Το Εγώ λατρεύει να παραπονιέται

«Το Εγώ λατρεύει να παραπονιέται για διάφορα πράγματα που κάνουν οι άλλοι. Και όσο περισσότερο παραπονιέται τόσο αυξάνεται μέσα μας η αίσθηση ότι εμείς είμαστε οι σωστοί και οι άλλοι λάθος. Ο κόσμος είναι γεμάτος από ανθρώπους που μας δίνουν αφορμές να παραπονιόμαστε. Και η ζωή το κάνει αυτό όχι για να σου σπάσει τα νεύρα αλλά για να σε κάνει πιο συνειδητό. Δεν είναι ότι κάποιο κακό δαιμόνιο έβαλε τους ανθρώπους αυτούς γύρω σου για να σε κάνουν δυστυχισμένο. Οι προσδοκίες σου να συμπεριφέρονται οι άλλοι με έναν συγκεκριμένο τρόπο είναι που σε κάνoυν δυστυχισμένο.»

Eckhart Tolle

H ευτυχία σου δεν εξαρτάται από το αποτέλεσμα

«Όντας απαλλαγμένος από τον ψυχολογικό χρόνο, δεν επιδιώκεις πια τους στόχους σου με άκαμπτη αποφασιστικότητα, σπρωγμένος από το φόβο, το θυμό, την έλλειψη ικανοποίησης ή την ανάγκη να γίνεις κάποιος. Ούτε σε κρατάει στην αδράνεια ο φόβος της αποτυχίας, η οποία, για το εγώ, είναι απώλεια του εαυτού.

Όταν η βαθύτερη έννοια του εαυτού σου προέρχεται από την Ύπαρξη, όταν είσαι απαλλαγμένος από το να «γίνεις», σαν ψυχολογική ανάγκη, ούτε η ευτυχία σου ούτε η αίσθηση του εαυτού σου εξαρτώνται από το αποτέλεσμα, κι έτσι απαλλάσσεσαι από το φόβο. Δεν επιδιώκεις τη μονιμότητα εκεί που δεν μπορεί να βρεθεί: στον κόσμο της μορφής, του κέρδους και της απώλειας, της γέννησης και του θανάτου. Δεν απαιτείς να σε κάνουν ευτυχισμένο οι καταστάσεις, οι συνθήκες, τα μέρη ή οι άνθρωποι, ούτε υποφέρεις επειδή δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες σου.»

Eckhart Tolle

Οι παράλογες απαιτήσεις από τον κόσμο

Μπορείς να συμμετέχεις στο χορό της Δημιουργίας και να είσαι ενεργός χωρίς προσκόλληση στα αποτελέσματα και χωρίς να έχεις παράλογες απαιτήσεις από τον κόσμο: πραγμάτωσέ με, κάνε με ευτυχισμένο, κάνε με να νιώθω ασφαλής, πες μου ποιος είμαι. Ο κόσμος δεν μπορεί να σου δώσει αυτά τα πράγματα και, όταν δεν έχεις πια τέτοιες προσδοκίες, κάθε αναδημιουργημένη οδύνη φτάνει στο τέλος της. Κάθε τέτοια οδύνη οφείλεται σε υπερεκτίμηση της μορφής και μη επίγνωση της διάστασης του εσωτερικού χώρου. Όταν αυτή η διάσταση είναι παρούσα στη ζωή σου, μπορείς να απολαμβάνεις πράγματα, εμπειρίες και τις απολαύσεις των αισθήσεων χωρίς να χάνεσαι μέσα σ’αυτά, χωρίς εσωτερική προσκόλληση σ’αυτά, δηλαδή χωρίς να γίνεσαι εθισμένος στον κόσμο.

Eckhart Tolle

Κάθε εθισμός

"Κάθε εθισμός προκύπτει απο μια ασυνείδητη άρνηση να αντιμετωπίσετε και να μετακινηθείτε απο τον πόνο σας. Κάθε εθισμός αρχίζει με πόνο και τελειώνει με πόνο. Οτιδήποτε και αν είναι αυτό στο οποίο είστε εθισμένοι - αλκοόλ, φαγητό, νόμιμα ή παράνομα ναρκωτικά, ή κάποιο άτομο - χρησιμοποιείτε κάτι ή κάποιον για να καλύψετε τον πόνο σας."

