Όταν ο άνθρωπος ξυπνήσει, μπορεί να πεθάνει. Όταν πεθάνει, μπορεί να γεννηθεί

«Ο όχλος ούτε θέλει, ούτε αναζητεί τη γνώση και οι ηγέτες του όχλου, για το δικό τους συμφέρον, προσπαθούν να ενισχύσουν το φόβο του όχλου και την απέχθειά του για κάθε τι το νέο και το άγνωστο. Η σκλαβιά, που μέσα σε αυτήν ζει η ανθρωπότητα, βασίζεται σε αυτό το φόβο. Είναι μάλιστα δύσκολο να φανταστεί κανείς όλη τη φρίκη αυτής της σκλαβιάς. Δεν καταλαβαίνουμε τι χάνουν οι άνθρωποι. Αλλά για να κατανοήσουμε την αιτία αυτής της σκλαβιάς, αρκεί να δούμε πως ζουν οι άνθρωποι, τι αποτελεί τον σκοπό της ύπαρξής τους, ποιο είναι το αντικείμενο των επιθυμιών τους, των παθών και των φιλοδοξιών τους, τι σκέπτονται, για ποια πράγματα μιλούν, τι σκοπούς υπηρετούν και τι πράγματα λατρεύουν. Σκεφτείτε σε τι ξοδεύει τα χρήματά της η πολιτισμένη ανθρωπότητα. Ακόμα κι αν εξαιρέσουμε τον πόλεμο, τι είναι εκείνο που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο σεβασμό, σε τι στηρίζεται η μεγαλύτερη μάζα; Αν, για μια στιγμή, σκεφτούμε αυτά τα ζητήματα, θα φανεί καθαρά ότι η ανθρωπότητα, έτσι όπως είναι σήμερα, με τα σημερινά ενδιαφέροντά της, δεν μπορεί να περιμένει κάτι το διαφορετικό από αυτό που έχει. Αλλά, όπως είπα ήδη, δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά.»

(…)

«ένας άνθρωπος μπορεί να έχει γεννηθεί, αλλά για να γεννηθεί, πρέπει πρώτα να πεθάνει και για να πεθάνει πρέπει πρώτα να ξυπνήσει.»

«Όταν ο άνθρωπος ξυπνήσει, μπορεί να πεθάνει. Όταν πεθάνει, μπορεί να γεννηθεί.»

(…)

«Μιλήσαμε ήδη αρκετά για το νόημα της «γέννησης». Αυτό έχει σχέση με την αρχή της ανάπτυξης της ουσίας (…) Αλλά για να μπορέσει ο άνθρωπος να το πετύχει αυτό, ή τουλάχιστο να αρχίσει να το πετυχαίνει, πρέπει να πεθάνει, δηλαδή πρέπει να ελευθερωθεί από χιλιάδες μικρο – προσκολλήσεις και ταυτίσεις που τον κρατούν στην κατάσταση που βρίσκεται.

Είναι προσκολλημένος στο κάθε τι στη ζωή του. Προσκολλημένος στη φαντασία του, στη βλακεία του, ακόμα και στον πόνο του, ίσως περισσότερο σε αυτόν παρά σε οτιδήποτε άλλο. Πρέπει να ελευθερωθεί από την προσκόλλησή του. Η προσκόλληση σε πράγματα, η ταύτιση με πράγματα, διατηρούν ζωντανά μέσα του χιλιάδες από άχρηστα εγώ. Αυτά τα εγώ πρέπει να πεθάνουν, για να γεννηθεί το μεγάλο Εγώ. Αλλά πώς να τα αναγκάσει κανείς να πεθάνουν; Δεν θέλουν να πεθάνουν.

Σε αυτό το σημείο, η δυνατότητα της αφύπνισης έρχεται να σώσει την κατάσταση. Αφυπνίζομαι, σημαίνει αντιλαμβάνομαι τη μηδαμινότητά μου, δηλαδή την απόλυτη και πλήρη μηχανικότητά μου και την πλήρη και απόλυτη αδυναμία μου. Και δεν αρκεί να την αντιληφθεί κανείς φιλοσοφικά, με λέξεις. Είναι απαραίτητο να την αντιληφθεί με καθαρά, απλά και συγκεκριμένα γεγονότα, με τα δικά του γεγονότα. Όταν ο άνθρωπος αρχίζει να γνωρίζει λίγο τον εαυτό του, θα ανακαλύψει μέσα του πολλά πράγματα, που θα τον τρομοκρατήσουν. Όσο ο άνθρωπος δεν τρομοκρατείται με τον εαυτό του, δεν γνωρίζει τίποτα γι αυτόν. Κάποιος έχει δει κάτι στον εαυτό του που τον τρομοκρατεί. Αποφασίζει να το αποβάλει, να το σταματήσει, να το τερματίσει. Αλλά όσες προσπάθειες κι αν κάνει, νιώθει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει, ότι όλα παραμένουν όπως ήταν πριν. Εδώ θα δει την αδυναμία του, την ανικανότητα και τη μηδαμινότητά του.

Ή πάλι, όταν ό άνθρωπος αρχίζει να γνωρίζει τον εαυτό του, βλέπει ότι δεν έχει τίποτα δικό του, δηλαδή ότι όλα όσα θεωρούσε δικά του, οι απόψεις του, οι σκέψεις του, οι πεποιθήσεις του, τα γούστα του, οι συνήθειές του, ακόμα και τα σφάλματα και οι αδυναμίες του, δεν είναι δικά του, αλλά ότι έχουν σχηματιστεί ή με τη μίμηση ή είναι δανεισμένα από αλλού. Αν τα νιώσει αυτά, ίσως να νιώσει τη μηδαμινότητά του. Και νιώθοντας τη μηδαμινότητά του θα πρέπει να δει τον εαυτό του όπως πραγματικά είναι, όχι για ένα δευτερόλεπτο, ούτε για ένα λεπτό, αλλά αδιάκοπα, χωρίς να το λησμονήσει ποτέ.

Αυτή η αδιάκοπη συνειδητότητα της μηδαμινότητάς του και της αδυναμίας του, θα του δώσει κάποτε το θάρρος να «πεθάνει», δηλαδή να πεθάνει όχι απλώς νοητικά ή στη συνειδητότητά του, αλλά και να απαρνηθεί πραγματικά και για πάντα αυτές τις πλευρές του εαυτού του που, ή είναι περιττές από την πλευρά της εσωτερικής του ανάπτυξης ή την εμποδίζουν. Αυτές οι πλευρές είναι, πρώτα απ’όλα, το «ψεύτικο εγώ» του και μετά όλες οι φανταστικές ιδέες που εχει για την «ατομικότητά» του, τη «θέλησή» του, τη «συνειδητότητά» του, την «ικανότητά του να ενεργεί», τις δυνάμεις του, την πρωτοβουλία του, την αποφασιστικότητά του και τα παρόμοια.»

(...)

