσεις κάποιον άλλον. Ορισμένοι άνθρωποι κάνουν το λάθος να επιδιώκουν την αγάπη για τον εαυτό τους μέσω της αγάπης για έναν άλλον. Φυσικά δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτό κάνουν. Δεν είναι μια συνειδητή προσπάθεια. Είναι αυτό που συμβαίνει στο νου. Βαθιά μέσα στο νου. Είναι αυτό που ονομάζετε υποσυνείδητο.

Σκέφτονται: «Αν μπορέσω να αγαπήσω τους άλλους, τότε θα μ’αγαπήσουν. Τότε θα είμαι αξιαγάπητος και θα μπορώ να με αγαπήσω».

Το αντίστροφο αυτού που λέμε είναι ότι πάρα πολλοί άνθρωποι μισούν τον εαυτό τους επειδή αισθάνονται ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος που να τους αγαπάει. Αυτό είναι μια πραγματική φτώχεια (γι’αυτό λέμε πως οι άνθρωποι διψάνε για αγάπη ή είναι πεινασμένοι για αγάπη) και η ειρωνεία είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που τους αγαπούν, αλλά δεν έχει σημασία Όσοι άνθρωποι και να τους δηλώσουν την αγάπη τους, δε φτάνει.»

(…)

«Μου φαίνεται ότι δεν ξέρω πώς να κρατήσω μια σχέση. Μες να το μάθω ποτε; Τι πρέπει να κάνω για να συμβεί;

Ρωτάς λες και το να κρατηθείς σε μια σχέση σημαίνει ότι η σχέση θα είναι επιτυχημένη. Προσπάθησε να μην μπερδεύεις τη μακροβιότητας με μια δουλειά καλά καμωμένη. Να θυμάσαι πως η δουλειά σου πάνω στον πλανήτη δεν είναι να δεις πόσον καιρό μπορείς να μείνεις σε μια σχέση, αλλά να αποφασίζεις και να βιώσεις ποιος πραγματικά είσαι.

Δεν υπερασπίζομαι τις βραχύβιες σχέσεις, αλλά πιστεύω πως δεν είναι απαραίτητο να είναι και μακρόβιες. Ωστόσο, ενώ δεν είναι απαραίτητο, Εγώ μπορώ να σου πω τούτο: οι μακροχρόνιες σχέσεις εμπεριέχουν πράγματι αξιόλογες ευκαιρίες για αμοιβαία ανάπτυξη, αμοιβαία έκφραση και αμοιβαία ολοκλήρωση. Και αυτό έχει τη δική του ανταμοιβή.

Ξέρω, ξέρω! Θέλω να πω, δηλαδή, πάντα το υποπτευόμουν. Πως μπορώ, λοιπόν, να φθάσω εκεί;

Πρώτον σιγουρέψου ότι μπαίνεις σε μια σχέση για τους σωστούς λόγους. (Χρησιμοποιώ τη λέξη «σωστός» εδώ ως σχετικό όρο. Εννοώ «σωστούς» σε σχέση με τον ανώτερο σκοπό που έχεις στη ζωή σου.)

Όπως είπα και πριν, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να δημιουργούν σχέσεις για «λάθος» λόγους: για να δώσουν ένα τέλος στη μοναξιά, να γεμίσουν ένα κενό, να αγαπιούνται ή να έχουν κάποιον να αγαπούν. Κι αυτοί είναι ορισμένοι από τους καλύτερους λόγους. Άλλοι το κάνουν για να γιατρέψουν το εγώ τους, για να πάρει τέλος η κατάθλιψή τους, για να βελτιώσουν τη σεξουαλική ζωή τους, για να συνέλθουν από μια προηγούμενη σχέση ή, είτε το πιστεύεις είτε όχι, για να μη νιώθουν ανία.

Κανένας από αυτούς τους λόγους δεν θα λειτουργήσει, και αν δεν αλλάξει κάτι πολύ σοβαρό στην πορεία, τότε δε θα αλλάξει ούτε και η σχέση.