Eckhart Tolle

Πόσο απελευθερωτικό όμως είναι να πετάξει κανείς τους εθισμούς του, να ξεσκεπάσει τον πόνο του/της και να μπει στη θεραπευτική διαδικασία!

Όλα είναι φευγαλέα

"Τα πολλά πράγματα που συμβαίνουν, οι πολλές μορφές που παίρνει η ζωή είναι εφήμερης φύσης. Είναι όλα φευγαλέα. Πράγματα, σώματα και Εγώ, περιστατικά, καταστάσεις, σκέψεις, συναισθήματα, επιθυμίες, φιλοδοξίες, φόβοι, δράματα… έρχονται, προσποιούνται ότι είναι πολύ σημαντικά και, πριν το καταλάβεις καλά καλά, είναι φευγάτα, έχουν διαλυθεί στο τίποτα από το οποίο προήλθαν. Υπήρξαν ποτέ αληθινά; Υπήρξαν ποτέ κάτι περισσότερο από ένα όνειρο, το όνειρο της μορφής;"

Eckhart Tolle

Δε θέλεις να έρθει μια θετική αλλαγή

«Όταν έχεις ταυτιστεί με κάποια μορφή αρνητικότητας, δε θέλεις να την αφήσεις και, σε ένα βαθύ ασυνείδητο επίπεδο, δε θέλεις να έρθει μια θετική αλλαγή. Κάτι τέτοιο θα απειλούσε την ταυτότητά σου ως ενός θλιμμένου, θυμωμένου ή σκληραγωγημένου από τις δυσκολίες ανθρώπου. Αγνοείς, λοιπόν, αρνιέσαι ή σαμποτάρεις το θετικό στη ζωή σου. Αυτό είναι κοινό φαινόμενο. Είναι επίσης τελείως τρελό.»

(…)

«Έχεις δει ποτέ ένα δυστυχισμένο λουλούδι ή μια αγχωμένη βελανιδιά; Έχεις συναντήσει δελφίνι με κατάθλιψη, βάτραχο με πρόβλημα αυτοεκτίμησης, γάτα που δεν μπορεί να χαλαρώσει ή πουλί που κουβαλάει μίσος και μνησικακία; Τα μόνα ζώα που μπορεί να βιώνουν πότε – πότε κάτι που να μοιάζει με αρνητικότητα ή να δείχνουν σημάδια νευρωτικής συμπεριφοράς είναι εκείνα που ζουν σε στενή επαφή με τους ανθρώπους κι έτσι συνδέονται με τον ανθρώπινο νου και την παραφροσύνη του.

Παρατήρησε ένα φυτό ή ένα ζώο και άφησέ το να σε διδάξει την αποδοχή αυτού που υπάρχει, την παράδοση στο Τώρα. Άφησέ το να σε διδάξει την Ύπαρξη. Άφησέ το να σε διδάξει την ακεραιότητα – που σημαίνει να είσαι ένα, να είσαι ο εαυτός σου, να είσαι αληθινός. Άφησέ το να σε διδάξει πώς να ζεις, πώς να πεθαίνεις, και πώς να μην μετατρέπεις τη ζωή και το θάνατο σε πρόβλημα.»

Eckhart Tolle

Συνειδητότητα και έμφαση στη μορφική ταυτότητα

«Να μερικοί τρόποι με τους οποίους οι άνθρωποι προσπαθούν ασυνείδητα να δώσουν έμφαση στη μορφική τους ταυτότητα. Αν είσαι σε αρκετή εγρήγορση, μπορεί να καταφέρεις να διακρίνεις μερικά από τα ασυνείδητα πρότυπα μέσα σου:

- Το να απαιτείς αναγνώριση για κάτι που έκανες και να θυμώνεις ή να στεναχωριέσαι όταν δεν την λαμβάνεις.