«η ζωή φυσικά συνεχίζει ο δρόμο της, αλλά οι άνθρωποι δεν παύουν να πιστεύουν τις δικές τους ή στων άλλων τις θεωρίες και πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να γίνει κάτι. Όλες αυτές οι θεωρίες είναι βέβαια πέρα για πέρα φανταστικές, βασικά γιατί δεν υπολογίζουν το πιο σημαντικό δηλαδή το δευτερεύοντα ρόλο που παίζουν στην παγκόσμια κίνηση η ανθρωπότητα και η οργανική ζωή. Οι διανοητικές θεωρίες τοποθετούν τον άνθρωπο στο κέντρο των πάντων. Τα πάντα υπάρχουν γι αυτόν, ο ήλιος, τα αστέρια, το φεγγάρι, η γη. Ξεχνούν ακόμα και το σχετικό μέγεθος του ανθρώπου, τη μηδαμινότητα του την εφήμερη ύπαρξή του και άλλα πράγματα. Ισχυρίζονται ότι αν θέλει ο άνθρωπος, μπορεί να αλλάξει τη ζωή του, δηλαδή να οργανώσει τη ζωή του σύμφωνα με λογικές αρχές. Και όλη την ώρα εμφανίζονται νέες θεωρίες που, με τη σειρά του, προκαλούν αντίθετες θεωρίες. Και όλες αυτές οι θεωρίες και η σύγκρουση ανάμεσά τους, συνιστούν, χωρίς άλλο, μια από τις δυνάμεις που κρατούν την ανθρωπότητα στην κατάσταση που βρίσκεται τώρα. Πέρα από αυτό, όλες αυτές οι θεωρίες για τη γενική ευημερία και τη γενική ισότητα, δεν είναι μόνο ανέφικτες, αλλά θα ταν και μοιραίες αν πραγματοποιούνταν. Τα πάντα στη φύση έχουν τη σκοπιμότητά τους, τόσο η ανισότητα των ανθρώπων όσο και η δυστυχία του.»

(…)

«αν μπορούσε κανείς να καταλάβει όλη τη φρίκη της ζωής των συνηθισμένων ανθρώπων, που γυρίζουν γύρω από ασήμαντα ενδιαφέρονται και από ασήμαντους σκοπούς, αν μπορούσε να καταλάβει τι χάνουν, θα καταλάβαινε ότι ένα πράγμα μόνο είναι σοβαρό γι αυτόν – να ξεφύγει από τον γενικό νόμο, να ελευθερωθεί. Τι μπορεί να είναι σοβαρό για έναν φυλακισμένο και καταδικασμένο σε θάνατο; Μόνο ένα: πώς να σωθεί, πώς να γλιτώσει. Τίποτα άλλο.»

Αποσπάσματα απο το βιβλίο του Peter Ouspensky,

 "Αναζητώντας τον κόσμο του θαυμαστού"

Ξαφνικά ο αέρας μένει ακίνητος

"Ξαφνικά ο αέρας μένει ακίνητος, με κομμένη την ανάσα από κάποια μεγάλη προσδοκία, και επικρατεί σιωπή σαν εκείνη που έρχεται για μια στιγμή μόνο ύστερα από ένα λαμπρό ηλιοβασίλεμα, όταν όλη η γη βρίσκεται σε βαθιά λατρεία. Υπάρχει βαθιά σιγαλιά όπως σε μια νύχτα όπου τα μακρινά αστέρια στέλνουν απαλά φιλιά το ένα στο άλλο. Υπάρχει μια απρόσμενη ησυχία, όπως η ξαφνική ακινησία σε μια γεμάτη κεραυνούς καταιγίδα, και βασιλεύει μεγάλη γαλήνη όπως στα προαύλια των ιερών ναών. Μέσα μου, ο πόνος κι η θλίψη αιώνων κάπως ησυχάζουν. Υπάρχει ένα αμυδρό και ηρεμιστικό μουρμουρητό στον αέρα, καθώς τα μάτια μου κλείνουν απαλά. Τα πάντα, ζωντανά και άψυχα, ξεκουράζονται από τον εξαντλητικό μόχθο τους. Όλη η γη κοιμάται ειρηνικά και ονειρεύεται γλυκά όνειρα."

Jiddu Krishnamurti -  Παραβολές και ποιήματα – το Μονοπάτι 

Ο καθένας έχει μάσκες

"Οι άνθρωποι φοράνε το ένα ή το άλλο είδος μάσκας και πιστεύουν πως είναι ακριβώς σαν τη μάσκα αυτή, ενώ την πραγματικότητα, είναι εντελώς διαφορετικοί. Ο καθένας μας έχει αρκετές μάσκες, όχι μια. Παρατηρήστε τις δικές σας μάσκες και τις μάσκες των άλλων ανθρώπων.

Προσπαθήστε να συνειδητοποιήσετε ότι σε διαφορετικές συνθήκες έχετε διαφορετικές μάσκες και παρατηρήστε πώς τις αλλάζετε , πώς τις προετοιμάζετε , και ούτω καθεξής . Ο καθένας έχει μάσκες , αλλά αρχίστε με τη δική σας . Είναι πολύ χρήσιμο να μελετάτε τις μάσκες."

Peter Ouspensky

Σπάνια είναι η ένωση της ομορφιάς και της αγνότητας.

"Σπάνια είναι

η ένωση της ομορφιάς και της αγνότητας."

Iuvenalis

Πάντοτε νομίζουμε πως έχουμε καιρό

Τα παρακάτω αποσπάσματα σχετίζονται με την ιδέα της επαναστροφής/ επανεμφάνισης. Για το ίδιο θέμα δείτε και τις παρακάτω αναρτήσεις απο το ιστολόγιο για τη Σοφία Άντζακα.

Ιβάν Οσοκίν και η ιδέα της Επαναστροφής

Η παράξενη ζωή του Ιβάν Οσοκίν - απόσπασμα

"Ματαιότης ματαιοτήτων, είπεν ο Εκκλησιαστής.

Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης"

"Όλα τα πράγματα είναι μόχτο γεμάτα,
που να το ανιστορήσει δε δύναται ο άνθρωπος.
Το μάτι δεν χορταίνει να βλέπει
και το αυτί δε γεμίζει ν’ ακούει.

Εκείνο που υπήρξε, αυτό θα είναι πάλι.

Κι ό,τι γένηκε αυτό θα ξαναγίνει.

Και κάτω από τον ήλιο νέο κανένα δεν είναι.

Έχει πράγμα, που να μπορεί κανείς

να πει γι’ αυτό: Δες, αυτό είναι νέο;

Θάχει γίνει πια στους αιώνες τους πριν από μας.

Κανείς τα περασμένα δεν τα θυμάται.