Εγώ όμως τις σχέσεις μου για κανέναν από αυτούς τους λόγους.

Θα μπορούσα να το αμφισβητήσω αυτό. Δεν νομίζω πως ξέρεις γιατί δημιουργούσες τις σχέσεις σου. Δε νομίζω πως το σκεφτόσουν με αυτό τον τρόπο. Δε νομίζω πως ξεκινούσες τις σχέσεις σου με κάποιο σκοπό. Νομίζω πως απλώς «ερωτευόσουν».

Ακριβώς.

Και δε νομίζω πως σταματούσες να κοιτάξεις το γιατί «ερωτευόσουν». Τι ήταν αυτό στο οποίο ανταποκρινόσουν; Ποια ανάγκη ή ποιο σύνολο αναγκών ικανοποιούσες;

Για τους περισσότερους ανθρώπους, η αγάπη είναι μια απόκριση στην ικανοποίηση αναγκών.

Ο καθένας έχει ανάγκες. Εσύ χρειάζεσαι τούτο, κάποιος άλλος χρειάζεται εκείνο. Βλέπετε και οι δυο, ο ένας στον άλλο, μια ευκαιρία για ικανοποίηση αναγκών. Έτσι συμφωνείτε σιωπηρά σε μια ανταλλαγή: θα σου δώσω αυτό που έχω αν μου δώσεις και εσύ αυτό που έχεις.

Είναι μια συναλλαγή. Όμως δε λες την αλήθεια γι αυτήν. Δεν λες «Σε ανταλλάσσω πάρα πολύ». Λες «Σ’αγαπώ πάρα πολύ» και τότε αρχίζει η απογοήτευση.»

(…)

«Ναι. Βεβαιώσου όμως πως η σύντροφός σου κι εσύ συμφωνείτε ως προς το σκοπό.

Αν συμφωνείτε και οι δυο, σε συνειδητό επίπεδο, ότι ο σκοπός της σχέσης σας είναι να δημιουργήσετε μια ευκαιρία, όχι μια υποχρέωση, μια ευκαιρία για ανάπτυξη, για πλήρη αυτό-έκφραση, για εξύψωση της ζωής σας στο ύψιστο δυναμικό της, για τη θεραπεία κάθε πλανεμένης σκέψης ή περιορισμένης ιδέας που είχατε ποτέ για τον εαυτό σας και για τελική επανένωση με το Θεό μέσω της κοινωνίας των δυο ψυχών σας, αν δώσετε αυτό τον όρκο αντί για αυτούς που δίνετε, τότε η σχέση έχει αρχίσει πάνω σε μια πολύ καλή βάση. Ξεκίνησε με το σωστό πόδι. Είναι μια πολύ καλή αρχή.

Και πάλι, όμως, δεν είναι εγγύηση επιτυχίας.

Αν θέλεις εγγυήσεις στη ζωή, τότε δε θέλεις ζωή. Θέλεις πρόβες για ένα σενάριο που έχει ήδη γραφτεί.

Η ζωή από τη φύση της δεν μπορεί να έχει εγγυήσεις, διαφορετικά όλος της ο σκοπός τορπιλίζεται.»

Αποσπάσματα απο το βιβλίο του Neale Donald Walsch, 

"Συζήτηση με το Θεό" (βιβλίο 1)

Προσωπική ευθύνη - Συνδυασμένη συνείδηση

Θέλεις να πεις πως όλα τα κακά που μας συμβαίνουν είναι πράγματα δικής μας επιλογής; Εννοείς πως ακόμα και οι συμφορές και οι καταστροφές στον κόσμο είναι, σε κάποιο επίπεδο, δημιουργημένες από εμάς, έτσι ώστε να «βιώσουμε το αντίθετο του ποιοι είμαστε;» Κι αν είναι έτσι, τότε δεν υπάρχει κάποιος λιγότερο οδυνηρός τρόπος, λιγότερο οδυνηρός για τον εαυτό μας και για τους άλλους, να δημιουργήσουμε ευκαιρίες προκειμένου να βιώσουμε τον εαυτό μας;

Έθεσες πολλά ερωτήματα και είναι όλα σημαντικά. Ας τα πάρουμε ένα – ένα.

