Δεν μπορείς να αφήσεις τον κόσμο πάνω στον οποίο είσαι αλυσοδεμένος

 

«Είναι πολύ δύσκολο να βρεις έναν άνθρωπο που η καρδιά του να μη θέλει να πετάξει σαν πουλί στον ουρανό, που να μη θέλει να φθάσει στα πιο μακρινά αστέρια, αν και ταυτόχρονα γνωρίζει πόσο βαθιά είναι δεμένος με τη γη. Οι ρίζες του βρίσκονται βαθιά μέσα στη γη. Ο διχασμός του είναι ότι από τη μια είναι προσκολλημένος πάνω στη φυλακή του κι από την άλλη, αυτό που λαχταράει βαθιά μέσα του είναι η ελευθερία.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη αγωνία. Δεν μπορείς να αφήσεις τον κόσμο πάνω στον οποίο είσαι αλυσοδεμένος. Δεν μπορείς να αφήσεις όλα εκείνα που έχουν γίνει εμπόδια στη ζωή, επειδή αυτά είναι επίσης και οι χαρές σου. Έχεις προσκολληθεί πάνω σε αυτά, επειδή κατά κάποιον τρόπο τρέφουν την περηφάνια σου. Δεν μπορείς να τα αφήσεις, μα δεν μπορείς ούτε και να ξεχάσεις ότι εσύ δεν ανήκεις σε αυτόν τον κόσμο, ότι το σπίτι σου πρέπει να βρίσκεται κάπου αλλού, επειδή στα όνειρα σου πετάς – συνεχώς πετάς σε μακρινούς τόπους.»

Osho

Η απελευθέρωση απο τον τροχό

 

«Η απελευθέρωση είναι απελευθέρωση από το μικροσκοπικό σου νου και τα παιχνίδια του. Δεν είσαι πραγματικά αλυσοδεμένος, απλώς πιστεύεις πως είσαι.  Δεν είσαι φυλακισμένος, είναι απλώς ιδέα σου. Εσύ είσαι ο φυλακισμένος και εσύ είσαι ο δεσμοφύλακας. Τη στιγμή λοιπόν που αποφασίζεις να βγεις από τη φυλακή, δεν σε εμποδίζει κανένας.

Η απελευθέρωση από την ταύτιση, η απελευθέρωση από το σώμα, από το νου, από ιδεολογίες, από προκαταλήψεις, από όλα εκείνα που φτιάχνουν εσένα – από αυτό που νομίζεις πως είσαι εσύ – η απελευθέρωση από εσένα, σε φέρνει στην πραγματικότητα.

(…)

Το να ελευθερωθείς από τη σκλαβιά είναι ένα εσωτερικό φαινόμενο. Μπορείς να ζήσεις απόλυτα ελεύθερος, μέσα σε έναν απόλυτα ανελεύθερο κόσμο. Μπορείς να ζήσεις απόλυτα ελεύθερος. Ακόμα και μέσα στη φυλακή, δεν έχει καμία διαφορά, επειδή η ελευθερία είναι μια εσωτερική συμπεριφορά. Αν έχουν σπάσει οι εσωτερικοί σου σπόροι, είσαι ελεύθερος. Δεν μπορείς να φυλακίσεις ένα βούδα. Μπορείς να τον ρίξεις στη φυλακή, μα δεν μπορείς να του αφαιρέσεις την ελευθερία του, δεν μπορείς να τον κάνεις να αισθανθεί φυλακισμένος. Θα ζει εκεί, θα πεθάνει εκεί με πλήρη επίγνωση. Αν έχεις πλήρη επίγνωση, είσαι πάντοτε ελεύθερος. Η επίγνωση είναι ελευθερία, η μη επίγνωση είναι σκλαβιά.

Η επίγνωση γίνεται ελευθερία. Και η ελευθερία είναι ο σκοπός της ζωής. Χωρίς ελευθερία, η ζωή δεν έχει απολύτως κανένα νόημα. Και με τη λέξη ελευθερία, σου θυμίζω,  δεν εννοώ ούτε την πολιτική, ούτε την κοινωνικά, ούτε την οικονομική ελευθερία. Με τη λέξη ελευθερία, εννοώ την απελευθέρωση από το νου, την απελευθέρωση από το χρόνο, την απελευθέρωση από την επιθυμία τη στιγμή που ο νους δεν υπάρχει πια, είσαι ένα με το σύμπαν και είσαι τόσο απέραντος, όσο και το ίδιο το σύμπαν.

