Η κρυμμένη δόξα του εσωτερικού ανθρώπου

"Στην εσωτερική φιλολογία το στάδιο στο οποίο η συνείδηση του ανθρώπου λειτουργεί στο φως της Ψυχής του, ονομάζεται στάδιο αφύπνισης της συνείδησης. Το στάδιο που ο άνθρωπος είναι θύμα του κατώτερου εαυτού του, των θυμαπατών και των παραισθήσεων ονομάζεται ύπνος ή στάδιο της άγνοιας και του σκοταδιού. Τον παλιό καιρό ο άνθρωπος ονομαζόταν μη-γνώστης, αν δεν είχε εμπειρία επικοινωνίας με την Ψυχή του και ζούσε μέσα στα όρια των πέντε αισθήσεών του. Η γνώση έρχεται από μέσα και ο άνθρωπος γίνεται αληθινός γνώστης όταν ο νους του εμποτίζεται από το φως της Ψυχής του. Μόνο τότε μπορεί να αρχίσει να αντιλαμβάνεται το βάθος της μορφικής άγνοιας και αρχίζει να χρησιμοποιεί όλη τη νέα γνώση του για να εργαστεί για το Μεγάλο Σχέδιο πίσω από την εκδηλωμένη ζωή.Μόνο η γνώση της Ψυχής μπορεί να μας οδηγήσει προς την ευτυχία, τη χαρά και την ευδαιμονία, την κατάσταση του αληθινού Εαυτού μας." 

Torkom Saraydarian - Η κρυμμένη δόξα του εσωτερικού ανθρώπου

Η μάχη με τους άλλους

«Η μάχη με τους άλλους δεν είναι παρά ένα τέχνασμα, για να αποφύγεις τον εσωτερικό πόλεμο. 

Αν δεν αισθάνεσαι άνετα με τον εαυτό σου, τότε δυο είναι οι πιθανότητες: Είτε υποφέρεις αυτή τη δυσφορία είτε την πετάς στους άλλους. Όταν βρίσκεσαι σε ένταση, είσαι έτοιμος να πολεμήσεις και οποιαδήποτε πρόφαση αρκεί. Η πρόφαση δεν έχει σημασία. Θα επιτεθείς στους πάντες: στον υπάλληλο σου, στη γυναίκα σου, στο παιδί σου.

Πως πετάς στους άλλους την εσωτερική σου σύγκρουση και δυσφορία; Κάνοντας τους άλλους υπεύθυνους, οπότε κάνεις κάθαρση. Τώρα μπορείς να είσαι θυμωμένος, μπορείς να πετάξεις κάπου το θυμό και τη βία σου κι αυτό σε ανακουφίζει, σε ξαλαφρώνει, για λίγο. Ασφαλώς, μόνο για λίγο, γιατί, μέσα σου δεν έχεις αλλάξει θα μαζέψεις υλικό πάλι, το παλιό παραμένει. Αύριο θα ξαναμαζέψεις – θυμό, μίσος – και θα πρέπει πάλι να τα πετάξεις στους άλλους. Μαλώνεις με τους άλλους, γιατί συνεχώς μαζεύεις άχρηστα πράγματα μέσα σου και πρέπει να τα βγάλεις έξω. 

Ο άνθρωπος που έχει κατακτήσει τον εαυτό του, που έχει γίνει αφέντης του εαυτού του, δεν έχει εσωτερική σύγκρουση. Ο πόλεμος έχει σταματήσει. Μέσα του, είναι ένας, όχι δυο, που πολεμούν μεταξύ τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν κάνει τους άλλους υπεύθυνους ποτέ δεν πετάει τίποτε πάνω τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν πολεμά με κανέναν. 

Αυτό, λοιπόν, είναι ένα τέχνασμα του νου, γα να αποφύγει την εσωτερική σύγκρουση, γιατί η εσωτερική σύγκρουση πονάει περισσότερο, για πολλούς λόγους. Ο βασικός λόγος είναι ότι ο καθένας έχει την εικόνα του καλού ανθρώπου, για τον εαυτό του. Και η ζωή είναι τέτοια, που, χωρίς αυτή την εικόνα, θα ήταν σχεδόν αδύνατο να ζήσει κανείς.» 