Και τα μελλούμενα κανείς δε θα τα θυμηθεί,

Απ’ όσους θα υπάρξουνε υστερότερα."  (Εκκλησιαστής 1:1-11)

"Οι ζώντες γνωρίζουν ότι θα αποθάνουν, ενώ οι νεκροί

δεν γνωρίζουν απολύτως τίποτε και ουδεμία έχουν πλέον ανάμνηση, 
διότι η μνήμη τους λησμονείται."  (Εκκλησιαστής 9:5-6)

«Και ξαφνικά θυμήθηκα ότι πάνω απ’όλα ήθελα να ξέρω τι σκεπτόταν ο Γ. (σημ. Γκουρτζίεφ)  για την «αιώνια επαναστροφή», για την επανάληψη των ζωών, όπως την είχα συλλάβει εγώ. Πολλές φορές είχα προσπαθήσει να ανοίξω συζήτηση επάνω σ’αυτό το θέμα και να πω τις απόψεις μου στον Γ.  Αλλά αυτές οι συζητήσεις σχεδόν πάντα είχαν παραμείνει μονόλογος.  Ο Γ. άκουγε σιωπηλά και ύστερα άρχιζε να μιλάει για κάτι άλλο.

«Πολύ καλά», είπα «πέστε μου τι νομίζετε για την επαναστροφή. Είναι αληθινή ή όχι; Αυτό που εννοώ είναι τούτο. Ζούμε μόνο μια φορά και μετά εξαφανιζόμαστε ή υπάρχει κάτι που επαναλαμβάνεται ίσως άπειρες φορές, αν και δεν το ξέρουμε και δεν το θυμόμαστε;»

«Αυτή η ιδέα της επανάληψης», είπε ο Γ. «δεν αποτελεί την πλήρη και απόλυτη αλήθεια, αλλά είναι η πλησιέστερη προσέγγιση σ’αυτήν.  Σ’αυτή την περίπτωση, η αλήθεια δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Αλλά αυτά που είπες είναι πολύ κοντά σ’αυτήν. Και αν καταλάβεις γιατί δεν μιλάω γι’αυτήν, θα βρίσκεσαι ακόμα πιο κοντά.

Τι ωφελεί τον άνθρωπο να γνωρίζει αυτή την επαναστροφή, αν δε τη θυμάται και αν ο ίδιος δεν αλλάζει; Μπορεί μάλιστα να πει κανείς ότι αν ο άνθρωπος αλλάξει, η επανάληψη δεν ισχύει γι αυτόν. Αν του μιλήσεις γι αυτήν, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να αυξήσεις τον ύπνο του. Γιατί να κάνει προσπάθειες σήμερα, όταν έχει τόσο χρόνο και τόσες δυνατότητες μπροστά του – ολόκληρη την αιωνιότητα; Γιατί να ενοχληθεί σήμερα; Γι αυτό ακριβώς, το σύστημα δεν λέει τίποτα για την επανάληψη και περιορίζεται μόνο σε τούτη δω τη ζωή που την ξέρουμε. Το σύστημα δεν έχει νόημα χωρίς τον αγώνα για την αλλαγή του εαυτού. Και η εργασία για την αλλαγή του εαυτού πρέπει να αρχίσει σήμερα, αμέσως.»

Peter Ouspensky - Αναζητώντας τον κόσμο του θαυμαστού

«Στο βιβλίο μου «Ένα νέο πρότυπο του σύμπαντος», έγραφα πριν από πολύ καιρό, ότι οι άνθρωποι μπορεί να είναι πολύ διαφορετικοί σε σχέση με την επανεμφάνιση, άλλοι μπορεί να έχουν διαφορετικές παραλλαγές ή δυνατότητες, μερικοί μπορεί να έχουν ανοδική πορεία και άλλοι καθοδική και πολλά άλλα. Όλα αυτά όμως δεν έχουν καμιά σχέση με την εργασία. Στην περίπτωση των ανθρώπων που έρχονται πιο κοντά στην εργασία, ίσως είναι δυνατόν, αν και μόνο θεωρητικά, να μελετήσουμε τρεις διαδοχικές επανεμφανίσεις.

Ας υποθέσουμε ότι η πρώτη είναι όταν κανείς πλησιάζει τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή με κάποιο είδος ιδεών ανώτερου νου. Η δεύτερη, όταν οριστικά έρχεται σε επαφή με την επίδραση Γ. Και η Τρίτη, που θα ήταν το αποτέλεσμα της επαφής αυτής. Αυτό που ενδιαφέρει είναι ότι μετά από τη δεύτερη, οι δυνατότητες της επανεμφάνισης ελαττώνονται σημαντικά. Πριν έρθει κανείς σε επαφή με την επίδραση Γ, φαίνονται απεριόριστες, αλλά μετά απ’αυτή την επαφή η δυνατότητα της επανεμφάνισης μειώνεται.

Αν το καταλάβουμε αυτό, θα μπορούμε να μιλάμε για την επανεμφάνιση με κάποια δόση λογικής και θα έχουμε κάποιο όφελος. Διαφορετικά, αν τα παίρνουμε όλα στο ίδιο επίπεδο, η συζήτηση θα είναι απλώς θεωρητική και τελείως άσκοπη.

Θέλετε να πείτε ότι αφού έρθει κανείς σε επαφή με τις επιδράσεις Γ, μειώνεται ο αριθμός των ευκαιριών;

Ναι, διότι η επίδραση Γ δεν μπορεί να μένει ανεκμετάλλευτη. Οι επιδράσεις Β είναι ουσιαστικά απεριόριστες. Αυτό σημαίνει ότι ρίχνονται στη ζωή και μπορεί κανείς να τις δέχεται ή να μην τις δέχεται. Δεν μειώνονται. Αλλά η επίδραση Γ είναι περιορισμένη. Προσπαθήστε να απαντήσετε σε αυτή την ερώτηση μόνοι σας και θα καταλάβετε γιατί πρέπει να είναι περιορισμένη η δυνατότητα να δέχεται κανείς την επίδραση Γ, διότι αν δεν την χρησιμοποιεί, τι ωφελεί να την σπαταλάει;»

(…)

«Οι άνθρωποι, συχνά, ρωτάνε αν θυμάται κανείς προηγούμενες ζωές, αλλά ξεχνάνε ότι αυτό δεν είναι δυνατόν χωρίς τη λειτουργία των ανώτερων κέντρων. Πολύ συχνά, ακούμε ανθρώπους να λένε, κυρίως σε σχέση με αυτό που ονομάζουν «μετενσάρκωση», ότι θυμούνται τις ζωές τους σε προηγούμενες μετενσαρκώσεις, και γράφουν βιβλία για το τι ήταν αυτοί πριν. Αυτό είναι καθαρή φαντασία.

Πρέπει να καταλάβετε ότι, στη συνηθισμένη μας κατάσταση, δεν είναι δυνατόν να θυμόμαστε προηγούμενες ζωές – δεν υπάρχει κανένα μέσο με το οποίο να θυμόμαστε. Στο νου μας και στα κέντρα μας, όλα είναι καινούρια. Αυτό που μπορεί να περνάει από τη μια ζωή στην άλλη είναι η ουσία. Μπορεί λοιπόν κανείς να έχει απλώς κάποια ακαθόριστη αίσθηση, αντί για συγκεκριμένες αναμνήσεις, και είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι μπορεί να θυμάται κάτι συγκεκριμένο. Μόνο στα πρώτα χρόνια της ζωης μας είναι δυνατόν να γίνει αυτό, στην πραγματικότητα, αλλά τότε συνήθως δεν το προσέχουμε αυτό το αίσθημα ή, αν το προσέξουμε, δημιουργεί φαντασία.

