H δυστυχία των εραστών

«Πέρα από τον εαυτό σας δεν μπορεί να σας δει κανένας άλλος, επειδή οι άλλοι μπορούν να δουν μόνο την περιφέρειά σας, όχι εσάς. Μπορούν να δουν το σώμα σας: μπορούν να δουν τα μάτια σας, το πρόσωπό σας, αλλά όχι εσάς. Εσείς είστε κρυμμένος βαθιά μέσα. Όλα αυτά είναι κουρτίνες. Είναι όλα σαν σύννεφα. Το φως σας, η φλόγα της ζωής σας, είναι κρυμμένη βαθιά πίσω. Κανείς δεν μπορεί να διεισδύσει μέσα της, είστε αδιαπέραστος.

Εκτος από εσάς, κανείς δεν μπορεί να σας δει. Εκτός από εσάς, κανείς δεν μπορεί να σας αγγίξει. Εκτός από εσάς, κανείς δεν μπορεί να νιώσει ποιος είστε.

Οι άνθρωποι μπορούν να γυρίζουν γύρω σας, μονάχα στην περιφέρεια, κανείς δεν μπορεί να φτάσει στο κέντρο. Ούτε εσείς μπορείτε να φτάσετε στο κέντρο κάποιου άλλου. Ο πυρήνας που βρίσκεται βαθιά μέσα είναι απολύτως προσωπικός. Ούτε καν οι εραστές δεν μπορούν να διεισδύσουν μέσα του. Βαθιά μέσα στον έρωτα, εξακολουθείτε να μη μπορείτε να διεισδύσετε μέσα του.

Αυτή είναι η δυστυχία των εραστών, θα ήθελαν να διεισδύσουν ο ένας στον άλλο, θα ήθελαν να φτάσουν όσο το δυνατόν πιο μακριά, θα ήθελα να συναντηθούν και να ανακατευτούν και να γίνουν ένα, και όλες οι προσπάθειες αποτυγχάνουν. Ό,τι κι αν κάνουν, ανακαλύπτουν ότι δεν πετυχαίνει. Κάπου παραμένουν δύο. Κάπου παραμένει ο διαχωρισμός. Μπορούν να ξεχάσουν ότι είναι χωρισμένοι, αλλά δεν μπορούν να γίνουν ένα.

Αυτή είναι η δυστυχία της αγάπης, ο πόνος, η οδύνη, επειδή η αγάπη θα ήθελε να γίνει ένα, η αγάπη θα ήθελε να χάσει όλο της το διαχωρισμό, όλα της τα όρια. Αλλά ξανά και ξανά, το άτομο φτάνει στο όριο, στον περιορισμό.

Αυτό λοιπόν είναι το πρώτο βασικό γεγονός που πρέπει να καταλάβετε: ότι εκτός από εσάς, κανείς δεν μπορεί να διεισδύσει στην ιδιωτικότητά σας. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια πέτρα και σε εσάς. Μπορεί κανείς να διεισδύσει ως το κέντρο της πέτρας, δεν έχει ιδιωτικότητα. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην ύλη και τη συναίσθηση.

Η ύλη δεν έχει ιδιωτικότητα, η συναίσθηση έχει ιδιωτικότητα. Η ύλη μπορεί να γίνει κατανοητή απ’έξω επειδή η ύλη δεν έχει εσωτερικό. Δεν υπάρχει εσωτερικό στην ύλη, όλα είναι εξωτερικά. Και στη συναίσθηση, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: όλα είναι εσωτερικά και τίποτε δεν είναι εξωτερικό.

Η συναίσθηση είναι μια άπειρη εσωτερικότητα.

Η συναίσθηση είναι βάθος, η ύλη είναι επιφάνεια.