Η ζωή είναι τροχός και ο τροχός είναι επαναλαμβανόμενος. Δεν θα φθάσεις πουθενά, αν εξακολουθείς να είσαι προσκολλημένος στον τροχό. Στην Ανατολή είναι γνωστό δεδομένο ότι πρέπει να πηδήξουμε έξω από τον τροχό. Μόνο τότε είμαστε ελευθεροι. Το να ελευθερωθείς από αυτόν τον τροχό της γέννησης και του θανάτου είναι το να έχεις ελευθερία. Τότε απλώς είσαι. Τότε δεν κινείσαι. Τότε δεν υπάρχει παρελθόν και δεν υπάρχει μέλλον, αλλά μόνο το παρόν. Τότε το τώρα είναι ο μοναδικός χρόνος και το εδώ είναι ο μοναδικός χώρος.»

 

Osho –  Ταξίδι στην καρδιά

 

 

Ο πόνος σου δίνει συνειδητότητα

“Ο πόνος σου δίνει συνειδητότητα. Ο πόνος σου δίνει το αίσθημα της αλλαγής, ότι πρέπει να ανανεωθείς, πρέπει να ξαναγεννηθείς. Έτσι όπως είσαι, υποφέρεις, γι αυτό κάτι πρέπει να γίνει.

(...)

Ο πόνος φέρνει τη συνειδητότητα, αλλά όσο περισσότερο συνειδητός γίνεσαι, τόσο εξαφανίζεται ο πόνος.

(...)

Όταν υποφέρεις, σπαταλάς ενέργεια. Μέσα στην αγωνία σου, σπαταλάς ενέργεια, γίνεται διαρροή ενέργειας. Όποτε υπάρχει πόνος, ταρακούνησε τον εαυτό σου. Κλείσε τα μάτια και κοίταξε τον πόνο. Όποιος κι αν είναι - διανοητικός, σωματικός, υπαρξιακός – όποιος κι αν είναι, κοίταξέ τον, διαλογίσου πάνω σε αυτόν. Κοίταξέ τον σαν να πρόκειται για ένα αντικείμενο. 

Όταν κοιτάζεις τον πόνο σου σαν αντικείμενο, είσαι χωρισμένος από αυτόν, δεν είσαι πλέον ταυτισμένος μαζί του. Η γέφυρα έχει κοπεί. Και τότε η ενέργεια που επρόκειτο να πάει στον πόνο, δεν θα πάει, επειδή η γέφυρα έπαψε να υπάρχει. Η γέφυρα είναι η ταύτιση. Αν αισθάνεσαι ότι είσαι το σώμα, τότε η ενέργεια πηγαίνει στο σώμα. Όπου αισθάνεσαι ταύτιση, η ενέργεια σου πηγαίνει εκεί.”

Osho - Ο σπόρος του σιναπιού

Η μάχη με τους άλλους

«Η μάχη με τους άλλους δεν είναι παρά ένα τέχνασμα, για να αποφύγεις τον εσωτερικό πόλεμο. 

Αν δεν αισθάνεσαι άνετα με τον εαυτό σου, τότε δυο είναι οι πιθανότητες: Είτε υποφέρεις αυτή τη δυσφορία είτε την πετάς στους άλλους. Όταν βρίσκεσαι σε ένταση, είσαι έτοιμος να πολεμήσεις και οποιαδήποτε πρόφαση αρκεί. Η πρόφαση δεν έχει σημασία. Θα επιτεθείς στους πάντες: στον υπάλληλο σου, στη γυναίκα σου, στο παιδί σου.

Πως πετάς στους άλλους την εσωτερική σου σύγκρουση και δυσφορία; Κάνοντας τους άλλους υπεύθυνους, οπότε κάνεις κάθαρση. Τώρα μπορείς να είσαι θυμωμένος, μπορείς να πετάξεις κάπου το θυμό και τη βία σου κι αυτό σε ανακουφίζει, σε ξαλαφρώνει, για λίγο. Ασφαλώς, μόνο για λίγο, γιατί, μέσα σου δεν έχεις αλλάξει θα μαζέψεις υλικό πάλι, το παλιό παραμένει. Αύριο θα ξαναμαζέψεις – θυμό, μίσος – και θα πρέπει πάλι να τα πετάξεις στους άλλους. Μαλώνεις με τους άλλους, γιατί συνεχώς μαζεύεις άχρηστα πράγματα μέσα σου και πρέπει να τα βγάλεις έξω. 

Ο άνθρωπος που έχει κατακτήσει τον εαυτό του, που έχει γίνει αφέντης του εαυτού του, δεν έχει εσωτερική σύγκρουση. Ο πόλεμος έχει σταματήσει. Μέσα του, είναι ένας, όχι δυο, που πολεμούν μεταξύ τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν κάνει τους άλλους υπεύθυνους ποτέ δεν πετάει τίποτε πάνω τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν πολεμά με κανέναν. 

