Ο άνθρωπος είναι φυλακισμένος

«Εξάλλου, υπάρχει και μια άλλη πλευρά της φαντασίας που μας διαφεύγει στη συνηθισμένη κατανόηση. Είναι γεγονός ότι φανταζόμαστε ανύπαρκτα πράγματα – ανύπαρκτες ικανότητες, για παράδειγμα. Αποδίδουμε στον εαυτό μας δυνάμεις που δεν έχουμε. Φανταζόμαστε τον εαυτό μας ότι είναι αυτενσυνείδητος αν και αυτό δεν συμβαίνει. Οι δυνάμεις και η συνειδητότητα του εαυτού που έχουμε είναι μόνο κατά φαντασίαν. Φανταζόμαστε τον εαυτό μας πως είναι ένας, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούμαστε από πολλά διαφορετικά «εγώ». Υπάρχουν πολλά τέτοια πράγματα που φανταζόμαστε για τον εαυτό μας και τους άλλους. Για παράδειγμα, φανταζόμαστε ότι μπορούμε να «πραττουμε», ότι έχουμε επιλογή. Δεν έχουμε επιλογή, δεν μπορούμε να «πράττουμε», τα πράγματα απλώς συμβαίνουν σε μας. 

Έτσι λοιπόν τον φανταζόμαστε στον εαυτό μας, στην πραγματικότητα. Δεν είμαστε αυτό που φανταζόμαστε πως είναι ο εαυτός μας.»

(…)

«Για μένα προσωπικά, στην αρχή, η πιο ενδιαφέρουσα ιδέα ήταν η ιδέα της ανάμνησης του εαυτού. Απλώς δεν μπορούσα να καταλάβω πως διέφυγε από τους ανθρώπους κάτι τέτοιο. Όλη η ευρωπαϊκή φιλοσοφία και ψυχολογία απλώς δεν το συνέλαβε το σημείο αυτό. Υπάρχουν ίχνη σε παλιότερες διδασκαλίες, αλλά είναι τόσο καλά μεταμφιεσμένα και τοποθετημένα ανάμεσα σε λιγότερο σημαντικά θέματα ώστε δεν μπορούμε να δούμε τη σπουδαιότητα της ιδέας. 

Όταν προσπαθούμε να τα θυμόμαστε όλα αυτά και να παρατηρούμε τον εαυτό μας, φτάνουμε στο πολύ συγκεκριμένο συμπέρασμα, ότι στην κατάσταση συνειδητότητας που βρισκόμαστε, με όλη αυτή την ταύτιση, το γεγονός ότι νοιαζόμαστε, τα αρνητικά συναισθήματα και την απουσία ανάμνησης του εαυτού, βρισκόμαστε σε πραγματικό ύπνο. Απλώς φανταζόμαστε ότι είμαστε ξυπνητοί. Όταν λοιπόν προσπαθούμε να θυμόμαστε τον εαυτό μας, η σημασία είναι μόνο μια: προσπαθούμε να ξυπνήσουμε. Και πράγματι ξυπνάμε για ένα δευτερόλεπτο αλλά μετά ξαναπέφτουμε σε ύπνο. Σ’αυτή την κατάσταση είμαστε. Στην πραγματικότητα λοιπόν κοιμόμαστε. Μπορούμε να ξυπνήσουμε μόνο αν διορθώσουμε πολλά πράγματα στη μηχανή κι αν εργαστούμε με μεγάλη επιμονή πάνω στην ιδέα της αφύπνισης και για μεγάλο χρονικό διάστημα.»

(…)

«Η ομάδα που συνάντησα στη Μόσχα χρησιμοποιούσε ανατολίτικες μεταφορές και παραβολές και μια απ’αυτές που τους άρεσε να λένε ήταν για μια φυλακή – ότι ο άνθρωπος είναι φυλακισμένος. Τι θα μπορούσε λοιπόν να επιθυμήσει, τι θα μπορούσε να λαχταρήσει; Αν είναι λίγο – πολύ λογικός άνθρωπος, μόνο ένα πράγμα θα μπορούσε να λαχταρήσει: να δραπετεύσει. Αλλά πριν ακόμη διατυπώσει την επιθυμία του, ότι θέλει να δραπετεύσει, πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται στη φυλακή. Αν δεν αντιληφθεί ότι βρίσκεται στη φυλακή, δεν μπορεί να δραπετεύσει.»

Αποσπάσματα :   Peter Ouspensky - Ο τέταρτος δρόμος

Ένα ποτάμι που ρέει προς το σπίτι του

«Το ΤΑΟ  στον κόσμο είναι σαν ένα ποτάμι 

που ρέει προς το σπίτι του, 

τη θάλασσα.»

 Lao Tzu

Όπως ένα γιγάντιο δέντρο

«Ο έπαινος και η επίπληξη, το κέρδος και η απώλεια, η ευχαρίστηση και η θλίψη έρχονται και φεύγουν όπως o άνεμος. Για να είσαι ευτυχισμένος, αναπαύσου  όπως ένα γιγαντιαίο δέντρο στη μέση όλων αυτών.»