Όχι, όλα τα πράγματα που ονομάζετε κακά και που σας συμβαίνουν δεν είναι με δική σας επιλογή. Όχι με τη συνειδητή έννοια που εννοείς. Είναι όμως όλα δημιουργήματά σας.

Βρίσκεστε πάντα σε μια διαδικασία δημιουργίας. Κάθε στιγμή. Κάθε λεπτό, Κάθε μέρα. Το πώς μπορείτε να δημιουργείτε θα το δούμε αργότερα. Προς το παρόν δεχθείτε το όπως το λέω. Είστε μια μεγάλη μηχανή δημιουργίας και κυριολεκτικά με την ίδια ταχύτητα που σκέφτεστε, παράγετε μια καινούρια εκδήλωση.

Περιστατικά, συμβάντα, συνθήκες, απρόβλεπτα γεγονότα, περιστάσεις, όλα δημιουργούνται από τη συνείδηση. Η ατομική συνείδηση είναι αρκετά ισχυρή. Μπορείτε να φανταστείτε ποιου είδους δημιουργική ενέργεια απελευθερώνεται όταν δυο ή περισσότεροι από εσάς συγκεντρώνονται εν ονόματί Μου. Και η μαζική συνείδηση; Αυτή πια είναι τόσο ισχυρή, που μπορεί να δημιουργήσει φαινόμενα και περιστάσεις παγκόσμιας σημασίας και πλανητικών συνεπειών.

Δεν θα ήταν ακριβές να πούμε – τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που εσείς το εννοείτε – ότι επιλέγετε αυτές τις συνέπειες. Δεν τις επιλέγετε, όπως δεν τις επιλέγω κι Εγώ. Όπως κι Εγώ, τις παρατηρείτε. Και αποφασίζετε ποιοι είστε σε σχέση με αυτές.

Όμως δεν υπάρχουν θύματα στον κόσμο ούτε θύτες. Ούτε είστε θύματα των επιλογών άλλων. Σε κάποιο επίπεδο έχετε όλοι δημιουργήσει αυτό που λέτε πως απεχθάνεστε και αφού το έχετε δημιουργήσει, το έχετε επιλέξει.

Αυτό είναι ένα προχωρημένο επίπεδο σκέψης, ένα επίπεδο που αργά ή γρήγορα το κατακτούν όλοι οι δάσκαλοι. Γιατί μόνον όταν μπορέσουν να δεχθούν την ευθύνη για το όλο μπορούν να επιτύχουν τη δύναμη να αλλάξουν ένα μέρος του.

Όσο καλλιεργείτε την ιδέα ότι υπάρχει κάτι ή κάποιος εκεί έξω που σας «το κάνει», αποδυναμώνετε τον εαυτό σας σε σχέση με το να κάνετε κάτι γι αυτό. Μόνον όταν πείτε «εγώ το έκανα αυτό» μπορείτε να βρείτε τη δύναμη να το αλλάξετε.

Είναι πολύ πιο εύκολο να αλλάξεις κάτι που κάνεις εσύ παρά να αλλάξεις εκείνο που κάνει ένας άλλος.

Το πρώτο βήμα για να αλλάξει κανείς οτιδήποτε είναι να γνωρίζει και να δέχεται ότι το έχει επιλέξει να είναι αυτό που είναι. Αν δεν μπορείτε να το δεχθείτε αυτό σε προσωπικό επίπεδο, τότε συμβιβαστείτε με αυτό μέσα από την κατανόησή σας ότι είμαστε όλοι Ένα. Επιδιώξτε λοιπόν να δημιουργήσετε αλλαγή, όχι επειδή κάτι είναι λάθος, αλλά επειδή αυτό δε δηλώνει με ακρίβεια το ποιοι είστε.