Αυτό, λοιπόν, είναι ένα τέχνασμα του νου, γα να αποφύγει την εσωτερική σύγκρουση, γιατί η εσωτερική σύγκρουση πονάει περισσότερο, για πολλούς λόγους. Ο βασικός λόγος είναι ότι ο καθένας έχει την εικόνα του καλού ανθρώπου, για τον εαυτό του. Και η ζωή είναι τέτοια, που, χωρίς αυτή την εικόνα, θα ήταν σχεδόν αδύνατο να ζήσει κανείς.» 

Osho - Ο σπόρος του σιναπιού

Ο άνθρωπος πρέπει να γίνει θεϊκός

"Ο άνθρωπος πρέπει να γίνει θεϊκός. Αν δεν γίνει θεϊκός ο άνθρωπος, δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά ικανοποίηση, καμιά ευχαρίστηση. Αλλά πώς μπορείς να γίνεις θεϊκός; Οι ιερείς σου λένε ότι είσαι αμαρτωλός. Οι ιερείς σου λένε ότι είσαι καταδικασμένος, ότι είναι επόμενο να πας στην κόλαση. Και σε κάνουν να φοβάσαι πολύ να αγαπήσεις τον εαυτό σου.Γ΄αυτό ακριβώς και είναι τόσο εύκολο στους ανθρώπους να βρίσκουν ελαττώματα. Βρίσκουν ελαττώματα στον εαυτό τους, πώς να αποφύγουν να βρουν ελαττώματα στους άλλους; Μάλιστα, τα βρίσκουν και τα μεγεθύνουν, τα κάνουν όσο πιο μεγάλα γίνεται. Φαίνεται πως μόνο με αυτό το τέχνασμα σώζονται΄ αναγκαστικά το κάνεις αυτό για να περισώσεις κατά κάποιο τρόπο το γόητρό σου. Γι΄αυτό και υπάρχει τόση πολλή κριτική και τόση έλλειψη αγάπης."

Osho - The Dhammapada: The Way of the Buddha

Δεν ξέρεις τι είναι καρδιά!

«Πέθανε έτσι όπως είσαι, ώστε να μπορέσεις να γίνεις αυτό που είσαι πραγματικά. Πέθανε στο εγώ ώστε να μπορέσει να γεννηθεί το θεικό μέσα σου.

Πέθανε στο παρελθόν, ώστε να γίνεις ανοιχτός στο μέλλον.

Πέθανε στο γνωστό, ώστε να μπορέσει να διεισδύσει μέσα σου το άγνωστο.

Πέθανε στο νου, ώστε να μπορέσει η καρδιά να αρχίσει να πάλλεται και πάλι, ώστε να μπορέσεις να ανακαλύψεις και πάλι την ίδια σου την καρδιά, που την έχεις χάσει τελείως.

Δεν ξέρεις τι είναι καρδιά! Ο παλμός που ακούς δεν είναι η πραγματική καρδιά, είναι απλώς το σωματικό μέρος της καρδιάς. Υπάρχει και το ψυχικό μέρος της, κρυμμένο από πίσω. Αυτοί οι χτύποι της καρδιάς είναι από το σωματικό μέρος της καρδιάς. Σε αυτούς τους χτύπους ή ανάμεσα σε αυτούς τους χτύπους, σε αυτά τα κενά, είναι ο πραγματικός χτύπος της πραγματικής καρδιάς – το ψυχικό μέρος.

Αυτή η καρδιά που ξέρεις είναι μόνο το υλικό μέρος. Έχεις χάσει εντελώς την επαφή με το θεϊκό μέρος της καρδιάς σου. Ζεις μια ζωή χωρίς αγάπη, μια ζωή χωρίς καρδιά. Είσαι σαν σκληρή πέτρα. Ούτε και οι πέτρες δεν είναι τόσο σκληρές – μπορούν να σπάσουν. Και σου λέω, με μεγάλη και μακρά εμπειρία: όταν προσπαθώ να σπάσω τη δική σου πέτρα, είναι πολύ δύσκολο, επειδή η πέτρα σου θέλει να προστατευτεί με κάθε τρόπο.

Προσπαθείς να προστατέψεις τις αρρώστιες σου, προσπαθείς να προστατέψεις την νεύρωσή σου, την τρέλα σου, επειδή με αυτά είσαι ταυτισμένος. Νομίζεις ότι εσύ είσαι αυτά. Δεν είσαι. ‘μέχρι να πεθάνεις, δεν θα γνωρίσεις ποτέ ποιος είσαι.»