 Buddha

Αυτοπαρατήρηση - Ταυτίσεις - Αυτοενθύμηση

Η πρώτη χρήσιμη προσπάθεια που μπορούμε να κάνουμε είναι η προσπάθεια της Παρατήρησης του εαυτού – το να μάθουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας αμερόληπτα. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται έντονη και συνεχής προσπάθεια,  διότι πρέπει να γίνει συνειδητά. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να προσπαθεί κανείς να παρατηρήσει επί ένα σύντομο, συγκεκριμένο χρονικό διάστημα – λόγω του ότι δεν έχουμε τη δύναμη να παρατηρήσουμε περισσότερο – τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις αισθήσεις και τις κινήσεις του. Είναι απαραίτητο να βρούμε τη σωστή κατάσταση εσωτερικά όπου θέλουμε πραγματικά να παρατηρήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε να το κάνουμε, βλέποντας, για παράδειγμα, ότι σκεφτόμαστε ένα πράγμα και αισθανόμαστε κάτι τελείως διαφορετικό. 

Συνήθως, είμαστε ταυτισμένοι με όλα όσα συμβαίνουν μέσα μας – με κάθε σκέψη, διάθεση, αίσθηση, συναίσθημα. Αυτό σημαίνει πως οτιδήποτε συμβαίνει το θεωρούμε ως τον εαυτό μας. Βάζουμε την αίσθηση του «εγώ» στο καθετί που συμβαίνει, και γι αυτόν το λόγο τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει μέσα μας.

(…)

Το μεγαλύτερο εμπόδιο στην αυτοεξέλιξή μας είναι ότι είμαστε διαρκώς ταυτισμένοι με οτιδήποτε ελκύει την προσοχή μας κάθε στιγμή. Και γι’αυτόν το λόγο ξεχνούμε τον εαυτό μας. Το φυσικό μας όμως δικαίωμα είναι η τρίτη κατάσταση συνείδησης, η κατάσταση της Ενθύμησης του εαυτού. Αν δεν μπορέσουμε να αρχίσουμε να θυμόμαστε τον εαυτό μας, θα είμαστε ταυτισμένοι με το περιβάλλον μας. Αυτός είναι και ο λόγος που λέγεται ότι είμαστε σε ύπνο. Είμαστε τόσο συνηθισμένοι να είμαστε ταυτισμένοι, που το μόνο που νιώθουμε είναι η γεύση του να είμαστε ταυτισμένοι. 

Όταν ταυτιζόμαστε με ένα πρόβλημα, με ένα άτομο, ένα συναίσθημα, μια κατάσταση, βάζουμε τον εαυτό μας κάτω από τη δύναμή του. Κυριαρχούμαστε από αυτό. Η Αυτοκυριαρχία ξεκινάει με τον αγώνα ενάντια στην ταύτιση. 

Είναι επίσης πιθανόν να ταυτιζόμαστε με την Εργασία στον εαυτό μας, ξεχνώντας ότι ο μικρός σκοπός κάποιου δεν είναι τα πάντα. Ο στόχος δεν πρέπει να γίνεται αντιληπτός δημόσια, από τους άλλους. Αυτό προκαλεί ταύτιση και δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα. 

Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να απελευθερωθούμε από την ταύτιση, γιατί πιστεύουμε ότι οι καλύτερες επιδόσεις μας σε οτιδήποτε καταπιανόμαστε γίνονται με το να είμαστε ταυτισμένοι. 

Όταν είμαστε ταυτισμένοι, βλέπουμε μόνο μια όψη ενός ζητήματος. Αν κάποιος είναι, για παράδειγμα, ενστικτώδης άνθρωπος, ταυτίζεται με το φαγητό που αγαπάει ιδιαίτερα. Ο ενστικτώδης άνθρωπος γίνεται η μπριζόλα που τρώει. Γινόμαστε οτιδήποτε με το οποίο ταυτιζόμαστε: χρήματα, βάσανα, εχθρότητα κτλ. και δεν μπορούμε να θυμηθούμε τον εαυτό μας. 

Για να θυμόμαστε τον εαυτό μας, πρέπει να μην είμαστε ταυτισμένοι. Για να μάθουμε πώς να μην ταυτιζόμαστε, πρέπει πρώτα να μην ταυτιζόμαστε με τον εαυτό μας. Γι αυτόν το λόγο, πρέπει να μάθουμε και να ασκούμαστε στην Παρατήρηση του εαυτού. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν χρειάζεται να πηγαίνουμε μαζί με μια διάθεση κτλ. , αλλά ότι μπορούμε να αποσύρουμε την αίσθηση του «εγώ» από αυτήν, τότε αρχίσουμε να βλέπουμε τι σημαίνει να μην είμαστε ταυτισμένοι με τον εαυτό μας. 

John G. Bennett - Maurice Nicoll -  "Εργασία στον Εαυτό"