- Το να προσπαθείς να τραβήξεις την προσοχή μιλώντας για τα προβλήματά σου, για το ιστορικό των ασθενειών σου ή κάνοντας σκηνές.

- Το να δίνεις τη γνώμη σου όταν δεν την έχει ζητήσει κανένας και δεν προσφέρει τίποτα στην κατάσταση.

 - Το να σε απασχολεί περισσότερο το πώς σε βλέπει ο άλλος άνθρωπος από ό,τι ο ίδιος ο άνθρωπος, δηλαδή το να χρησιμοποιείς τους άλλους ανθρώπους για εγωϊκή αντανάκλαση ή ως ενισχυτές του Εγώ.

 - Το να προσπαθείς να κάνεις εντύπωση στους άλλους μέσω αποκτημάτων, γνώσεων, ομορφιάς, κοινωνικής θέσης, σωματικής δύναμης κ.λ.π.

- Το να προκαλείς προσωρινή διόγκωση του Εγώ μέσω οργισμένης αντίδρασης εναντίον κάποιου πράγματος ή κάποιου ανθρώπου.

- Το να παίρνεις τα πράγματα προσωπικά, να αισθάνεσαι θιγμένος.

- Το να βγάζεις τον εαυτό σου σωστό και τους άλλους λάθος μέσω άσκοπης νοητικής ή λεκτικής γκρίνιας.

- Το να θέλεις να ξεχωρίζεις ή να φαίνεσαι σημαντικός.


Από τη στιγμή που θα διακρίνεις ένα τέτοιο πρότυπο μέσα σου, σου προτείνω να κάνεις ένα πείραμα. Βρες πως αισθάνεσαι και τι συμβαίνει αν εγκαταλείψεις αυτό το πρότυπο. Απλώς παράτα το και δες τι θα συμβεί.

Η μείωση της έμφασης σ’αυτό που είσαι στο επίπεδο της μορφής είναι άλλος ένας τρόπος για να παράγεις συνειδητότητα. Ανακάλυψε την τεράστια δύναμη που ρέει μέσα από σένα στον κόσμο όταν πάψεις να δίνεις έμφαση στη μορφική του ταυτότητα.»

Eckhart Tolle

Οι κύκλοι της ζωής και η παροδικότητα των μορφών

«Στο επίπεδο της μορφής, υπάρχει γέννηση και θάνατος, δημιουργία και καταστροφή, ανάπτυξη και διάλυση των φαινομενικά χωριστών μορφών. Αυτό καθρεφτίζεται παντού: στον κύκλο της ζωής ενός αστέρα ή ενός πλανήτη, ενός υλικού σώματος, ενός δέντρου, ενός λουλουδιού, στην άνοδο και στην πτώση των εθνών, των πολιτικών συστημάτων, των πολιτισμών, στους αναπόφευκτους κύκλους κέρδους και απώλειας στη ζωή ενός ατόμου.

Υπάρχουν κύκλοι επιτυχίας, όταν τα πράγματα σου έρχονται όπως τα θέλεις και ανθούν, και κύκλοι αποτυχίας, όταν μαραίνονται ή καταρρέουν και χρειάζεται να τα αφήσεις να φύγουν, για να κάνεις χώρο ώστε να εμφανιστούν καινούρια πράγματα ή για να συμβεί η μεταμόρφωση. Αν προσκολληθείς σε αυτά και αντισταθείς στην αλλαγή τους, σημαίνει ότι αρνείσαι να ακολουθήσεις τη ροή της ζωής και θα υποφέρεις.

Δεν είναι αλήθεια ότι η φορά του κύκλου προς τα πάνω είναι καλή και η προς τα κάτω κακή, παρά μόνο κατά την κρίση του νου. Η ανάπτυξη θεωρείται συνήθως θετική, αλλά τίποτε δεν μπορεί να αναπτύσσεται για πάντα. Αν η ανάπτυξη, οποιουδήποτε είδους, συνεχιζόταν ασταμάτητα, θα γινόταν τελικά τερατώδης και καταστροφική. Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο.

