Απλώς παίρνεις έναν φορέα, ο οποίος είναι ένα «κοστούμι»

 

«Απλώς παίρνεις έναν φορέα, ο οποίος είναι ένα «κοστούμι» που δεν μπορεί να κάνει τίποτε, γιατί δεν έχει ζωή. Πρέπει να έρθει η ζωή μέσα του για να κάνει κάτι.

Ο μαθητής δεν ταυτίζεται με τη μορφή. «Φοράει» τη μορφή και την εγκαταλείπει γιατί είναι ένα φθαρτό πεδίο. Όμως, κάνοντας ως πνεύμα επαφή με το περιβάλλον και συναντώντας τρομερά προβλήματα, νομίζει ότι αυτά τα προβλήματα είναι δικά του. Ελευθερώσου από τις προκαταλήψεις του τριπλού φορέα. Δεν είσαι ο τριπλός φορέας.

Στην ουσία είμαστε αγνοί σπινθήρες, αγνά φώτα, πύρινα πνεύματα. Ερχόμαστε σε επαφή με τον τριπλό κόσμο ως πνεύματα, ως πύρινοι σπινθήρες. Ερχόμαστε ως Κοσμικό Ίσταμαι και ως πνεύμα «φοράμε» τις διάφορες καρμικές στεφάνες.

Θυμήσου, έρχεσαι ως πνεύμα και φοράς καρμικές στεφάνες. Ναι, ντυνόμαστε ατελείς φορείς, αλλά τι δουλειά έχεις με τις ατέλειες; Τις ατέλειες θα τις φορέσεις παιδί μου. Απλά τραβάς το πνεύμα από την ταύτισή του και αφού νιώσει την αρχή του, το αφήνεις ελεύθερο στον προορισμό του. Θα συναντήσει ατελείς κύκλους, ναι. Μπαίνει στις ατέλειες, μπαίνει στους καρμικούς κύκλους, ναι.»

(…)

«Όσο είναι «ζωντανή» αυτή η τριπλή κατάσταση, βασανίζει τον καθέναν. Μπορεί να μιλάμε για αποσχηματισμό, αλλά στην ουσία δεν αποσχηματίζεται. Ο «ζωντανός» τριπλός φορέας, με τις τρομερές του ανάγκες και επιθυμίες, που στην ουσία είναι ο δυνάστης και βασανιστής του ανθρώπου, δεν επιτρέπει τον αποσχηματισμό. Και αφού μένει «ζωντανός», στήνει και αυτί να ακούσει, να απορροφήσει και να πάρει τα μέτρα του.

Το ιερό σου καθήκον να μένεις ως φωτεινό πεδίο όταν σχηματίζεσαι, είναι δικό σου, ήταν δικό σου και θα παραμείνει δικό σου. Όσες παραισθήσεις ή θυμαπάτες να σε τυλίξουν και όσοι να σου πουν το αντίθετο, το ιερό σου δικαίωμα να μένεις πάναγνη και ολοφώτεινη ύπαρξη όταν σχηματίζεσαι, θα παραμένει στους αιώνες των αιώνων.

Εκεί κρύβεται και το μυστικό της φώτισης, της αποδέσμευσής μας της πλανητικής. Αν καταφέρουμε να μπούμε ως φως, να σκορπίσουμε φως και να αποσχηματισθούμε, παραμένοντας φωτεινοί, τότε έχουμε ολοκληρώσει τον κύκλο, τίποτε πλέον δεν μας δεσμεύει εδώ και μπορούμε να μεταφερθούμε σε άλλον κύκλο μαθητείας σε ανώτερο επίπεδο.

Μπαίνεις ως πνεύμα, «φοράς» τις καρμικές στεφάνες, «φοράς» τις ατέλειες, εν γνώσει σου – ο λόγος είναι ατελής ή τα μάτια δεν βλέπουν καλά κ.τ.λ. Ναι, αλλά είσαι πνεύμα φωτεινό, κάνε το καθήκον σου, διάταξε το χάος γύρω σου, φέρε φως, ανάλαβε τις ευθύνες σου!»