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στη θεωρία της μετενσάρκωσης και στη θεωρία της επανεμφάνισης;

Η ιδέα της μετενσάρκωσης είναι ένα είδος προσαρμογής της ιδέας της επανεμφάνισης στη συνηθισμένη μας αντίληψη, διότι σαν θεωρία, η ιδέα της επανεμφανισης είναι πολύ πιο δύσκολη για μας – απαιτεί μια τελείως καινούρια αντίληψη του χρόνου. Ακόμη και μορφωμένοι άνθρωποι χρειάζονται κάποιες γνώσεις μαθηματικών για να αντιληφθούν την ιδέα της επανεμφάνισης. Η επανεμφάνιση είναι στην αιωνιότητα, αλλά η μετενσάρκωση είναι στο χρόνο. Προϋποθέτει ότι ο χρόνος υπάρχει ξέχωρα από μας και ότι εμείς συνεχίζουμε να υπάρχουμε σ’αυτό το χρόνο μετά το θάνατο. Για παράδειγμα, στο βουδισμό παίρνουν σαν δεδομένο ότι ο άνθρωπος πεθαίνει και ξαναγεννιέται αμέσως, διότι αυτό το καταλαβαίνουν πιο εύκολα οι συνηθισμένοι άνθρωποι. Αλλά δεν έχουμε καμιά απόδειξη ότι ο χρόνος υπάρχει πέρα από τη ζωή μας. Ο χρόνος είναι η ζωή κάθε ανθρώπου, και περικλείει μέσα του όλο το χρόνο, και όταν τελειώνει η ζωή, τελειώνει και ο χρόνος.»

(…)

«Αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι όταν αρχίζει κανείς να αποκτάει μια ορισμένη γνώση, οι πιθανότητες μειώνονται όλο και περισσότερο, διότι αν δεν την χρησιμοποιεί, θα είναι όλο και πιο δύσκολο να την αποκτήσει, αυτό είναι πολύ φυσικό. Και το ίδιο ισχύει για την κάθε μέρα, για τον κάθε χρόνο, για όλη μας τη ζωή – αυτό πρέπει να καταλάβουμε. Η ιδέα της επανεμφάνισης είναι χρήσιμη γιατί αναφέρεται σε αυτή τη ζωή αν δεν κάνουμε κάτι σήμερα, πως μπορούμε να περιμένουμε ότι θα το κάνουμε αύριο; Αν μπορούμε να το κάνουμε σήμερα, πρέπει να το κάνουμε. Κανένας δεν μπορεί να το αναβάλλει για αύριο, διότι αύριο θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι άλλο. Πάντοτε νομίζουμε πως έχουμε καιρό.»

(…)

«Όσο οι άνθρωποι ενεργούν μηχανικά, τα πράγματα είναι δυνατόν να επαναλαμβάνονται συνέχεια, να επαναλαμβάνονται σχεδόν επ’αόριστον. Αλλά αν οι άνθρωποι γίνουν ενσυνείδητοι, ή αν εμφανιστεί η δυνατότητα να γίνουν ενσυνείδητοι, τότε ο χρόνος τους γίνεται περιορισμένος. Δεν μπορούν να περιμένουν απεριόριστο αριθμό επανεμφανίσεων αν έχουν ήδη αρχίσει να γνωρίζουν κάτι η να μαθαίνουν κάτι. Όσο περισσότερα μαθαίνουν, τόσο περισσότερο μειώνεται ο χρόνος τους. Οι άνθρωποι πάντοτε ξεχνάνε ότι υπάρχει μόνο ένας πολύ περιορισμένος αριθμός ευκαιριών για τον καθένα και ότι αν χάσει κανείς μια δυνατότητα σε μια ζωή, τότε στην επόμενη ζωή, θα την χάσει πιο εύκολα. Όσο πιο κοντά φτάνει κανείς στη δυνατότητας αλλαγής, τόσο μειώνεται και ο αριθμός των ευκαιριών, και αν βρει μια ευκαιρία και δεν την χρησιμοποιήσει, μπορεί να την χάσει τελείως. Είναι η ίδια αρχή με εκείνη που εφαρμόζεται στη μια ζωή. Θυμάστε, είπαμε ότι στην εργασία, σε σχέση με τη μια ζωή, ο χρόνος μετριέται, και όσο πιο σοβαρά εργάζονται οι άνθρωποι, τόσο πιο αυστηρά υπολογίζεται ο χρόνος τους.»

(…)

«Είναι ανάγκη να γίνουμε ενσυνείδητοι σ’αυτή τη ζωή. Έχουμε μονο αυτή τη ζωή. Μπορείτε να πείτε στον εαυτό σας: «Αν έζησα πριν, δεν το θυμάμαι. Αυτό σημαίνει πως αν ξαναζήσω και πάλι δεν θα το θυμάμαι». Αν γίνετε ενσυνείδητος σ’αυτή τη ζωή, θα θυμάστε, και θα θυμάστε όσα θυμάστε τώρα. Αν δεν θυμάστε τον εαυτό σας τώρα, τότε, και την επόμενη φορά δεν θα θυμάστε τον εαυτό σας, και έτσι θα είναι το ίδιο. Η δυνατότητα αλλαγής αρχίζει μόνο με τη δυνατότητα να αρχίσει κανείς να θυμάται τον εαυτό του τώρα. Όλα τα άλλα είναι απλώς λέξεις.»

Peter Ouspensky  - Ο Τέταρτος Δρόμος

«Η ζωή του ανθρώπου είναι μια ταινία. Είναι βέβαια δύσκολο το καρτεσιανό μας πνεύμα να δεχθεί την αντίληψη αυτή. Το τρισδιάστατο πνεύμα μας δεν προσαρμόζεται εύκολα σε ιδέες και γεγονότα που αγγίζουν το πεδίο του αιώνιου.

Όσο κι αν φαίνεται ακατανόητο, η ζωή μας είναι μια αληθινή ταινία επινοημένη σύμφωνά με ένα σενάριο. Η ταινία αυτή γυρίζει μόνιμα και ασταμάτητα, έτσι ώστε, τη στιγμή του θανάτου του, ο άνθρωπος ξαναγεννιέται και, πράγμα που φαίνεται παράλογο, γεννιέται στον ίδιο τόπο, την ίδια ημερομηνία που είχε γεννηθεί και από τους ίδιους γονείς. Και η ταινία ξαναρχίζει.