Η προς τα κάτω φορά του κύκλου είναι απόλυτα ουσιαστική για την πνευματική πραγμάτωση. Χρειάζεται να έχεις αποτύχει παταγωδώς σε κάποιο επίπεδο ή να έχεις βιώσει βαθιά απώλεια ή πόνο για να νιώσεις έλξη για την πνευματική διάσταση. Ή ίσως η ίδια σου η επιτυχία να έγινε κενή και δίχως νόημα, κι έτσι να αποδείχτηκε αποτυχία. Η αποτυχία βρίσκεται κρυμμένη σε κάθε επιτυχία, και η επιτυχία σε κάθε αποτυχία. Σε τούτο τον κόσμο, δηλαδή στο επίπεδο της μορφής,  όλοι «αποτυγχάνουν» αργά ή γρήγορα, και κάθε επίτευγμα τελικά καταλήγει στο τίποτε. Όλες οι μορφές είναι παροδικές.»

(…)

«Όσο ο νους κρίνει ότι μια κατάσταση είναι «καλή», είτε πρόκειται για μια σχέση, ένα απόκτημα, έναν κοινωνικό ρόλο, ένα μέρος είτε για το σώμα σου, προσκολλάται σ’αυτήν και ταυτίζεται μαζί της. Σε κάνει ευτυχισμένο, σε κάνει να νιώθεις όμορφα για τον εαυτό σου και γίνεται μέρος αυτού που είσαι ή που νομίζεις ότι είσαι.

Όμως τίποτε δε διαρκεί σ’αυτή τη διάσταση όπου ο σκώρος και η σαπίλα αφανίζουν. Ή τελειώνει ή αλλάζει ή μπορεί να αλλάξει πολικότητα: η ίδια κατάσταση που ήταν καλή χθες ή πέρσι, ξαφνικά ή σταδιακά μετατρέπεται σε κακή. Η ίδια κατάσταση που σε έκανε ευτυχισμένο, ύστερα σε κάνει δυστυχισμένο. Η ευημερία του σήμερα γίνεται ο κενός καταναλωτισμός του αύριο. Ο ευτυχισμένος γάμος και ο μήνας του μέλιτος γίνονται το δυστυχισμένο διαζύγιο ή η δυστυχισμένη συνύπαρξη.

Ή πάλι, η κατάσταση μπορεί να εξαφανιστεί, κι έτσι η έλλειψή της σε κάνει δυστυχισμένο. Όταν μια συνθήκη ή κατάσταση, στην οποία ο νους έχει προσκολληθεί και ταυτιστεί μαζί της, αλλάζει ή εξαφανίζεται, ο νους δεν μπορεί να το δεχτεί. Γαντζώνεται στην κατάσταση που εξαφανίζεται και αντιστέκεται στην αλλαγή.»

(…)

«Η ευτυχία που αντλείται από κάποια δευτερεύουσα πηγή δεν είναι ποτέ βαθιά. Είναι μόνο μια χλωμή αντανάκλαση της χαράς της Ύπαρξης, της παλλόμενης γαλήνης που βρίσκεις μέσα σου καθώς μπαίνεις στην κατάσταση της μη αντίστασης. Η Ύπαρξη σε πάει πέρα από τα πολικά αντίθετα του νου, σε ελευθερώνει από την εξάρτηση από τη μορφή. Ακόμα κι αν όλα κατέρρεαν και συντρίβονταν γύρω σου, και πάλι θα ένιωθες μέσα σου έναν βαθύ πυρήνα γαλήνης. Μπορεί να μην ήσουν ευτυχισμένος, αλλά θα ήσουν γαλήνιος.»