 

Νίκος Στεφανίδης 

 Ανέτειλε στα Ιμαλάια Έδυσε στην Αττική γη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο αποκρουστήρας του φωτός

«Το αιθερικό μας σώμα παίρνει ενέργεια και τροφοδοτείται από το συγκινησιακό σώμα, το οποίο είναι ακόμα ο βασιλιάς αυτού του πλανήτη. Κατά κύριο λόγο ο κόσμος  παίρνει ενέργεια από αυτό, καθώς ελάχιστο νοητικό πεδίο έχει αναπτύξει στο σύνολό της η ανθρωπότητα. Ποια πράξη να προλάβει να τροφοδοτηθεί από τόσο λιγοστή νοητική ύλη; Η νοητική ενέργεια που έχει παραχθεί είναι ελάχιστη, διότι δεν έχει γίνει ακόμη η μετάβαση από το αστρικό στο νοητικό πεδίο στον πλανήτη. Αναμένεται.

Όλο το φυσικό αντίστοιχο που βλέπεις λειτουργεί από ένα υποστηρικτικό αιθερικό στρώμα ενέργειας, από στροβιλιζόμενα ρεύματα ενέργειας. Αυτά υποστηρίζουν όλη την ανθρώπινη φυσική δραστηριότητα και πράξη. Και πίσω από αυτά τα στρώματα κρύβεται το τρομερό συγκινησιακό σώμα – ο επιθυμών, η επιθυμία και το αντικείμενο της επιθυμίας – το οποίο κινεί την ζωή των ανθρώπων. Όταν ο άνθρωπος πολωθεί νοητικά, όλο αυτό που βλέπεις γύρω σου δεν θα υπάρχει πλέον. Θα αλλάξει τελείως ο κόσμος.

Όταν πολωθεί κανείς νοητικά, όταν δηλαδή η ψυχή επενεργεί στον τριπλό φορέα, γιατί αυτό σημαίνει νοητική πόλωση, το συγκινησιακό σώμα εξαγνίζεται – ανοίγει ο λωτός της γνώσης του απατηλού και καθαρίζει το υλικό του, οπότε χάνονται σταδιακά οι αυταπάτες και οι γοητείες μια προς μια.»

(…)

«Οι περισσότεροι άνθρωποι ακόμη λειτουργούν στην ομίχλη του συγκινησιακού σώματος, θεωρώντας τελείως φυσιολογική την αφύσικη λειτουργία του, δηλαδή τα φλογοβόλα πάθη και τις επιθυμίες του, το κουτσομπολιό και όλες τις άλλες ενέργειές του. Επιπλέον, διατυπώνουν και την γενική ερώτηση της αυταπάτης τους: χωρίς επιθυμίες πως μπορώ να ζήσω;»

(…)

«Τα αυτιά δεν ακούν, γιατί τα έχει κατακτήσει το συγκινησιακό σώμα και η γοητεία του συγκινησιακού σώματος που είναι ο βασικός αποκρουστήρας του φωτός, των διδασκαλιών, των εσωτερικών πεδίων, αλλά και εξαίρετων έργων της ποίησης, της λογοτεχνίας και της φιλοσοφίας. Όποια σπάνια πεδία και να προσφέρεις στο σύστημα του άλλου, υπάρχει αυτή η περιοχή μέσα του, η οποία δεν έχει γίνει περιοχή γνώσης του απατηλού, αλλά λειτουργεί ως πομπός απατηλότητας που ρίχνει την ομίχλη της και καλύπτει όλον τον φωτομεταβολισμό του οπότε το φως δεν μπορεί να περάσει.

Απατηλότητα παράγεται απ’όλη την δραστηριότητα των ανθρώπων. Ο μαθητής αγωνίζεται να ελέγξει και να γνωρίσει τη φύση του, θυσιάζοντας τον ελεύθερο χρόνο του στην αυτογνωσία και την αυτοφώτισή του, αλλιώς θα γίνει άλλος ένας παραγωγός ομίχλης στην ατμόσφαιρα του πλανήτη, αντί να γίνει ιονιστής, εξαγνιστής και φωτισμένη ύπαρξη. Και μη νομίζεις ότι η εσωτερική εργασία ή τα λόγια κάποιου μπορούν να έχουν επίδραση. Αν δεν γίνεται εργασία αυτογνωσίας μέσα στον καθέναν, κανείς δεν μπορεί να σώσει κανέναν.»