Κάθε ανθρώπινο ον γεννιέται λοιπόν με την ιδιαίτερη ταινία του, που αντιπροσωπεύει το πεδίο δράσης, στο οποίο ο άνθρωπος έχει κληθεί να εφαρμόσει τις συνειδητές του προσπάθειες. Η επανάληψη της ταινίας δεν είναι η μετενσάρκωση, παρ’όλο που οι δυο αυτές έννοιες συχνά συγχέονται. Για τους γνωστούς μας λόγους ο εξωτερικός άνθρωπος ζώντας μέσα στον κανόνα Μέλλον – Παρελθόν δεν μπορεί να αγκαλιάσει το σύνολο της ταινίας του, ούτε καν το τμήμα εκείνο που περιλαμβάνει το άμεσο μέλλον. Για να το κατορθώσει, πρέπει να διευρύνει τη σχισμή του Παρόντος του. Πολλές φορές του συμβαίνει να αισθανθεί, εμπρός σε ορισμένα γεγονότα, την εντύπωση ότι τα έχει ήδη δει ή ζήσει. Ορισμένοι θεωρούν το γεγονός σαν μια απόδειξη της λεγόμενης μετενσάρκωσης.

Στην πραγματικότητα, τα φαινόμενα αυτού του είδους είναι συνέπεια μιας τυχαίας και πρόσκαιρης συρροής λεπτών ενεργειών στον οργανισμό: η σχισμή του ατομικού Παρόντος διευρύνεται τότε για λίγες στιγμές και μερικά σημαντικά γεγονότα του άμεσου μέλλοντος γλιστρούν προς τη συνείδηση εγρηγόρσεως. Έτσι δημιουργείται η εντύπωση της επιστροφής ενός παρελθόντος. Από μια άποψη, αυτό συμβαίνει. Η εντύπωση όμως ότι έχουμε ήδη ζήσει το γεγονός προκαλείται από τη μηχανική προβολή της ταινίας.

Η μετενσάρκωση είναι ένα φαινόμενο τελείως διαφορετικής τάξης. Ενώ η θεωρητική ταινία ξετυλίγεται ολοκληρωτικά στο πεδίο των δυνατοτήτων, δηλαδή στην αιωνιότητα, η ταινία του εξωτερικού ανθρώπου προσκολλάται στο πεδίο της πραγματοποιήσεως, άρα στο Χρόνο, μόνον όμως κατά το μέτρο εκείνο που είναι απόλυτα απαραίτητο για να ικανοποιηθούν οι σκοποί της Ακτίνας της Δημιουργίας.

Η αληθινή μετενσάρκωση τοποθετείται ολοκληρωτικά στο πεδίο του Πραγματικού, δηλαδή στα γενικά πλαίσια της Εκδηλώσεως. Επιμείναμε στο γεγονός ότι η ανθρώπινη Προσωπικότητα δεν είναι μια πραγματικότητα, με την κοινή σημασία του όρου, αλλά μια δυνατότητα. Και σαν τέτοια παρουσιάζεται στην ταινία, με την οποία συνδέεται και δεν θα εξαφανιστεί παρά τη στιγμή της δεύτερης Γέννησης. Τη στιγμή όμως αυτή, θα έχει πάψει να είναι Προσωπικότητα γιατί, με την αδιάσπαστη ένωσή της με το πραγματικό Εγώ, θα μεταμορφωθεί και θα γίνει Ατομικότητα.

Όσο ο άνθρωπος ζει μέσα στη ζούγκλα, βυθισμένος στις πλάνες και τα ψεύδη, ικανοποιημένος από τον εαυτό του, η ταινία ξετυλίγεται με την δύναμη του αυτοματισμού. Και η Προσωπικότητα παραμένει ίση με τον εαυτό της. Οι περιστάσεις αρχίζουν να αλλάζουν από τη στιγμή που ο άνθρωπος διαβαίνει το πρώτο Κατώφλι. Το πέρασμα αυτό μπορεί να συγκριθεί με τη σύλληψη της μελλοντικής Ατομικότητας. Η Κλίμακα συμβολίζει την περίοδο της εγκυμοσύνης και η διάβαση από το δεύτερο Κατώφλι αντιπροσωπεύει τη δεύτερη Γέννηση, τη γέννηση της Ατομικότητας. 

Στη μετέπειτα ανάπτυξή της, αντίστοιχη με τους φθόγγους ΜΙ και ΡΕ της Οδού, η Ατομικότητα τείνει όλο και περισσότερο να ενοποιηθεί με τους ανώτερους κόσμους. Αποκτώντας τότε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος που ανταποκρίνονται στη φύση της, συμμετέχει προοδευτικά στην πραγματική, αντικειμενική ύπαρξη που τελικά θα χαρακτηρίσει το είναι της. Αυτή είναι η Σωτηρία, δηλαδή η απελευθέρωση από την επίδραση της ταινίας.

Μόνο στο σημείο αυτό της εξελίξεως, είναι δυνατόν να υπάρξει αληθινή, ατομική μετενσάρκωση. Δεν είναι μηχανική αλλά πραγματοποιείται συνειδητά, συνήθως για να εκπληρωθεί μια αποστολή.»

(…)

« Η ταινία στην οποία έχει γεννηθεί και ζει ο άνθρωπος μπορεί να γυρίζει ως τη συντέλεια του κόσμου, με τον όρο ότι ο άνθρωπος θα είναι ευτυχισμένος και ικανοποιημένος, αποδίδοντας στον εαυτό του όλα τα προτερήματα και επιρρίπτοντας στους άλλους τα αίτια των σφαλμάτων και των δυστυχιών του. Μια τέτοια ύπαρξη δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν καθαρά ανθρώπινη. Την χαρακτηρίσαμε ανθρωποειδή. Ο όρος δικαιολογείται με την έννοια ότι ο εξωτερικός άνθρωπος, βυθισμένος στην επάρκειά του, αντιπροσωπεύει το επιστέγασμα μια εξέλιξης του είδους που κράτησε πολλές χιλιετηρίδες αρχίζοντας από τους προγόνους του, τα ζώα, ενώ από την άποψη της εσωτερικής εξέλιξης, δεν είναι παρά μια δυνατότητα που δεν έχει ακόμα πραγματοποιηθεί.

Αν το πρόβλημα της εσωτερικής εξέλιξης από τη σκοπιά της ταινίας και των διάφορων θέσεων που ο άνθρωπος μπορεί να καταλάβει σε αυτήν, είναι φανερό ότι η εξέλιξη είναι αδύνατη όσο η ταινία μπορεί να θεωρείται ότι γυρίζει ουσιαστικά στον ίδιο κύκλο.

Τα πρόσωπα της ταινίας είναι ανθρωποειδή, μαριονέτες, νεκροί, όπως είπε ο Ιησούς που νομίζουν όμως ότι ζουν. Η εσωτερική ανέλιξη αρχίζει μόλις ο άνθρωπος, με συνειδητές προσπάθειες, αποδειχθεί ικανός να διασπάσει τον κύκλο για να τον μετασχηματίσει σε ανιούσα σπείρα.