Eckhart Tolle - αποσπάσματα απο το βιβλίο

 "Η δύναμη του τώρα"

Δεν έχω τίποτε κοινό με αυτόν τον άνθρωπο

«Την επόμενη φορά που θα πεις «δεν έχω τίποτε κοινό με αυτόν τον άνθρωπο», θυμήσου ότι έχεις πολλά κοινά: μετά από λίγα χρόνια – δυο ή εβδομήντα, δεν έχει και μεγάλη διαφορά – και οι δυο θα έχετε γίνει πτώματα που σαπίζουν, ύστερα σωροί από χώμα και μετά τίποτε απολύτως. Αυτή είναι μια συνειδητοποίηση που σου χαρίζει νηφαλιότητα και ταπεινοφροσύνη και που αφήνει πολύ λίγο χώρο για περηφάνια. Είναι αυτό αρνητική σκέψη; Όχι, είναι ένα δεδομένο. Γιατί να κλείνεις τα μάτια σου και να μην το βλέπεις; Μ’αυτή την έννοια, υπάρχει απόλυτη ισότητα ανάμεσα σε σένα και σε κάθε άλλο πλάσμα. 

Μια από τις πιο δυναμικές πνευματικές πρακτικές είναι να διαλογίζεσαι βαθιά πάνω στη θνητότητα των υλικών μορφών, όπως και της δικής σου. Αυτή η πρακτική ονομάζεται «πέθανε πριν πεθάνεις». Όταν μπαίνεις βαθιά σε αυτό το διαλογισμό, αισθάνεσαι ότι η υλική σου μορφή διαλύεται, παύει να υπάρχει. Τότε έρχεται μια στιγμή που όλες οι νοητικές μορφές, όλες οι σκέψεις πεθαίνουν κι αυτές. Όμως εσύ υπάρχεις ακόμα – η θεϊκή ύπαρξη που είσαι. Ακτινοβόλα, πλήρως αφυπνισμένη. 

Τίποτε αληθινό δεν πεθαίνει ποτέ, μόνο τα ονόματα, οι μορφές και οι ψευδαισθήσεις.»

Eckhart Tolle

H συνειδητότητα είναι χαμένη μέσα στο ίδιο της το όνειρο

"H συνειδητότητα είναι χαμένη μέσα στο ίδιο της το όνειρο. Εξαπατάσαι από κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα και κάθε εμπειρία σε τέτοιο βαθμό, ώστε, στην πραγματικότητα, είσαι σε μια κατάσταση που μοιάζει με όνειρο. Αυτή είναι η φυσιολογική κατάσταση της ανθρωπότητας εδώ και χιλιάδες χρόνια."

Eckhart Tolle 

Να πεθάνεις πριν πεθάνεις

«Μπενούν: Για να γλιστρήσουμε από την περιφέρεια του Χρόνου στο Κέντρο, πρέπει να αρνηθούμε με τη βία τους εαυτούς μας. Μπορεί ο άνθρωπος να αρνηθεί την ίδια του την ύπαρξη;

Μιρδάδ: Γι’αυτό, πράγματι, πρέπει να αρνηθείς τον εαυτό που είναι ένα παιχνίδι στα χέρια του Χρόνου και έτσι να διεκδικήσεις τον Εαυτό που δεν εξαρτιέται από τις ταχυδακτυλουργίες του Χρόνου. 

Μπενούν: Μπορεί η άρνηση του ενός εαυτού να είναι η διεκδίκηση ενός άλλου;

Μιρδάδ: Μάλιστα, η άρνηση του εαυτού είναι η διεκδίκηση του Εαυτού. Όταν είναι κανείς νεκρός ως προς τη μεταβολή, τότε γεννιέται στο αμετάβλητο. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν για να πεθάνουν. Ευτυχισμένοι αυτοί που πεθαίνουν για να ζήσουν!

Μπενούν: Κι όμως, αγαπητή είναι η ατομικότητα του ανθρώπου, για τον άνθρωπο. Πως θα βυθιστεί στο Θεό και θα έχει ακόμη συνείδηση της ατομικότητάς του;

Μιρδάδ: Είναι καταστροφή για το ρυάκι να χαθεί στη Θάλασσα και έτσι να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του σαν Θάλασσα; Για τον άνθρωπο η απώλεια της ατομικότητας μέσα στο Θεό είναι να χάσει τη σκιά του και να βρει την ασκίαστη ουσία του όντος του.»