Osho

Οι αλυσίδες των αναμνήσεων και των επιθυμιών

"Ποια ακριβώς είναι η βαθύτερη ουσία της ελευθερίας; Είναι το ότι ελευθερώνεσαι από το παρελθόν, ελευθερώνεσαι από το μέλλον. Δεν έχεις αναμνήσεις που να σε δένουν με το παρελθόν και να σε τραβάνε συνεχώς προς τα πίσω. Αυτό εναντιώνεται στην ίδια την ύπαρξη. Τίποτα δεν πηγαίνει προς τα πίσω. Και ελευθερώνεσαι επίσης και από τη φαντασία και από την επιθυμία – οι οποίες σε τραβάνε προς το μέλλον.

Ούτε το παρελθόν υπάρχει ούτε το μέλλον. Το μόνο που έχεις στα χέρια σου είναι το παρόν. Και εκείνος που ζει στο παρόν, χωρίς να είναι φορτωμένος με το παρελθόν και με το μέλλον, γνωρίζει τη γεύση της ελευθερίας. Τότε δεν υπάρχουν αλυσίδες – ούτε αλυσίδες αναμνήσεων ούτε αλυσίδες επιθυμιών. Εκείνες είναι οι πραγματικές αλυσίδες, που δένουν την ψυχή σου και ποτέ δεν σου επιτρέπουν να ζήσεις τη στιγμή που είναι δική σου."

(…)

"Ο άνθρωπος είναι τόσο πολύ ερωτευμένος με την ίδια του τη μιζέρια, που δεν μπορεί να κατανοήσει την ιδέα της ελευθερίας – επειδή το να είσαι ελεύθερος σημαίνει να ελευθερωθείς από τη μιζέρια σου. Και φαίνεται ότι ο άνθρωπος φοβάται να είναι ελεύθερος. Σου λέω όμως, με απόλυτη εγκυρότητα, επειδή το έχω βιώσει, ότι τη στιγμή που εξαφανίζονται οι αλυσίδες σου, ανοίγεις φτερά να πετάξεις. Τότε, ολόκληρος ο ουρανός, με όλα του τα αστέρια, είναι δικός σου."

Osho -  Ταξίδι στην καρδιά (αποσπάσματα)

Η καρδιά θέλει να πετάξει σαν πουλί στον ουρανό

«Είναι πολύ δύσκολο να βρεις έναν άνθρωπο που η καρδιά του να μη θέλει να πετάξει σαν πουλί στον ουρανό, που να μη θέλει να φθάσει στα πιο μακρινά αστέρια, αν και ταυτόχρονα γνωρίζει πόσο βαθιά είναι δεμένος με τη γη. Οι ρίζες του βρίσκονται βαθιά μέσα στη γη. Ο διχασμός του είναι ότι από τη μια είναι προσκολλημένος πάνω στη φυλακή του κι από την άλλη, αυτό που λαχταράει βαθιά μέσα του είναι η ελευθερία.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη αγωνία. Δεν μπορείς να αφήσεις τον κόσμο πάνω στον οποίο είσαι αλυσοδεμένος. Δεν μπορείς να αφήσεις όλα εκείνα που έχουν γίνει εμπόδια στη ζωή, επειδή αυτά είναι επίσης και οι χαρές σου. Έχεις προσκολληθεί πάνω σε αυτά, επειδή κατά κάποιον τρόπο τρέφουν την περηφάνια σου. Δεν μπορείς να τα αφήσεις, μα δεν μπορείς ούτε και να ξεχάσεις ότι εσύ δεν ανήκεις σε αυτόν τον κόσμο, ότι το σπίτι σου πρέπει να βρίσκεται κάπου αλλού, επειδή στα όνειρα σου πετάς – συνεχώς πετάς σε μακρινούς τόπους.»

Osho

H επιθυμία για προσκόλληση σε κάποιον

"Όταν προσκολληθούμε σε κάποιον ή κάτι, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο γυρίζουμε την πλάτη στον εαυτό μας. Στην πραγματικότητα, η επιθυμία για προσκόλληση σε κάποιον ή σε κάτι είναι ένα μέσο διαφυγής απο τον ίδιο μας τον εαυτό. Kι όσο ο άλλος μας γίνεται όλο και πιο απαραίτητος, τόσο γίνεται εκείνος το κέντρο μας κι εμείς γινόμαστε η περιφέρεια.Συνεχώς, όλη μας η ζωή, το κέντρο μας είναι οι άλλοι."