Η σπείρα αντιπροσωπεύει μια μέση κατάσταση ανάμεσα στη θέση όπου βρίσκεται η ανθρώπινη Προσωπικότητα όταν είναι δεμένη με την ταινία που γυρίζει μηχανικά, μόλις διαχωρισμένη από το πεδίο του αιώνιου και στη θέση της τέλειας, ελεύθερης Ατομικότητας, ικανής – αν παραστεί ανάγκη – να ενσαρκωθεί συνειδητά στο χρόνο.

Η κατάσταση αυτή είναι ενδιάμεση, με την έννοια ότι η ταινία απομακρύνεται στο εξής από το πεδίο του αιώνιου, από το πεδίο δηλαδή των δυνατοτήτων. Η καμπύλη της ζωής που, στην πραγματικότητα, δεν διαφέρει από τον κύκλο για τον εξωτερικό άνθρωπο, μετατρέπεται σε σπείρα και δεν καταλήγει πια, όπως πριν, στο σημείο σχεδόν της εκκίνησής του. Η απόσταση ανάμεσα στα δυο σημεία θα χαρακτηρίζεται στο εξής από καθαρή πρόοδο μέσα στο Χρόνο.

Η σπειροειδής ταινία είναι χαρακτηριστικό των ανθρώπων που ανεβαίνουν την Κλίμακα Είδαμε ότι η ολοκληρωτική απόσπαση από την ταινία γίνεται μόλις περαστεί το δεύτερο Κατώφλι. Αν ο άνθρωπος το επιτύχει, σε μια μόνο ζωή, και διασπάσει από την πρώτη φορά τον κύκλο, δεν επιστρέφει πια. Τέτοιες περιπτώσεις είναι πολύ σπάνιες: είναι ίδιο των δικαίων. Συνήθως η αποκόλληση αυτή απαιτεί περισσότερες ζωές, περισσότερες δηλαδή ελίξεις της σπείρας.

Κατά γενικό κανόνα, κάθε έλξη τοποθετείται στο Χρόνο και επομένως μπορεί να εμφανιστεί σαν μετενσάρκωση. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια επιστροφή στην εξωτερική ζωή. Η ψευτομετενσάρκωση αυτή δεν είναι ούτε συνειδητή ούτε προσωπική: είναι ο θίασος της ταινίες που επανέρχεται χωρίς όμως να θυμάται προηγούμενες εμπειρίες.

Όμως, η αλλαγή είναι δυνατή από τη στιγμή που οι συνειδητές προσπάθειες του ανθρώπου τείνουν, ευρύνοντας την αντίληψη του Παρόντος, να αυξήσουν τη σημασία του συντελεστή Χρόνος.

Σε μια ταινία που ξετυλίγεται στις εξελίξεις μιας σπείρας, το περιεχόμενο του έργου αλλάζει, και αλλάζει διπλά: πρώτα, κατά μήκος μιας ζωής, δηλαδή σε μια έλιξη, έπειτα από σπείρα σε σπείρα. Η σύνθεση του θιάσου, οι περιστάσεις, τα σκηνικά μετασχηματίζονται. Δυο στοιχεία ωστόσο παραμένουν μόνιμα: πρώτα ο γενικός σκοπός που είναι να φθάσει κανείς και να διαβεί το δεύτερο Κατώφλι, έπειτα ο απόλυτος όρος για τη διάβαση αυτή, σύμφωνα με τον οποίο όλα τα υπόλοιπα των καρμικών βαρών που συσσωρεύτηκαν, τόσο στην παρούσα ζωή όσο και στη διαδρομή των προηγούμενων σπειρών, πρέπει να εξουδετερωθούν και να εκκαθαριστούν. Όλα τα δράματα, λέει η Παράδοση, πρέπει να παιχτούν μέχρι τη λύση τους, πριν από το δεύτερο Κατώφλι.

Η εργασία είναι σκληρή και δύσκολη γιατί ο άνθρωπος πλανάται συνεχώς. Ο προσεκτικός αναγνώστης έχει κατανοήσει ότι για να ακολουθήσει τη σπείρα ή να ανέβει την Κλίμακα πρέπει να ανήκει στους ανθρώπους που έχουν ήδη απορροφήσει μια ορισμένη ποσότητα επιδράσεων «Β» και διαθέτουν μαγνητικό κέντρο κάπως ανεπτυγμένο.

Boris Mouravieff – Γνώση (πρώτος τόμος)

Σαν νιφάδα χιονιού που κυλάει προς τη θάλασσα

“Μόλις χθες ήσασταν ένα με την κίνηση της θάλασσας, και δεν ανταμώνατε ούτε ακτή ούτε εαυτό. Τότε ο άνεμος, η ανάσα της Ζωής, σας ύφανε, μ’ένα πέπλο φωτός στο πρόσωπό της και σας πήρε από το χέρι και σας έδωσε μορφή, ενώ εσείς με το κεφάλι ψηλά αναζητήσατε τα ύψη. Μα η θάλασσα σας ακολούθησε και είναι ακόμα μαζί σας το τραγούδι της. Και παρόλο που εσείς λησμονήσατε την καταγωγή σας, εκείνη θα επιβεβαιώνει πάντα τη μητρότητά της και πάντα θα σας καλεί κοντά της.

Στις περιπλανήσεις σας στα βουνά και τις ερήμους, θα θυμάστε πάντα το βάθος της παγωμένης της καρδιάς. Και αν συχνά δεν ξέρετε τι αληθινά επιθυμείτε, στην πραγματικότητα λαχταράτε την απέραντη και ρυθμική γαλήνη της.

Και πως αλλιώς μπορεί να είναι; Η θάλασσα είναι παντού, στα άλση και στα ξέφωτα, όταν η βροχή χορεύει ανάμεσα στα φύλλα πάνω στο λόφο, όταν πέφτει χιόνι σαν ευλογία και υπόσχεση. Στην κοιλάδα, όταν οδηγείτε τα κοπάδια σας στο ποτάμι. Στους αγρούς σας, όπου ασημί ρυάκια ενώνονται με το πράσινο γρασίδι. Στους κήπους σας, όταν οι πρώτες δροσοσταλίδες καθρεφτίζουν τα ουράνια. Στα λιβάδια σας, όταν η ομίχλη της βραδιάς μισοκρύβει το δρόμο σας. Σ’όλα αυτά η θάλασσα είναι μαζί σας, μάρτυρας της κληρονομιάς σας, και αποζητά την αγάπη σας.

Είστε σαν νιφάδα χιονιού που κυλάει προς τη θάλασσα.”

Khalil Gibran

Οι σχέσεις είναι ιερές

«Οι περισσότεροι άνθρωποι μπαίνουν σε μια σχέση αποβλέποντας στο τι μπορούν να πάρουν από αυτήν παρά στο τι μπορούν να δώσουν σ’αυτήν.

Ο σκοπός μιας σχέσης είναι να αποφασίσει ποιο μέρος του εαυτού σου θα ήθελες να δεις να «εμφανίζεται» και όχι ποιο μέρος του άλλου μπορείς να αιχμαλωτίσεις και να κρατήσεις.