 

Νίκος Στεφανίδης – Φωτομεταβολισμός

 

 

 

Ο χώρος που σκέφτεσαι να είναι ζωντανός, χαρούμενος και απεριόριστος

«Ένα βήμα πριν, σκέψου!

Όταν η σκέψη είναι διαυγής, 

ενδοφέρει την ακτινοβολία της καρδιάς

και της αγνής θέλησης.

Η αγάπη και η θέληση

κάνουν τρίγωνο με τη σκέψη

και προκαλούν θαύματα.

Ένα βήμα πριν, σκέψου!

Ο χώρος που σκέφτεσαι

να είναι ζωντανός, χαρούμενος και απεριόριστος.»

Νίκος Στεφανίδης  - Ένα βήμα πριν

Ένα βήμα πριν

Ένα βήμα πριν, αφυπνίσου!

Μέσα στο ιερό δώμα δεν υπάρχουν ομιλίες,

Αλλά βασιλεύει η σιωπή.

Το διαμάντι της καρδιάς σου βρίσκει

μυστικά και σιωπηλά τον προορισμό του

και ένας θαυμαστός χιλιοπέταλος λωτός

ηλεκτροεμφανίζεται για να ξεκινήσει

μια νέα Κοσμική μαθητεία.

Ένα βήμα πριν, αφυπνίσου!

Ο χιλιοπέταλος λωτός είναι

η αληθινή μήτρα του εσωτερικού όντος

Μην εξαπατάσαι από την αντανάκλασή της

που απεικονίζεται χαμηλά στο ιερό ανθρώπινο σώμα.

Ό,τι αντιλαμβάνεσαι χαμηλά, πρέπει να ανέλθει

στην κορυφή της ύπαρξής σου.

Ό,τι συλλάβεις στο υψηλότερο πεδίο της ύπαρξής σου,

σαν αγνό χιόνι μπορεί να λιώσει από το πυρ της καρδιάς

και να ποτίσει τους διψασμένους του πλανήτη.

Η σοφία της καρδιάς στο κέντρο του χιλιοπέταλου

μπορεί, μέσω φωτομετατροπής, να διασπασθεί

σε θυσία και αγάπη και να γίνει γνώση

και πολλά πεδία ζωής της γης.

Αντίστροφα τώρα, όλες οι γνώσεις της γης

πρέπει να διασπασθούν για να γίνουν αγάπη

που και αυτή διασπάται, ώστε να αποκαλυφθούν

τα πέταλα της θυσίας που, όταν αναφλεγούν,

αποκαλύπτουν το ιερό πολύτιμο πετράδι

στο κέντρο του λωτού.

Νίκος Στεφανίδης - Ένα βήμα πριν

Η καρδιά φροντίζει τον φίλο ως μητέρα

«Η καρδιά φροντίζει τον φίλο ως μητέρα! Τον φροντίζει ως παιδί, άχρονο, αμόλυντο, λαμπερό – ό,τι δρόμο κι αν ακολουθήσει παραμένει μέσα της ως πραγματική φύση, ως φως, ως Εαυτός. Έτσι όταν κι όποτε επιστρέψει το «παιδί» της, μέσα της ξαναβρίσκει την πραγματική του φύση. Τι πολύτιμη στάση! Τι διαμαντένια στάση! Μένει ίδια, αγνή, απαράμιλλη, όμορφη, σταθερή, φλόγινη, ουράνια, αχαρακτήριστη. Μητέρα αιώνια, αληθινή τροφοδότης. Μέσα από την καρδιά μας ο φίλος γεύεται την απειροσύνη του. Γεύεται την κίνησή του που τώρα γίνεται απεριόριστη. Γεύεται τη δυνατότητα να δημιουργήσει, ενώ πριν οι ταμπέλες του νου, του βράχου, των ιζημάτων των άλλων, τον περιόριζαν. Στην καρδιά φτερώνεται! Νιώθει φτερά τις πλάτες του, τα κέντρα του φλογίζονται και ψάχνει τις πραγματικές του ανάγκες, βλέποντας, ίσως για πρώτη φορά, τις ψεύτικες επιθυμίες. Μόνο η καρδιά χαρίζει απλότητα και λιτότητα. Μέσα από τον πλούτο της έρχεται το μέτρο το άριστο μέτρο!