Osho

H δυστυχία των εραστών

«Πέρα από τον εαυτό σας δεν μπορεί να σας δει κανένας άλλος, επειδή οι άλλοι μπορούν να δουν μόνο την περιφέρειά σας, όχι εσάς. Μπορούν να δουν το σώμα σας: μπορούν να δουν τα μάτια σας, το πρόσωπό σας, αλλά όχι εσάς. Εσείς είστε κρυμμένος βαθιά μέσα. Όλα αυτά είναι κουρτίνες. Είναι όλα σαν σύννεφα. Το φως σας, η φλόγα της ζωής σας, είναι κρυμμένη βαθιά πίσω. Κανείς δεν μπορεί να διεισδύσει μέσα της, είστε αδιαπέραστος.

Εκτος από εσάς, κανείς δεν μπορεί να σας δει. Εκτός από εσάς, κανείς δεν μπορεί να σας αγγίξει. Εκτός από εσάς, κανείς δεν μπορεί να νιώσει ποιος είστε.

Οι άνθρωποι μπορούν να γυρίζουν γύρω σας, μονάχα στην περιφέρεια, κανείς δεν μπορεί να φτάσει στο κέντρο. Ούτε εσείς μπορείτε να φτάσετε στο κέντρο κάποιου άλλου. Ο πυρήνας που βρίσκεται βαθιά μέσα είναι απολύτως προσωπικός. Ούτε καν οι εραστές δεν μπορούν να διεισδύσουν μέσα του. Βαθιά μέσα στον έρωτα, εξακολουθείτε να μη μπορείτε να διεισδύσετε μέσα του.

Αυτή είναι η δυστυχία των εραστών, θα ήθελαν να διεισδύσουν ο ένας στον άλλο, θα ήθελαν να φτάσουν όσο το δυνατόν πιο μακριά, θα ήθελα να συναντηθούν και να ανακατευτούν και να γίνουν ένα, και όλες οι προσπάθειες αποτυγχάνουν. Ό,τι κι αν κάνουν, ανακαλύπτουν ότι δεν πετυχαίνει. Κάπου παραμένουν δύο. Κάπου παραμένει ο διαχωρισμός. Μπορούν να ξεχάσουν ότι είναι χωρισμένοι, αλλά δεν μπορούν να γίνουν ένα.

Αυτή είναι η δυστυχία της αγάπης, ο πόνος, η οδύνη, επειδή η αγάπη θα ήθελε να γίνει ένα, η αγάπη θα ήθελε να χάσει όλο της το διαχωρισμό, όλα της τα όρια. Αλλά ξανά και ξανά, το άτομο φτάνει στο όριο, στον περιορισμό.

Αυτό λοιπόν είναι το πρώτο βασικό γεγονός που πρέπει να καταλάβετε: ότι εκτός από εσάς, κανείς δεν μπορεί να διεισδύσει στην ιδιωτικότητά σας. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια πέτρα και σε εσάς. Μπορεί κανείς να διεισδύσει ως το κέντρο της πέτρας, δεν έχει ιδιωτικότητα. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην ύλη και τη συναίσθηση.

Η ύλη δεν έχει ιδιωτικότητα, η συναίσθηση έχει ιδιωτικότητα. Η ύλη μπορεί να γίνει κατανοητή απ’έξω επειδή η ύλη δεν έχει εσωτερικό. Δεν υπάρχει εσωτερικό στην ύλη, όλα είναι εξωτερικά. Και στη συναίσθηση, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: όλα είναι εσωτερικά και τίποτε δεν είναι εξωτερικό.

Η συναίσθηση είναι μια άπειρη εσωτερικότητα.

Η συναίσθηση είναι βάθος, η ύλη είναι επιφάνεια.

Οsho

Ο τροχός της αιώνιας επαναγέννησης

Να θυμάσαι: Ο νους είναι επανάληψη, ο νους είναι κάτι μηχανικό, κάτι σαν κομπιούτερ, ένα βιολογικό κομπιούτερ – δεν είναι πρωτότυπος. Πρέπει κανείς να πάει πέρα από το νου. Αν δεν πας, ο νους θα σε ανατρέπει συνεχώς. Θα σου δίνει ξανά και ξανά το ίδιο μοτίβο. Γι αυτό οι ινδουιστές λένε, «Θεέ, πότε θα έρθει η στιγμή που θα μας ελευθερώσεις από τον τροχό της ζωής και του θανάτου;» Γιατί τον ονομάζουν «τροχό»;  Εξαιτίας της επανάληψης.