Ένας και μοναδικός λόγος υπάρχει να κάνετε οτιδήποτε : να δηλώσετε στο σύμπαν το ποιοι είστε.

Χρησιμοποιημένη με αυτόν τον τρόπο, η ζωή γίνεται αυτό – δημιουργική. Χρησιμοποιείτε τη ζωή για να δημιουργήσετε τον εαυτό σας ως αυτοί που είστε και ποιοι θα θέλατε πάντα να είστε. Υπάρχει επίσης μόνον ένας λόγος για να ξε-κάνετε κάτι: επειδή δεν αποτελεί πια μια δήλωση του ποιοι θέλετε να είστε. Δεν σας αντανακλά. Δεν σας εκπροσωπεί, δεν σας αναπαριστά.

Αν θέλετε να σας αναπαριστά με ακρίβεια, τότε πρέπει να δουλέψετε για να αλλάξετε οτιδήποτε στη ζωή σας δεν ταιριάζει με την εικόνα του εαυτού σας που θελετε να προβάλετε στην αιωνιότητα. Με την ευρύτατη έννοια όλα τα «κακά» πράγματα που συμβαίνουν είναι επιλογή σας. Το λάθος δεν είναι στο ότι τα επιλέγετε, είναι στο ότι τα αποκαλείτε κακά. Γιατί αποκαλώντας τα κακά αποκαλείτε τον εαυτό σας κακό, αφού εσείς τα δημιουργήσατε.

Αυτή είναι μια ετικέτα που δεν μπορείτε να τη δεχθείτε. Κι έτσι, αντί να αποκαλείτε τον εαυτό σας κακό, αποποιείστε τα ίδια σας τα δημιουργήματα. Αυτή η διανοητική και πνευματική ανειλικρίνεια είναι που σας επιτρέπει να δέχεστε έναν κόσμο του οποίου οι συνθήκες είναι αυτές που είναι. Αν ήσασταν υποχρεωμένοι να μετέχετε μιας προσωπικής ευθύνης για τον κόσμο, ή έστω αν νιώθατε μια βαθιά εσωτερική αίσθηση, τότε αυτός ο τόπος θα ήταν πολύ διαφορετικός. Αυτό θα ήταν σίγουρα αληθινό αν όλοι ένιωθαν υπεύθυνοι. Ότι το γεγονός αυτό είναι τόσο ολοφάνερο είναι που το κάνει τόσο πέρα για πέρα οδυνηρό και τόσο σπαρακτικά ειρωνικό.

Οι φυσικές καταστροφές και οι συμφορές του κόσμου, οι λαίλαπες και οι τυφώνες, τα ηφαίστεια και οι πλημμύρες και οι σε φυσικό επίπεδο αναταραχές τους δεν δημιουργούνται συγκεκριμένα από εσάς. Εκείνο που πράγματι δημιουργείται από σας είναι ο βαθμός στον οποίο αυτά τα περιστατικά αγγίζουν τη ζωή σας.

Στο σύμπαν συμβαίνουν πράγματα που ακόμα και η πιο τολμηρή φαντασία δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι τα προκαλέσατε ή τα δημιουργήσατε.

Αυτά τα περιστατικά δημιουργούνται από τη συνδυασμένη συνείδηση του ανθρώπου. Όλος  ο κόσμος, συνδημιουργώντας, παράγει αυτές τις εμπειρίες. Αυτό που κάνει ο καθένας από σας ατομικά είναι να κινείται μέσα σε αυτά, αποφασίζοντας τι σημαίνουν για σας – αν σημαίνουν κάτι – και ποιοι και τι είστε σε σχέση με αυτά.

Έτσι δημιουργείτε συλλογικά και ατομικά τη ζωή και τις εποχές που βιώνετε για το σκοπό της εξέλιξης της ψυχής. 