Οsho

Θλίψη, χαρά και ευγνωμοσύνη

"Η αληθινή χαρά είναι μια κατάσταση της ψυχής, που βιώνει τη ζωή, πέρα από τις δυσκολίες, τα εμπόδια και τις θλίψεις της, ως δώρο από τον Θεό, για την οποία μπορεί μόνο να αισθάνεται ευγνωμοσύνη και την ανάγκη να ευχαριστήσει. Η αληθινή θλίψη εντούτοις είναι μια ψυχολογική κατάσταση που τυφλώνει μια ύπαρξη σε όλα όσα είναι όμορφα και καλά, μέχρι το σημείο του να προσκολλάται κανείς μόνο στους λόγους που του προκαλούν δυσφορία.  Εάν επιθυμείτε η χαρά να σας επισκέπτεται συχνά, καλλιεργήστε μέσα σας το αίσθημα της ευγνωμοσύνης προς τον Δημιουργό, αλλά και προς τη φύση και τα ανθρώπινα όντα. Ακόμα και όταν δεν έχετε κανένα λόγο να χαρείτε , αυτό το συναίσθημα, το οποίο θα έχετε μετατρέψει σε συνήθεια, θα σας έρθει και θα σας προκαλέσει έκπληξη - όπως όταν οι φίλοι εμφανίζονται ξαφνικά και απροειδοποίητα. 

(...)

Όταν λέτε τη λέξη "ευχαριστώ", δημιουργείτε μια πηγή φωτός, ειρήνης και χαράς στην ψυχή σας. Και αυτή η πηγή πλημμυρίζει όλα τα κύτταρά σας. Σιγά σιγά, αισθάνεστε ότι κάτι μέσα σας αναζωογονείται , εμπλουτίζεται και φωτίζεται. Και αν κάποια μέρα αντιμετωπίζετε μεγάλες δυσκολίες, όχι μόνο δεν θα καταρρεύσετε, αλλά θα είστε σε θέση να ευχαριστήσετε και είναι αυτή η δυνατότητα του να ευχαριστήσετε κατά τη διάρκεια των δύσκολων στιγμών, που θα σας βοηθήσουν να ξεπεράσετε τις δυσκολίες σας. "

Omraam Mikhaël Aïvanhov

Θλίψη και αποθάρρυνση

"Οι αρνητικές ψυχικές καταστάσεις, όπως η θλίψη και η αποθάρρυνση, παράγονται από ακαθαρσίες που αφήσατε να διεισδύσουν μέσα σας, με αποτέλεσμα να διαταράσσεται ο ψυχικός σας οργανισμός όπως θα διαταρασσόταν ο σωματικός σας οργανισμός από ένα δηλητήριο ή άλλη τοξική ουσία. Αν μάθετε όμως να χρησιμοποιείτε τη δύναμη του νερού, θα έχετε τα εφόδια για ν’ αντιμετωπίζετε αυτές τις καταστάσεις. Κοιτάξτε το νερό που κυλάει, ακούστε το: είτε είναι πηγή, είτε ρυάκι, είτε καταρράκτης, το νερό που κυλάει ελευθερώνει το ηλιακό πλέγμα παρασύροντας τα στοιχεία του σκότους και της δυσαρμονίας που το διατάραξαν. Η εικόνα του τρεχούμενου νερού είναι εικόνα της αέναης ανανέωσης της ζωής, και έτσι σας επηρεάζει ανάλογα. Στην καθημερινή ζωή της πόλης δεν είναι φυσικά εύκολο να συναντήσει κανείς πηγές και καταρράκτες, μπορείτε όμως να ανοίξετε τη βρύση! Είναι βέβαια λιγότερο ποιητικό, αλλά μπορεί να είναι εξ’ ίσου δραστικό. Το ζητούμενο είναι να έρθετε σ’ επαφή με το νερό που ρέει. Σκεφτείτε ότι παρασύρει κάθε τι που εμποδίζει τη ζωή ν’ αναβλύζει μέσα σας."

Omraam Mikhael Aivanhov

'Oπως το αέναο ποτάμι

"Να κοιτάς το ποτάμι που είναι χρόνος και νερό 

και να θυμάσαι πως ο χρόνος είναι πάλι ένα ποτάμι,

να ξέρεις πως πλανιόμαστε σαν το ποτάμι

και οι μορφές μας χάνονται σαν το νερό."