Osho - Ο σπόρος του σιναπιού

Μισογεμάτο ή μισοάδειο;

"Μια μέρα, κάποιος μου έδειξε ένα ποτήρι νερό που ήταν μισογεμάτο. Και έπειτα είπε: "Είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο; Οπότε εγώ ήπια το νερό. Κανένα πρόβλημα πια."

Alejandro Jodorowsky

Δεν έχουμε καλέσει τον φίλο στον ιερό μυστικό τόπο

«Ίσως μέχρι τώρα δεν έχουμε καλέσει τον φίλο στον ιερό μυστικό τόπο της καρδιάς. Τον συναντούσαμε σαν τοίχος προς τοίχο, σαν μυαλό προς μυαλό, σαν αναμνήσεις προς αναμνήσεις, σαν ταμπέλες χαρακτηρισμών ο ένας για τον άλλον. Ο φίλος και σύντροφός μας είναι παγιωμένος στον νου μας σαν αυτό ή εκείνο, σαν πρόβλημα ή σαν κάτι υψηλό και μοναδικό. Τίποτε από αυτά δεν συμβαίνει. Χτίζαμε με υλικά γήινα κάτι που είναι υπεργήινο, αχρονικό, φως, ασώματο, αγέννητο, θεϊκό. Χτίζαμε με τις μνήμες και την παιδεία του παρελθόντος ένα «σωματό-μυαλό» και τον αντιμετωπίζαμε σαν «σωματό-μυαλό». Τον αντιμετωπίζαμε θέλοντας να πάρουμε ή να δώσουμε. Τον βλέπαμε πλούσιο και θέλαμε να δανειστούμε ή τον βλέπαμε φτωχό κι από οίκτο του δίναμε κάτι, για να αυτοχαρακτηριστούμε είτε ως επαίτης είτε ως δότης φιλάνθρωπος. Αυτά είναι του μυαλού παιχνίδια. Χτίζαμε, μέσω των ιζημάτων του βράχου που καλύπτει την καρδιά, ένα αντίστοιχο αντικείμενο αγνοώντας ολοκληρωτικά την ουσία, την άπειρη καρδιά, το αιώνιο πυρ του Εαυτού. Ενώ η σχέση με τον φίλο και σύντροφο μπορεί να γίνει ιερή κοινωνία, μελέτη, σιωπή και συνοδοιπορία, διαστρέφεται από τα ιζήματα των βράχων και γίνεται σωματική, συναισθηματική, νοητική, υλιστική σχέση εξάρτησης ή κυριαρχίας, εκμετάλλευσης και δέσμευσης. Φανταστείτε το: η καρδιά μας προσπαθεί να έρθει σε επαφή με την καρδιά του και στην έξοδό της συναντά τα ιζήματα του βράχου και η ακτίνα της διαστρέφεται. Τότε παράγονται οι περιορισμοί, τα μπλοκαρίσματα, οι φόβοι, οι επιθυμίες. Δεν λειτουργεί η καρδιά, αλλά οι προβολές των λανθασμένων αδενικών λειτουργιών και δεν σχετιζόμαστε εμείς αλλά βράχος με βράχο, ανησυχία με ανησυχία, ύλη με ύλη, νους με νου, σώμα με σώμα. Κι αυτή η λειτουργία – λόγω μη έρευνας – στηρίζεται από όλο το περιβάλλον μας, το οποίο συνήθως υποστηρίζει ό,τι ψεύτικο, ό,τι  διαστροφικό στο όνομα της δήθεν ελευθερίας. Βάψαμε τις αλυσίδες μας χρυσές και τις κάνουμε δώρο ο ένας στον άλλον. Κάναμε κόμμα αλυσοδεμένων, ζητώντας να εγγράψουμε κι άλλα μέλη. Σιγά σιγά όλοι το θεωρούν φυσικό να διαστρέφονται, να εκμεταλλεύονται, να κοροϊδεύουν, να κλέβουν, να φοβούνται, να βασανίζουν και να λένε το ανατριχιαστικό συμπέρασμα: «έτσι είναι η ζωή». Δεν είναι έτσι η ζωή! Η ζωή είναι ζωή καρδιάς!»