Ο κύκλος επαναλαμβάνεται. Η ίδια ακτίνα έρχεται ξανά και ξανά στην κορυφή, κατεβαίνει και ξανάρχεται στην κορυφή. Ο τροχός κινείται και επαναλαμβάνεται. Δεν υπάρχει τίποτα πιο επαναληπτικό από έναν τροχό. Γι αυτό οι ινδουιστές ονομάζουν τον κόσμο, τροχό. Η λέξη τους για τον κόσμο είναι σαμσάρα, που σημαίνει τον τροχό που κινείται συνεχώς. Και η μοναδική τους έντονη επιθυμία είναι το πώς να απαλλαγούν από αυτόν τον τροχό.

Αυτό είναι πολύ συμβολικό. Πώς να απαλλαγείς από αυτή την επανάληψη; Πως να μπεις μέσα σε αυτό που είναι πάντα ζωντανό; Πώς να βγεις από το θάνατο και πώς να βγεις από αυτή τη ζωή; Επειδή αυτή η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο παρά παρατεταμένος θάνατος – ένας σταδιακός θάνατος. Το παιδί γεννιέται κι αρχίζει να πεθαίνει την ίδια στιγμή. Θα πεθαίνει επι εβδομήντα χρόνια. Θα πεθαίνει σιγά σιγά. Αυτή η ζωή δεν είναι παρα ένας σταδιακός θάνατος.

Ο τροχός της ζωής και του θανάτου είναι ο νους. Το πρώτο βήμα είναι να το συνειδητοποιήσεις αυτό. Το δεύτερο βήμα είναι να συνειδητοποιείς πότε μπαίνει πάλι ο νους στο ίδιο αυλάκι.

Αν μπορείς να το συνειδητοποιείς, τότε έχεις εισάγει στο νου ένα καινούριο φαινόμενο.

Osho – ταξίδι στην καρδιά

(φωτο: buddist wheel of endless rebirth/suffering - samsara)

Ένας μοναχικός άνθρωπος είναι σαννυάσιν

"Ένας μοναχικός άνθρωπος είναι σαννυάσιν. Αυτό σημαίνει σαννυάσιν – ένα μοναχικό όν, ένας περιπλανώμενος, απόλυτα ευτυχισμένος μέσα στη μοναχικότητά του. Αν κάποιος περπατά δίπλα του, πολύ καλά. Αν κάποιος φύγει, και πάλι πολύ καλά. Ποτέ δεν περιμένει κανέναν και ποτέ δεν κοιτάζει πίσω. Μόνος του, είναι ολοκληρωμένος. Αυτή η αίσθηση της οντότητας, αυτή η ολοκλήρωση σε κάνει ένα κύκλο, η αρχή και το τέλος συναντιώνται, το Άλφα και το Ωμέγα συναντιώνται. Ένας μοναχικός άνθρωπος δεν είναι σαν μια ευθεία. Εσύ είσαι σαν μια ευθεία. Η αρχή και το τέλος σου δεν συναντιώνται ποτέ. Ένας μοναχικός άνθρωπος είναι σαν κύκλος. Η αρχή και το τέλος του συναντιώνται."

Osho - Ο σπόρος του σιναπιού

H ελευθερία είναι ο σκοπός της ζωής

"Η επίγνωση είναι ελευθερία, η μη επίγνωση είναι σκλαβιά. 

Η επίγνωση γίνεται ελευθερία. Και η ελευθερία είναι ο σκοπός της ζωής. Χωρίς ελευθερία, η ζωή δεν έχει απολύτως κανένα νόημα. Και με τη λέξη ελευθερία, σου θυμίζω, δεν εννοώ ούτε την πολιτική, ούτε την κοινωνική, ούτε την οικονομική ελευθερία. Με τη λέξη ελευθερία, εννοώ την απελευθέρωση από το νου, την απελευθέρωση από το χρόνο, την απελευθέρωση από την επιθυμία. Τη στιγμή που ο νους δεν υπάρχει πια, είσαι ένα με το σύμπαν και είσαι τόσο απέραντος, όσο και το ίδιο το σύμπαν. 

Η ζωή είναι τροχός και ο τροχός είναι επαναλαμβανόμενος. Δεν θα φθάσεις πουθενά, αν εξακολουθείς να είσαι προσκολλημένος στον τροχό. Στην Ανατολή είναι γνωστό δεδομένο ότι πρέπει να πηδήξουμε έξω από τον τροχό. Μόνο τότε είμαστε ελεύθεροι. Το να ελευθερωθείς από αυτόν τον τροχό της γέννησης και του θανάτου είναι το να έχεις ελευθερία. Τότε απλώς είσαι. Τότε δεν κινείσαι. Τότε δεν υπάρχει παρελθόν και δεν υπάρχει μέλλον, αλλά μόνο το παρόν. Τότε το τώρα είναι ο μοναδικός χρόνος και το εδώ είναι ο μοναδικός χώρος."