Πότε κάποιος βρήκε μέσα μας απεριόριστη χαρά κι απεριόριστο χώρο; Πότε γυμνώθηκε από τους περιορισμούς του, από τους αυτοχαρακτηρισμούς του, από τις δεσμεύσεις του, από τα εμπόδιά του και στάθηκε ελεύθερος; Πότε ελευθερώθηκε μέσα μας κάποιος από την ανικανότητά του, ώστε να φανεί η ικανότητα της καρδιάς του;

Γιατί κατοικεί μέσα μας η δέσμευση, η ανικανότητα, το πάθος, η διαστροφή, το ψεύτικο του άλλου; Γιατί αγαπάμε τον φίλο με τα ελαττώματά του….

Βάζετε κάποιον στο σπίτι σας με τα λασπωμένα υποδήματά του; Όχι. Αλλά, μέσα σας τον βάζετε βρώμικο και τον αποδέχεστε. Αφού αυτό λοιπόν γίνεται, αφαιρέστε τη βρωμιά σαν να μην υπήρξε ποτέ. Δείτε τον καθαρό! Ζητήστε τον καθαρό! Δώστε του την ικανότητα κάθαρσης κι εξαγνισμού. Δώστε του τη φυσική του λάμψη. Αυτό, όμως μην το περιμένετε από τον άλλον – γίνεται μέσα στον μυστικό τόπο της καρδιάς. Η καρδιά αποκαθαίρει και η ώση της, η πυρφόρα ακτίνα της αγκαλιάζει κι εξαγνίζει. Έτσι στέκει μέσα μας αγνός, καθαρός, πνεύμα, φως! Έτσι διατηρείται μέσα μας ο φίλος.»

Νίκος Στεφανίδης – Μυστική καρδιά

 

Δεν έχουμε καλέσει τον φίλο στον ιερό μυστικό τόπο

«Ίσως μέχρι τώρα δεν έχουμε καλέσει τον φίλο στον ιερό μυστικό τόπο της καρδιάς. Τον συναντούσαμε σαν τοίχος προς τοίχο, σαν μυαλό προς μυαλό, σαν αναμνήσεις προς αναμνήσεις, σαν ταμπέλες χαρακτηρισμών ο ένας για τον άλλον. Ο φίλος και σύντροφός μας είναι παγιωμένος στον νου μας σαν αυτό ή εκείνο, σαν πρόβλημα ή σαν κάτι υψηλό και μοναδικό. Τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει. Χτίζαμε με υλικά γήινα κάτι που είναι υπεργήινο, αχρονικό, φως, ασώματο, αγέννητο, θεϊκό. Χτίζαμε με τις μνήμες και την παιδεία του παρελθόντος ένα «σωματό-μυαλό» και τον αντιμετωπίζαμε σαν «σωματό-μυαλό». Τον αντιμετωπίζαμε θέλοντας να πάρουμε ή να δώσουμε. Τον βλέπαμε πλούσιο και θέλαμε να δανειστούμε ή τον βλέπαμε φτωχό κι από οίκτο του δίναμε κάτι, για να αυτοχαρακτηριστούμε είτε ως επαίτης είτε ως δότης φιλάνθρωπος. Αυτά είναι του μυαλού παιχνίδια. Χτίζαμε, μέσω των ιζημάτων του βράχου που καλύπτει την καρδιά, ένα αντίστοιχο αντικείμενο αγνοώντας ολοκληρωτικά την ουσία, την άπειρη καρδιά, το αιώνιο πυρ του Εαυτού. Ενώ η σχέση με τον φίλο και σύντροφο μπορεί να γίνει ιερή κοινωνία, μελέτη, σιωπή και συνοδοιπορία, διαστρέφεται από τα ιζήματα των βράχων και γίνεται σωματική, συναισθηματική, νοητική, υλιστική σχέση εξάρτησης ή κυριαρχίας, εκμετάλλευσης και δέσμευσης. Φανταστείτε το: η καρδιά μας προσπαθεί να έρθει σε επαφή με την καρδιά του και στην έξοδό της συναντά τα ιζήματα του βράχου και η ακτίνα της διαστρέφεται. Τότε παράγονται οι περιορισμοί, τα μπλοκαρίσματα, οι φόβοι, οι επιθυμίες. Δεν λειτουργεί η καρδιά, αλλά οι προβολές των λανθασμένων αδενικών λειτουργιών και δεν σχετιζόμαστε εμείς αλλά βράχος με βράχο, ανησυχία με ανησυχία, ύλη με ύλη, νους με νου, σώμα με σώμα. Κι αυτή η λειτουργία – λόγω μη έρευνας – στηρίζεται από όλο το περιβάλλον μας, το οποίο συνήθως υποστηρίζει ό,τι ψεύτικο, ό,τι  διαστροφικό στο όνομα της δήθεν ελευθερίας. Βάψαμε τις αλυσίδες μας χρυσές και τις κάνουμε δώρο ο ένας στον άλλον. Κάναμε κόμμα αλυσοδεμένων, ζητώντας να εγγράψουμε κι άλλα μέλη. Σιγά σιγά όλοι το θεωρούν φυσικό να διαστρέφονται, να εκμεταλλεύονται, να κοροϊδεύουν, να κλέβουν, να φοβούνται, να βασανίζουν και να λένε το ανατριχιαστικό συμπέρασμα: «έτσι είναι η ζωή». Δεν είναι έτσι η ζωή! Η ζωή είναι ζωή καρδιάς!»