Ένας μόνο σκοπός μπορεί να υπάρξει για τις σχέσεις και για όλη τη ζωή: να είσαι και να αποφασίσεις ποιος πραγματικά είσαι.

Είναι πολύ ρομαντικό να λες πως ήσουν ένα «τίποτα» μέχρι να έρθει εκείνος ο ξεχωριστός άλλος στη ζωή σου. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια. Και ακόμα χειρότερα, ασκεί μια τρομαχτική πίεση στον άλλον ή την άλλη να είναι ένα σωρό πράγματα που δεν είναι.

Επειδή δεν θέλουν να σε «απογοητεύσουν», προσπαθούν πολύ σκληρά να είναι και να κάνουν αυτά τα πράγματα, ώσπου πια δεν μπορούν. Δεν μπορούν πια να συμπληρώνουν την εικόνα που έχεις εσύ γι’αυτούς. Δεν μπορούν να εκπληρώσουν τους ρόλους που τους έχουν αποδοθεί. Η δυσφορία και η μνησικακία όλο και μεγαλώνουν. Ο θυμός ακολουθεί.

Τελικά, για να σώσουν τον εαυτό τους (και τη σχέση) αυτοί οι ξεχωριστοί άλλοι αρχίζουν να επανακτούν τον αληθινό τους εαυτό, ενεργώντας περισσότερο σύμφωνα με το ποιοι πραγματικά είναι. Τότε είναι που αρχίζεις να λες ότι «άλλαξαν».

Είναι πολύ ρομαντικό να λες ότι τώρα που ο ξεχωριστός σου άλλος μπήκε στη ζωή σου νιώθεις πλήρης. Όμως ο σκοπός μιας σχέσης δεν είναι να έχεις κάποιον άλλον που να μπορεί  να σε γεμίσει. Είναι το να έχεις έναν άλλο με τον οποίο να μπορείς να μοιραστείς την πληρότητά σου.

Να το παράδοξο όλων των ανθρώπινων σχέσεων: δεν έχεις την ανάγκη κάποιου συγκεκριμένου άλλου προκειμένου να βιώσεις πλήρως το ποιος είσαι. Όμως και χωρίς κάποιον άλλον δεν είσαι τίποτα.

Αυτό είναι το μυστήριο αλλά και το θαύμα, η διάψευση και η χαρά της ανθρώπινης εμπειρίας. Χρειάζεται βαθιά κατανόηση και ολοκληρωτική προθυμία για να ζεις μέσα σε αυτό το παράδοξο με έναν τρόπο που να έχει νόημα. Παρατηρώ πως λιγοστοί άνθρωποι τα καταφέρνουν.

Οι περισσότεροι από σας μπαίνετε στην ηλικία όπου αρχίζετε να κάνετε σχέσεις γεμάτοι προσδοκία, σεξουαλική ενέργεια, με μια διάπλατα ανοιχτή καρδιά και με μια χαρούμενη και ανυπόμονη ψυχή.

Κάπου ανάμεσα στα 40 και τα 60 σας, αργότερα ή νωρίτερα (και για τους περισσότερους είναι πιο νωρίς παρά πιο αργά), έχετε παραιτηθεί από το πιο μεγαλειώδες σας όνειρο, έχετε βάλει στην άκρη την ύψιστη ελπίδα σας και έχετε συμβιβαστεί με την πιο ταπεινή σας προσδοκία ή και με καμιά απολύτως.

Το πρόβλημα είναι τόσο βασικό και τόσο απλό, κι όμως τόσο τραγικά παρεξηγημένο: το μεγαλειωδέστερο όνειρό σας, η ύψιστη ιδέα σας και η πιο τρυφερή σας ελπίδα  είχε να κάνει με το πόσο αντάξια ο άλλος ανταποκρίθηκε στις δικές σας ιδέες και πόσο είδατε τον εαυτό σας να ανταποκρίνεται αντάξια στις δικές του ή στις δικές της. Όμως η μόνη αληθινή επιτυχία έχει να κάνει με το πόσο αντάξια εσείς ανταποκρίνεστε στις δικές σας ιδέες.

Οι σχέσεις είναι ιερές επειδή παρέχουν τη μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής (στην πραγματικότητα τη μοναδική της ευκαιρία) να δημιουργήσει και να παραγάγει την εμπειρία της ύψιστης διανοητικής σας αντίληψης που έχει σχέση με τον εαυτό σας. Οι σχέσεις αποτυγχάνουν όταν τις βλέπετε ως τη μεγαλύτερη ευκαιρία της ζωής να δημιουργήσει και να παραγάγει την εμπειρία της ύψιστης διανοητικής σας αντίληψης σχετικά με έναν άλλον.

Ας ανησυχεί ο κάθε άνθρωπος που βρίσκεται μέσα σε μια σχέση για τον εαυτό του. Τι είναι, τι κάνει και τι έχει ο εαυτός σου, τι θέλει, τι ζητάει και τι δίνει ο εαυτός του, τι επιδιώκει, τι δημιουργεί και τι βιώνει ο εαυτός του, και τότε όλες οι σχέσεις θα εξυπηρετήσουν υπέροχα το σκοπό τους και τους σκοπούς των μετεχόντων!

Ας ανησυχεί ο κάθε άνθρωπος σε μια σχέση όχι για τον άλλον, αλλά μόνο, μόνο, μόνο, για τον εαυτό του.

Αυτό μοιάζει με παράξενη διδασκαλία, γιατί σου έχουν πει πως στην ύψιστη μορφή σχέσης ο ένας ανησυχεί μόνο για τον άλλον. Όμως σου λέω αυτό: η συγκέντρωσή σου πάνω στον άλλον (η ψύχωσή σου με τον άλλον) είναι αυτό που κάνει τις σχέσεις να αποτυγχάνουν.

Τι είναι ο άλλος; Τι κάνει ο άλλος; Τι έχει ο άλλος; Τι λέει ο άλλος; Τι θέλει; Τι απαιτεί; Τι σκέφτεται ο άλλος; Τι προσδοκά; Τι σχεδιάζει;

Ο δάσκαλος καταλαβαίνει πως δεν έχει σημασία τι είναι, τι κάνει, τι έχει, τι λέει, τι θέλει, τι απαιτεί ο άλλος. Δεν έχει σημασία τι σκέφτεται, τι προσδοκά, τι σχεδιάζει ο άλλος. Το μόνο που έχει σημασία είναι τι είσαι εσύ σε σχέση με αυτό.

Ο άνθρωπος που αγαπάει περισσότερο είναι ο άνθρωπος που είναι εγω-κεντρικός.

Αυτή πια κι αν είναι ριζοσπαστική διδασκαλία….

Όχι, αν την κοιτάξεις προσεκτικά. Αν δεν μπορείς να αγαπήσεις τον εαυτό σου, τότε δεν μπορείς να αγαπήσεις κάποιον άλλον. Ορισμένοι άνθρωποι κάνουν το λάθος να επιδιώκουν την αγάπη για τον εαυτό τους μέσω της αγάπης για έναν άλλον. Φυσικά δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτό κάνουν. Δεν είναι μια συνειδητή προσπάθεια. Είναι αυτό που συμβαίνει στο νου. Βαθιά μέσα στο νου. Είναι αυτό που ονομάζετε υποσυνείδητο.