                                                        

Osho - Ταξίδι στην καρδιά

H δύναμη ενός τριαντάφυλλου

"Όταν είσαι πραγματικά ευάλωτος αισθάνεσαι περισσότερο δυνατός, όχι πιο αδύναμος. Εάν είσαι περισσότερο δυνατός, νιώθεις ευάλωτος. Μόνο ένα αδύναμο άτομο παραμένει κλειστό, από φόβο. Ένας δυνατός άνθρωπος είναι ανοικτός, ανοικτός σε όλα: ανοιχτός στον θάνατο, ανοιχτός σε όλα τα είδη των ανέμων, ανοιχτός στο φως και το σκοτάδι, στον φίλο και στον εχθρό. Ένας δυνατός  άνθρωπος είναι ανοιχτός, ευάλωτος και ένας ευάλωτος άνθρωπος είναι δυνατός. Εάν η ευαλωτότητα φέρνει την ιδέα της αδυναμίας, τότε δεν είναι ευαλωτότητα. Σκέφτεστε την αδυναμία ως ευαλωτότητα. Φαίνονται όμοια αλλά δεν είναι. Ένα αδύναμο άτομο δεν μπορεί να είναι ευάλωτο, αυτό είναι αδύνατο: ο αδύναμος δεν μπορεί να το αντέξει. Είναι μια μεγάλη πολυτέλεια να είναι κάποιος ευάλωτος.

Επομένως είσαι απολύτως σωστός. Καθώς η δύναμή σου μεγαλώνει, τόσο θα αυξάνει και η τρωτότητά σου.  Καθώς η τρωτότητά σου μεγαλώνει,  το ίδιο θα συμβαίνει και με τη δύναμή σου. Στην υψηλότερη κορυφή της δύναμης ο άνθρωπος είναι σαν παιδί ... ευαίσθητος σαν τριαντάφυλλο. Φαίνεται παράδοξο, αλλά έτσι είναι. Αυτό εννοεί ο Lao Tzu, όταν λέει  να γίνετε σαν το νερό και όχι σαν το βράχο,  γιατί το νερό είναι ισχυρό αλλά και ευάλωτο. Ο βράχος φαίνεται ισχυρός αλλά είναι αδύναμος, γι 'αυτό είναι κλειστός. Δεν είναι ρευστός. Φοβάται: δεν μπορεί να αντέξει τον τόσο μεγάλο κίνδυνο. Έτσι, όταν το νερό και ο βράχος έρχονται σε σύγκρουση, η λογική θα έλεγε ότι το νερό θα νικηθεί, αλλά η ζωή αποφασίζει ακριβώς το αντίθετο.

Απλά αποδέξου το. Αυτό θα φτάσει στην κορυφή και αυτή η κορυφή θα είναι μια μεγάλη εμπειρία.Δεν φοβάσαι επειδή αισθάνεσαι ευαίσθητος και ευάλωτος, φοβάσαι επειδή αισθάνεσαι ισχυρός – επίτρεψέ μου να το επισημάνω. Αυτό θα φανεί περίεργο όταν λέω ότι αισθάνεσαι φοβισμένος επειδή αισθάνεσαι δυνατός. Αλλά όταν αισθάνεσαι δυνατός, ο φόβος αναδύεται, γιατί τώρα αισθάνεσαι δύναμη και ποτέ δεν ξέρεις  τι θα κάνεις με τη δύναμη. Μπορείς να καταστρέψεις: μπορείς να καταστρέψεις άλλους, μπορείς να καταστρέψεις τον εαυτό σου. Η ισχύς είναι επικίνδυνη.

Οι άνθρωποι αποφασίζουν να ζήσουν στο ελάχιστο, έτσι δεν υπάρχει κίνδυνος. Όταν διαθέτεις δύναμη, υπάρχει κίνδυνος να την χρησιμοποιήσεις. Όταν έχεις ένα σπορ αυτοκίνητο που μπορεί να πάει με εκατό μίλια ανά ώρα, υπάρχει κίνδυνος: μια μέρα θα αποφασίσεις να πας τόσο γρήγορα. Το ίδιο το πράγμα που είναι δυνατό (να γίνει) γίνεται μια πρόκληση. Έτσι, οι άνθρωποι ζουν σε χαμηλούς τόνους, γιατί αν γνωρίζουν πόσο μπορούν να ανέλθουν σε δύναμη, πόσο ισχυροί μπορούν να είναι, τότε θα είναι δύσκολο να αντισταθούν, ο πειρασμός θα είναι πάρα πολύς. Θα ήθελαν να πάνε ως το τέλος. Τότε κάποιος δεν ξέρει τι θα συμβεί: αν πάτε με 200 μίλια την ώρα σε ένα αυτοκίνητο που δεν γνωρίζετε ποτέ. Εξ ου και ο φόβος.