Νίκος Στεφανίδης - Μυστική καρδιά

Oι άνθρωποι αναζητούν κάτι το διαρκές

«Είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, οι άνθρωποι αναζητούν κάτι το διαρκές και δυστυχώς οι ηδονές, οι χαρές, οι ικανοποιήσεις, όλα όσα γεύονται, όλα όσα κάνουν, δεν αφήνουν ίχνη για πολύ. Πρέπει την επόμενη ή λίγο αργότερα να αρχίσουν ξανά από την αρχή και οι επαναλήψεις της ίδιας διαδικασίας δεν έχουν τελειωμό. Και, ακόμα και οι πιο ευτυχισμένοι, οι πιο τυχεροί, στους οποίους όλα πάνε καλά, δεν είναι ποτέ βέβαιοι ότι η ευτυχία τους θα διαρκέσει. Ανησυχούν, έχουν αμφιβολίες και επιδιώκουν όλοι να δημιουργήσουν κάτι το οριστικό: την οριστική ασφάλεια, την οριστική επιτυχία, την οριστική υγεία, κι αυτά ακριβώς είναι πολύ δύσκολο να τα αποκτήσει κανείς. Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι αυτό, κυρίως το ότι δεν ξέρουμε πως μπορούμε να αποκτήσουμε αυτά τα πράγματα: τρέχουμε δεξιά κι αριστερά να βρούμε αυτό που είναι σχεδόν αδύνατον να βρεθεί, διαβάζουμε, ταξιδεύουμε, ρωτάμε τους άλλους… Και αυτό είναι το δράμα μας, αυτή είναι η τραγωδία μας. Όλος ο κόσμος θα νόμιζε ότι η τραγωδία βρίσκεται αλλού: στο να μην έχει κάποιος χρήματα, υγεία, σπίτι, γυναίκα, παιδί. Μα όλα αυτά δεν είναι παρά ασήμαντα πράγματα, δεν είναι αυτές οι τραγωδίες.  Η πραγματική τραγωδία είναι να μην μπορεί κανείς καν να αναλύσει την πραγματικότητα των όσων συμβαίνουν μέσα του, ούτε να καταλαβαίνει αυτό που έχει πραγματικά ανάγκη.
Όλοι νομίζουν ότι ψάχνουν να βρουν το χρήμα ή μια γυναίκα… στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι το ίδιο κι εσείς, αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, ήρθατε σήμερα να βρείτε κάτι, αλλά ίσως δεν ξέρετε τι. Είτε το συνειδητοποιείτε είτε όχι, έρχεστε να βρείτε κάτι το σταθερό, το άφθαρτο, το αιώνιο.»

Omraam Mikhael Aivanhov

Ο άνθρωπος πρέπει να γίνει θεϊκός

"Ο άνθρωπος πρέπει να γίνει θεϊκός. Αν δεν γίνει θεϊκός ο άνθρωπος, δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά ικανοποίηση, καμιά ευχαρίστηση. Αλλά πώς μπορείς να γίνεις θεϊκός; Οι ιερείς σου λένε ότι είσαι αμαρτωλός. Οι ιερείς σου λένε ότι είσαι καταδικασμένος, ότι είναι επόμενο να πας στην κόλαση. Και σε κάνουν να φοβάσαι πολύ να αγαπήσεις τον εαυτό σου.Γ΄αυτό ακριβώς και είναι τόσο εύκολο στους ανθρώπους να βρίσκουν ελαττώματα. Βρίσκουν ελαττώματα στον εαυτό τους, πώς να αποφύγουν να βρουν ελαττώματα στους άλλους; Μάλιστα, τα βρίσκουν και τα μεγεθύνουν, τα κάνουν όσο πιο μεγάλα γίνεται. Φαίνεται πως μόνο με αυτό το τέχνασμα σώζονται΄ αναγκαστικά το κάνεις αυτό για να περισώσεις κατά κάποιο τρόπο το γόητρό σου. Γι΄αυτό και υπάρχει τόση πολλή κριτική και τόση έλλειψη αγάπης."

Osho - The Dhammapada: The Way of the Buddha

Στο παρελθόν υπακούαμε σε βασιλιάδες

"Στο παρελθόν υπακούαμε σε βασιλιάδες και σκύβαμε το κεφάλι μπροστά στους αυτοκράτορες. Σήμερα όμως, γονατίζουμε μόνο μπροστά στην αλήθεια, ακολουθούμε μόνο την ομορφιά, και υπακούμε μόνο στην αγάπη."

Khalil Gibran