Σκέφτονται: «Αν μπορέσω να αγαπήσω τους άλλους, τότε θα μ’αγαπήσουν. Τότε θα είμαι αξιαγάπητος και θα μπορώ να με αγαπήσω».

Το αντίστροφο αυτού που λέμε είναι ότι πάρα πολλοί άνθρωποι μισούν τον εαυτό τους επειδή αισθάνονται ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος που να τους αγαπάει. Αυτό είναι μια πραγματική φτώχεια (γι’αυτό λέμε πως οι άνθρωποι διψάνε για αγάπη ή είναι πεινασμένοι για αγάπη) και η ειρωνεία είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που τους αγαπούν, αλλά δεν έχει σημασία Όσοι άνθρωποι και να τους δηλώσουν την αγάπη τους, δε φτάνει.»

(…)

«Μου φαίνεται ότι δεν ξέρω πώς να κρατήσω μια σχέση. Μες να το μάθω ποτε; Τι πρέπει να κάνω για να συμβεί;

Ρωτάς λες και το να κρατηθείς σε μια σχέση σημαίνει ότι η σχέση θα είναι επιτυχημένη. Προσπάθησε να μην μπερδεύεις τη μακροβιότητας με μια δουλειά καλά καμωμένη. Να θυμάσαι πως η δουλειά σου πάνω στον πλανήτη δεν είναι να δεις πόσον καιρό μπορείς να μείνεις σε μια σχέση, αλλά να αποφασίζεις και να βιώσεις ποιος πραγματικά είσαι.

Δεν υπερασπίζομαι τις βραχύβιες σχέσεις, αλλά πιστεύω πως δεν είναι απαραίτητο να είναι και μακρόβιες. Ωστόσο, ενώ δεν είναι απαραίτητο, Εγώ μπορώ να σου πω τούτο: οι μακροχρόνιες σχέσεις εμπεριέχουν πράγματι αξιόλογες ευκαιρίες για αμοιβαία ανάπτυξη, αμοιβαία έκφραση και αμοιβαία ολοκλήρωση. Και αυτό έχει τη δική του ανταμοιβή.

Ξέρω, ξέρω! Θέλω να πω, δηλαδή, πάντα το υποπτευόμουν. Πως μπορώ, λοιπόν, να φθάσω εκεί;

Πρώτον σιγουρέψου ότι μπαίνεις σε μια σχέση για τους σωστούς λόγους. (Χρησιμοποιώ τη λέξη «σωστός» εδώ ως σχετικό όρο. Εννοώ «σωστούς» σε σχέση με τον ανώτερο σκοπό που έχεις στη ζωή σου.)

Όπως είπα και πριν, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να δημιουργούν σχέσεις για «λάθος» λόγους: για να δώσουν ένα τέλος στη μοναξιά, να γεμίσουν ένα κενό, να αγαπιούνται ή να έχουν κάποιον να αγαπούν. Κι αυτοί είναι ορισμένοι από τους καλύτερους λόγους. Άλλοι το κάνουν για να γιατρέψουν το εγώ τους, για να πάρει τέλος η κατάθλιψή τους, για να βελτιώσουν τη σεξουαλική ζωή τους, για να συνέλθουν από μια προηγούμενη σχέση ή, είτε το πιστεύεις είτε όχι, για να μη νιώθουν ανία.

Κανένας από αυτούς τους λόγους δεν θα λειτουργήσει, και αν δεν αλλάξει κάτι πολύ σοβαρό στην πορεία, τότε δε θα αλλάξει ούτε και η σχέση.

Εγώ όμως τις σχέσεις μου για κανέναν από αυτούς τους λόγους.

Θα μπορούσα να το αμφισβητήσω αυτό. Δεν νομίζω πως ξέρεις γιατί δημιουργούσες τις σχέσεις σου. Δε νομίζω πως το σκεφτόσουν με αυτό τον τρόπο. Δε νομίζω πως ξεκινούσες τις σχέσεις σου με κάποιο σκοπό. Νομίζω πως απλώς «ερωτευόσουν».

Ακριβώς.

Και δε νομίζω πως σταματούσες να κοιτάξεις το γιατί «ερωτευόσουν». Τι ήταν αυτό στο οποίο ανταποκρινόσουν; Ποια ανάγκη ή ποιο σύνολο αναγκών ικανοποιούσες;

Για τους περισσότερους ανθρώπους, η αγάπη είναι μια απόκριση στην ικανοποίηση αναγκών.

Ο καθένας έχει ανάγκες. Εσύ χρειάζεσαι τούτο, κάποιος άλλος χρειάζεται εκείνο. Βλέπετε και οι δυο, ο ένας στον άλλο, μια ευκαιρία για ικανοποίηση αναγκών. Έτσι συμφωνείτε σιωπηρά σε μια ανταλλαγή: θα σου δώσω αυτό που έχω αν μου δώσεις και εσύ αυτό που έχεις.

Είναι μια συναλλαγή. Όμως δε λες την αλήθεια γι αυτήν. Δεν λες «Σε ανταλλάσσω πάρα πολύ». Λες «Σ’αγαπώ πάρα πολύ» και τότε αρχίζει η απογοήτευση.»

(…)

«Ναι. Βεβαιώσου όμως πως η σύντροφός σου κι εσύ συμφωνείτε ως προς το σκοπό.

Αν συμφωνείτε και οι δυο, σε συνειδητό επίπεδο, ότι ο σκοπός της σχέσης σας είναι να δημιουργήσετε μια ευκαιρία, όχι μια υποχρέωση, μια ευκαιρία για ανάπτυξη, για πλήρη αυτό-έκφραση, για εξύψωση της ζωής σας στο ύψιστο δυναμικό της, για τη θεραπεία κάθε πλανεμένης σκέψης ή περιορισμένης ιδέας που είχατε ποτέ για τον εαυτό σας και για τελική επανένωση με το Θεό μέσω της κοινωνίας των δυο ψυχών σας, αν δώσετε αυτό τον όρκο αντί για αυτούς που δίνετε, τότε η σχέση έχει αρχίσει πάνω σε μια πολύ καλή βάση. Ξεκίνησε με το σωστό πόδι. Είναι μια πολύ καλή αρχή.

Και πάλι, όμως, δεν είναι εγγύηση επιτυχίας.

Αν θέλεις εγγυήσεις στη ζωή, τότε δε θέλεις ζωή. Θέλεις πρόβες για ένα σενάριο που έχει ήδη γραφτεί.

Η ζωή από τη φύση της δεν μπορεί να έχει εγγυήσεις, διαφορετικά όλος της ο σκοπός τορπιλίζεται.»

Αποσπάσματα απο το βιβλίο του Neale Donald Walsch, 

"Συζήτηση με το Θεό" (βιβλίο 1)