Neale Donald Walsch απο το βιβλίο "Συζήτηση με το Θεό" (βιβλίο 1)

Δεν υπάρχουν θύματα στο σύμπαν, αλλά μόνο δημιουργοί

«Ερευνήστε μέσα σας, αντί για έξω σας, ρωτώντας: “Ποιο μέρος του εαυτού μου θέλω τώρα να βιώσω μπροστά σ’αυτήν τη συμφορά; Ποια όψη του εαυτού μου επιλέγω να δραστηριοποιήσω;” Γιατί όλη η ζωή υπάρχει σαν ένα εργαλείο της δικής σας δημιουργίας και όλα τα περιστατικά της εμφανίζονται απλώς ως ευκαιρίες για να αποφασίσετε, και να γίνετε, αυτοί που είστε.

Αυτό ισχύει για κάθε ψυχή, κι έτσι βλέπετε πως δεν υπάρχουν θύματα στο σύμπαν, αλλά μόνο δημιουργοί. Όλοι οι δάσκαλοι που περπάτησαν σε τούτο τον πλανήτη το γνώριζαν αυτό. Αυτός είναι ο λόγος που κανένας από τους δασκάλους που μπορείς να κατονομάσεις δε φαντάστηκε τον εαυτό του ως θύμα, παρ’όλο που πολλοί κυριολεκτικά σταυρώθηκαν.

Κάθε ψυχή είναι ένας δάσκαλος, αν και πολλές δε θυμούνται την καταγωγή ή την κληρονομιά τους. Όμως η κάθε μια δημιουργεί την κατάσταση και τις συνθήκες για το δικό της ύψιστο σκοπό και τη δική της ταχύτερη ενθύμηση, κάθε στιγμή που ονομάζετε τώρα. 

Μην κρίνεις λοιπόν την καρμική ατραπό που βάδισε ένας άλλος. Μη φθονείς την επιτυχία ούτε να νιώθεις οίκτο για την αποτυχία, γιατί δεν ξέρεις τι είναι επιτυχία ή αποτυχία στον τρόπο που η ψυχή λογαριάζει τα πράγματα. Μην αποκαλείς κάτι συμφορά ούτε χαρούμενο γεγονός, μέχρι να αποφασίσεις ή να δεις με τα μάτια σου πως χρησιμοποιείται. Γιατί ένας θάνατος να είναι συμφορά αν σώσει τις ζωές χιλιάδων; Και γιατί μια ζωή να είναι ένα χαρούμενο γεγονός αν δεν έχει προκαλέσει τίποτε άλλο από πόνο και λύπη; Όμως ούτε και αυτό δεν πρέπει να το κρίνεις, αλλά να κρατάς πάντα τη γνώμη σου για τον εαυτό σου και να αφήνεις και τους άλλους να κάνουν το ίδιο.

Αυτό δεν σημαίνει να αγνοείς μια έκκληση για βοήθεια ή την ώθηση της ψυχής σου να δουλέψει για την αλλαγή κάποιας κατάστασης ή συνθήκης. Σημαίνει να αποφεύγεις όλες τις ετικέτες και τις κρίσεις ενόσω κάνεις οτιδήποτε κάνεις. Γιατί κάθε περίσταση είναι ένα δώρο και σε κάθε εμπειρία κρύβεται ένας θησαυρός.

Υπήρχε κάποτε μια ψυχή που γνώριζε ότι είναι φως. Ήταν μια νέα ψυχή και γι’αυτό ήταν ανυπόμονη να αποκτήσει εμπειρίες. «Είμαι το φως», έλεγε. «Είμαι το φως». Ωστόσο όσο και να το ήξερε, όσο και να το έλεγε, δεν μπορούσε να το βιώσει. Και στη σφαίρα από όπου αναδύθηκε εκείνη η ψυχή δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά μόνο το φως. Κάθε ψυχή ήταν υπέροχη, κάθε ψυχή ήταν μεγαλειώδης και κάθε ψυχή ακτινοβολούσε με τη λαμπρότητα του φωτός Μου. Κι έτσι η ψυχούλα που συζητάμε ήταν σαν ένα κερί στον ήλιο. Μέσα σ’αυτό το μέγιστο φως – του οποίου ήταν μέρος – δεν μπορούσε να δει τον εαυτό της ούτε να βιώσει τον εαυτό της ως το ποια και τι πραγματικά είναι.