Mikhail Naimy - Το βιβλίο του Μιρδάδ

«Μια άλλη πλευρά του συναισθηματικού πόνου που αποτελεί εγγενές μέρος του εγωϊκού νου είναι μια βαθιά αίσθηση έλλειψης ή ατέλειας, μια αίσθηση μη πληρότητας. Σε κάποιους ανθρώπους αυτό είναι συνειδητό, σε άλλους ασυνείδητο. Αν είναι συνειδητό, εκδηλώνεται με ένα ανησυχητικό και μόνιμο αίσθημα απαξίας και ανεπάρκειας. Αν είναι ασυνείδητο, γίνεται αισθητό έμμεσα, σαν μια έντονη επιθυμία και ανάγκη. Και στις δυο περιπτώσεις οι άνθρωποι μπαίνουν συχνά σε μια ψυχαναγκαστική επιδίωξη να ικανοποιήσουν το εγώ και σε μια αναζήτηση πραγμάτων με τα οποία θα ταυτιστούν για να γεμίσουν αυτή την τρύπα που αισθάνονται μέσα τους. 

Έτσι, πασχίζουν να αποκτήσουν περιουσία, χρήματα, επιτυχία, εξουσία, αναγνώριση ή μια ιδιαίτερη σχέση, βασικά για να μπορέσουν να νιώσουν καλύτερα για τον εαυτό τους, να νιώσουν πλήρεις. Όμως, ακόμα κι όταν τα αποκτούν όλα αυτά, σύντομα ανακαλύπτουν ότι η τρύπα είναι ακόμα εκεί, ότι δεν έχει πάτο. Τότε βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση, γιατί δεν μπορούν πια να εξαπατούν τον εαυτό τους. Ή μάλλον, μπορούν, αλλά τους είναι όλο και πιο δύσκολο. 

Όσο ο εγωικός νους κυβερνάει τη ζωή σου, δεν μπορείς να είσαι πραγματικά ήσυχος. Δεν μπορείς να είσαι ήρεμος ή ικανοποιημένος, παρά μόνο για σύντομα διαλείμματα, όταν αποκτάς αυτό που θέλεις, όταν ένας πόθος σου έχει μόλις εκπληρωθεί. Το εγώ ταυτίζεται με εξωτερικά πράγματα. Χρειάζεται να δέχεται υπεράσπιση και να τρέφεται συνεχώς. Οι πιο κοινές ταυτίσεις του εγώ έχουν να κάνουν με τα υπάρχοντά σου, με τη δουλειά που κάνεις, με την κοινωνική θέση και αναγνώριση, τη γνώση και την παιδεία, την εξωτερική εμφάνιση, τις ιδιαίτερες ικανότητες, τις σχέσεις, την προσωπική και οικογενειακή ιστορία, τα συστήματα πεποιθήσεων, και συχνά επίσης με πολιτικές, εθνικιστικές, φυλετικές, θρησκευτικές και άλλες συλλογικές ταυτίσεις. Τίποτε απ’όλα αυτά δεν είσαι εσύ. 

Σου φαίνεται τρομακτικό αυτό; Ή μήπως σε ανακουφίζει που το μαθαίνεις; Αργά ή γρήγορα, θα χρειαστεί να τα εγκαταλείψεις όλα αυτά. Ίσως ακόμα να σου φαίνεται δύσκολο να το πιστέψεις, και σίγουρα δε σου ζητάω να πιστέψεις ότι η ταυτότητά σου δεν μπορεί να βρεθεί σε οποιοδήποτε από αυτά τα πράγματα. Θα μάθεις μόνος σου την αλήθεια αυτού που σου λέω. Θα τη μάθεις την τελευταία στιγμή, όταν θα νιώθεις το θάνατο να πλησιάζει. Ο θάνατος σε απογυμνώνει από όλα αυτά που δεν είσαι εσύ. Το μυστικό της ζωής είναι «να πεθάνεις πριν πεθάνεις» - και να ανακαλύψεις ότι δεν υπάρχει θάνατος.»

 Eckhart Tolle - H δύναμη του Τώρα