(...)

"είναι όπως το αέναο ποτάμι 

που κυλάει και στέκεται

και μέσα του αντιφεγγίζει ο ίδιος ο Ηράκλειτος, 

που συνεχώς αλλάζει κι είναι ο ίδιος και ταυτόχρονα άλλος, 

έτσι ακριβώς, όπως και το αέναο ποτάμι."

Jorge Luis Borges

Βαδίζετε προς τα εμπρός

«Βαδίζετε προς τα εμπρός όχι για ανταμοιβή ούτε από φόβο, 

αλλά εξαιτίας μιας συνειδητοποίησης της Κοσμικής Ομορφιάς.»

Φύλλα απο τον κήπο του Μόρυα

Ο τροχός της αιώνιας επαναγέννησης

Να θυμάσαι: Ο νους είναι επανάληψη, ο νους είναι κάτι μηχανικό, κάτι σαν κομπιούτερ, ένα βιολογικό κομπιούτερ – δεν είναι πρωτότυπος. Πρέπει κανείς να πάει πέρα από το νου. Αν δεν πας, ο νους θα σε ανατρέπει συνεχώς. Θα σου δίνει ξανά και ξανά το ίδιο μοτίβο. Γι αυτό οι ινδουιστές λένε, «Θεέ, πότε θα έρθει η στιγμή που θα μας ελευθερώσεις από τον τροχό της ζωής και του θανάτου;» Γιατί τον ονομάζουν «τροχό»;  Εξαιτίας της επανάληψης.

Ο κύκλος επαναλαμβάνεται. Η ίδια ακτίνα έρχεται ξανά και ξανά στην κορυφή, κατεβαίνει και ξανάρχεται στην κορυφή. Ο τροχός κινείται και επαναλαμβάνεται. Δεν υπάρχει τίποτα πιο επαναληπτικό από έναν τροχό. Γι αυτό οι ινδουιστές ονομάζουν τον κόσμο, τροχό. Η λέξη τους για τον κόσμο είναι σαμσάρα, που σημαίνει τον τροχό που κινείται συνεχώς. Και η μοναδική τους έντονη επιθυμία είναι το πώς να απαλλαγούν από αυτόν τον τροχό.

Αυτό είναι πολύ συμβολικό. Πώς να απαλλαγείς από αυτή την επανάληψη; Πως να μπεις μέσα σε αυτό που είναι πάντα ζωντανό; Πώς να βγεις από το θάνατο και πώς να βγεις από αυτή τη ζωή; Επειδή αυτή η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο παρά παρατεταμένος θάνατος – ένας σταδιακός θάνατος. Το παιδί γεννιέται κι αρχίζει να πεθαίνει την ίδια στιγμή. Θα πεθαίνει επι εβδομήντα χρόνια. Θα πεθαίνει σιγά σιγά. Αυτή η ζωή δεν είναι παρα ένας σταδιακός θάνατος.

Ο τροχός της ζωής και του θανάτου είναι ο νους. Το πρώτο βήμα είναι να το συνειδητοποιήσεις αυτό. Το δεύτερο βήμα είναι να συνειδητοποιείς πότε μπαίνει πάλι ο νους στο ίδιο αυλάκι.

Αν μπορείς να το συνειδητοποιείς, τότε έχεις εισάγει στο νου ένα καινούριο φαινόμενο.

Osho – ταξίδι στην καρδιά

(φωτο: buddist wheel of endless rebirth/suffering - samsara)

Να υπάρχεις με χάρη και συμπόνια

Να υπάρχεις με χάρη και συμπόνια, όπως ο ήλιος

Να καλύπτεις τα λάθη των άλλων, όπως η νύχτα

Να είσαι γενναιόδωρος, όπως το τρεχούμενο νερό

Να είσαι σαν το θάνατο για την οργή και το θυμό

Να υπάρχεις με ταπεινότητα, όπως η Γη.

Να φαίνεσαι, όπως είσαι. Να είσαι, όπως φαίνεσαι…

Rumi