Έτυχε τώρα εκείνη η ψυχή να λαχταράει συνέχεια να γνωρίσει τον εαυτό της. Και τόσο μεγάλη ήταν η λαχτάρα της, ώστε μια μέρα της είπα: «Ξέρεις μικρούλα μου, τι πρέπει να κάνεις για να ικανοποιήσεις αυτή σου τη λαχτάρα;»

«Αx, τι Θεέ; Τι; Θα έκανα τα πάντα!» είπε η ψυχούλα.

«Πρέπει να χωριστείς από εμάς του υπόλοιπους», αποκρίθηκα, «και μετά πρέπει να καλέσεις το σκοτάδι».

«Τι είναι το σκοτάδι, Κύριε;» ρώτησε η ψυχούλα.

«Αυτό που δεν είσαι», απάντησα, και η ψυχή κατάλαβε.

Κι έτσι έκανε η ψυχή απομάκρυνε τον εαυτό της από το Όλο, κι όχι μόνον αυτό, αλλά πήγε και σε μια άλλη σφαίρα. Και σ’εκείνη τη σφαίρα η ψυχή είχε τη δύναμη να καλέσει μέσα στην ύπαρξή της κάθε λογής σκοτάδια. Και το έκανε.

Ωστόσο, μέσα στη μέση όλου εκείνου του σκοταδιού, φώναξε: «Πατέρα, Πατέρα, γιατί με εγκατέλειψες;» Όπως κάνετε κι εσείς στις πιο μαύρες σας στιγμές. Όμως Εγώ ποτέ δεν σας εγκατέλειψα, αλλά στέκω δίπλα σας, πάντα, έτοιμος να σας θυμίσω το ποιοι πραγματικά είστε, έτοιμος, πάντα έτοιμος, να σας καλέσω στο σπίτι.

Γι αυτό γίνετε ένα φως μέσα στο σκοτάδι και μην το καταριέστε.

Και μη λησμονείτε ποιοι είστε τη στιγμή που σας κυκλώνει εκείνο που δεν είστε. Μα να αινείτε τη δημιουργία, ακόμα κι όταν πασχίζετε να την αλλάξετε.

Και μάθετε πως αυτό που κάνετε τη στιγμή της μεγαλύτερης δοκιμασίας σας μπορεί να γίνει ο μεγαλύτερός σας θρίαμβος. Γιατί η εμπειρία που δημιουργείτε είναι μια δήλωση του ποιοι ήσαστε και ποιοι θέλετε να είστε.

Σου είπα αυτήν την ιστορία, την παραβολή της ψυχής και του ήλιου, για να καταλάβεις καλύτερα το γιατί ο κόσμος είναι έτσι όπως είναι και πως μπορεί να αλλάξει σε ένα λεπτό, τη στιγμή που θα θυμηθούν όλοι τη θεϊκή αλήθεια της ύψιστης πραγματικότητάς τους.

Υπάρχουν τώρα εκείνοι που λένε πως η ζωή είναι ένα σχολείο και πως τα πράγματα που παρατηρείτε και βιώνετε στη ζωή σας είναι για να μάθετε. Μίλησα γι αυτό και πριν, αλλά θα το πω ξανά: μπήκατε σε τούτη τη ζωή χωρίς να χρειάζεται να μάθετε τίποτε. Το μόνο που χρειάζεται είναι να δείξετε αυτό που ήδη γνωρίζετε. Δείχνοντάς το θα το θέσετε σε λειτουργία και θα δημιουργήσετε τον εαυτό σας από την αρχή μέσω της εμπειρίας σας. Έτσι δικαιώνετε τη ζωή και της δίνετε σκοπό. Έτσι την καθαγιάζετε. 

Neale Donald Walsch  απο το βιβλίο "Συζήτηση με το Θεό" (βιβλίο 1)