Νίκος Στεφανίδης - Μυστική καρδιά

Μυστική καρδιά

Καρδιά, είσαι ανεκτική στο χάος;

Καρδιά, είσαι ανεκτική στον μολυσμένο αέρα;

Καρδιά, είσαι ανεκτική στις διαστροφές;

Καρδιά, αντέχεις τη φυλακή και τον εφιάλτη;

Καρδιά, αφού δεν ξεγελιέσαι γιατί υποκρίνεσαι;

Καρδιά, βασίλισσα των διαθέσεων, γιατί διαλέγεις το προσωπείο της κατάθλιψης;

Καρδιά, βασίλισσα των σχέσεων και των αστροχημισμών σου, γιατί είσαι μόνη και φοβισμένη;

Καρδιά, γενναίε πολεμιστή, πού είναι η εκπαίδευσή σου; Καρδιά, γιατί φοράς κουρέλια βρώμικα και δεν φοράς το πύρινο ένδυμα του ενθουσιασμού;

Καρδιά, γιατί καλείς τα παιδιά στους τάφους του παρελθόντος;

Καρδιά, πώς θα αποκαλυφθεί ο Πύρινος κρόκος του μέλλοντος;

Καρδιά, γιατί σέρνεις το παρελθόν κι αγκομαχάς;

Καρδιά, κραταιά και γενναία, γιατί δεν προσεύχεσαι;  Καν' το φανερά, μπροστά σου!

Καρδιά, αφού λατρεύεις το καινούργιο, γιατί το ζητάς στα αντικείμενα της αγοράς και δεν το φτιάχνεις να το χαρούν όλοι;

Καρδιά πύρινη, γιατί φοβάσαι την υγρασία;

Καρδιά, γιατί δεν κλαις για τον Θεό και κλαις για τα όνειρα που σου επιβάλλονται;

Καρδιά, γιατί δεν λειτουργείς στο παρόν και σκάβεις στο παρελθόν για τη λύτρωσή σου;

Καρδιά γιατί ανέχεσαι αυτό που είναι σάπιο;

Καρδιά, γιατί τρως ψεύτικες τροφές αφού εσύ γνωρίζεις το σταλμένο αστροχημικό υλικό;

Καρδιά, γιατί φοβάσαι; Είσαι γενναία, είσαι αγωνίστρια, αιώνες μόχθου, αιώνες αγώνα - ποιος και τι σε φοβίζει; Κοίταξέ το με τα δικά σου μάτια!

Καρδιά, έχεις χτίσει τον πλανήτη, γιατί κλαις για το γκρεμισμένο παρελθόν; Χάραξε, ω πολυμήχανη το νέο σου σπίτι!

Καρδιά, ποιος σου φόρτωσε ενοχές;

Καρδιά, ποιος σε δίκασε, σε ποιο δικαστήριο, ποιος σε φυλάκισε και πόσα χρόνια θα μείνεις φυλακισμένη;

Καρδιά, σ' αρέσει ο δίωρος προαυλισμός στις φυλακές που δήθεν σ' έστειλαν;

Καρδιά, γιατί είσαι ανεκτική μύγα κι όχι ενεργητική μέλισσα;

Καρδιά, τι νήματα σε κρατούν; Ποιοι είναι οι φίλοι σου;

Πώς σου επιβλήθηκαν οι "συνήθειες";

Καρδιά, σου αρέσουν τα φτερά της χαράς ή το αναπηρικό καρότσι της κατάθλιψης;

Καρδιά με τα χίλια αυτιά, καρδιά πύρινα ανταποκριτική, γιατί σου φόρεσαν ακουστικά βαρηκοΐας;

Καρδιά, γιατί φορτώνεσαι τη ζωή της κάτω οθόνης;

Καρδιά, γιατί καίνε ένα δάσος και σου πουλάνε ένα σπίτι; Αγόρασε ένα δάσος και προστάτευσέ το!

Καρδιά, γιατί σε έβαλαν σε κλουβί σαν ρομαντικό οδικό πτηνό πολύχρωμο;

Καρδιά, βασίλισσα της χαράς, κορυφαία του χορού του σύμπαντος, γιατί είσαι υπνωτισμένος θεατής;

Καρδιά, γεμάτη αγάπη, γιατί εκνευρίζεσαι καίγοντας την πολύτιμη ενέργειά σου;

Καρδιά με τα χίλια μάτια, γιατί τόση ομίχλη στη ζωή σου;

Καρδιά, άφοβη, άτρωτη, ανίκητη, γιατί τόσες πληγές;

Καρδιά, ζήτησε ολόθερμα, ολόκαρδα, με όλη σου τη δύναμη, απ' τον Αόρατο Αγαπημένο να σε ξυπνήσει!

Καρδιά, γιατί σε παραπλανούν οι δήθεν δάσκαλοι, οι δήθεν φίλοι, οι δήθεν αγαπημένοι; Αφού γνωρίζεις!

Καρδιά, γιατί αφού ανάβεις τη φλόγα σου δεν την συντηρείς; Το παιδί σου όταν το γεννήσεις το παρατάς;

Καρδιά, γιατί έκανες το μυαλό αφέντη; Από πότε ο φτωχός υπηρέτης έγινε κύριος και βασιλιάς σου;

Καρδιά πολυθησαυρισμένη, σοφή, γενναία, κραταιή, γιατί δεν υμνείς τον Θεό;

Καρδιά, γιατί δεν επιλέγεις, γιατί δεν διαλέγεις, γιατί δεν ξεχωρίζεις; Ζήτησε απ' τον Πολύτιμο να σου χαρίσει τη χάρη Του! Ο Πολύτιμος πάντα ασχολείται με τη σύζυγό του!

Καρδιά, σε κοιμίζουν; Ξυπνα, αφυπνίσου και κοίμησέ τους! Θα κοιμηθούν στην πύρινη αγκαλιά σου και όλα τα φαινόμενα θα καούν - καμένα φαινόμενα, προστασία Θεού!

Καρδιά, αφού σ' αρέσει το μπάνιο στη θάλασσα, γιατί δεν κάνεις και μπάνιο με φως;

Καρδιά, άκου τη φωνή σου! Μιλάς! Ακούς;

Καρδιά, έχε το πυρ της ευγνωμοσύνης πάντα αναμμένο - είναι μύρο για τους Ουρανούς!

Όταν η καρδιά γίνει προσιτή, ο Απρόσιτος γίνεται σύζυγός της!

Η καρδιά δεν εγκαταλείπει τον φίλο της επειδή έχει πρόβλημα - εγκαταλείπουν μαζί το πρόβλημα και η δύναμη της φιλίας ανεβαίνει ένα σκαλοπάτι!

Η καρδιά χάνει τον κόσμο και βρίσκει τον Κόσμο! Η καρδιά είναι άφοβη, χρόνια ασκητής, πολυθησαυρισμένη, πολυταξιδεμένη! Ο Κόσμος της ανήκει!

Φρουρείστε την πολύτιμη καρδιά!

ΜΥΣΤΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ

Νίκος Στεφανίδης

Εκδόσεις Dharma