Ο φόβος σας δεν είναι τρωτότητα. Ο φόβος σας είναι για τη δύναμη που αισθάνεστε ότι εγείρεται. Το φίδι ξετυλίγεται και δεν ξέρετε τι να κάνετε με τέτοια δύναμη.

Ο Patanjali έχει γράψει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στα γιόγκα σούτρα του για την δύναμη, απλά για να βοηθήσει κάθε αναζητητή να περπατήσει πολύ προσεκτικά σε αυτόν τον τομέα, επειδή θα υπάρχει μεγάλη δύναμη και θα υπάρχει μεγάλος κίνδυνος. Ακριβώς για να προειδοποιήσει τους ανθρώπους, να τους έχει σε εγρήγορση, έχει γράψει αυτό το κεφάλαιο. Είναι ένα τέταρτο των γιόγκα σουτρών του. Έχει λάβει μεγάλη προσοχή για να περιγράψει κάθε πιθανή πτυχή της δύναμης. Γιατί; - επειδή ο αναζητητής μπορεί να χαθεί. Είναι καλύτερο να τον προειδοποιήσει εκ των προτέρων.

Αλλά μαζί μου είναι εντελώς διαφορετικά. Εάν η τρωτότητα μεγαλώνει μαζί με τη δύναμη, δεν υπάρχει φόβος. Αν η δύναμη μεγαλώνει μόνη της χωρίς τρωτότητα, τότε υπάρχει φόβος, τότε κάτι μπορεί να πάει στραβά.

Αυτό είναι που φοβάται ο Patanjali, επειδή η γιόγκα μεθοδολογία του είναι τέτοια που είναι αντίθετη με την τρωτότητα. Σας δίνει δύναμη αλλά δεν υπάρχει τρωτότητα. Σας κάνει ολο και πιο δυνατούς, όπως το ατσάλι, αλλά όχι δυνατούς όπως το τριαντάφυλλο. Εκεί διαφοροποιούμαι: ολόκληρη η δουλειά μου είναι να σας καταστήσω δυνατούς από τη μία πλευρά και ευάλωτους από την άλλη. Θα πάνε μαζί. Διατηρούν την ισορροπία και δεν χρειάζεται να φοβόσαστε. Όταν χαθεί η ισορροπία υπάρχει κίνδυνος, τότε υπάρχει φόβος."

Osho - Believing the Impossible Before Breakfast

Έχεις γεννηθεί ελεύθερος

«Και μη συνδέεις την ελευθερία με το να κάνεις τα πράγματα που εσύ θέλεις να κάνεις, επειδή ο νους είναι η μεγαλύτερη σκλαβιά σου. Όταν επιθυμείς να κάνεις κάτι, είσαι σκλάβος των επιθυμιών σου. Η ελευθερία για την οποία μιλάω, είναι το να είσαι απλώς ο εαυτός σου – καθαρή, αθώα συνειδητότητα, μέσα σε απόλυτη σιωπή, γαλήνη, ομορφιά, ευδαιμονία. 

Έχεις γεννηθεί ελεύθερος. Απλώς έχεις προγραμματιστεί με τέτοιο τρόπο, που το ξεχνάς αυτό. Στρώματα επί στρωμάτων προγραμματισμού σε έχουν κάνει μαριονέτα. Τα σχοινιά βρίσκονται στα χέρια κάποιου άλλου. Δεν γεννήθηκες μαριονέτα. Γεννήθηκες καθαρή, αθώα συνειδητότητα. Το να είσαι και πάλι μέσα σ’εκείνη την καθαρότητα, μέσα σ’εκείνη την αθωότητα, μέσα σ’εκείνη τη συνειδητότητα, είναι αυτό που εννοώ εγώ ελευθερία. 

Η ελευθερία είναι το υπέρτατο βίωμα στη ζωή. Δεν υπάρχει τίποτα ανώτερο από αυτό. Και εκείνη η ελευθερία βγαίνει από την επίγνωση, από το ίδιο σου το είναι. 

Η αγάπη είναι το άνθισμα της ελευθερίας σου. Η συμπόνια είναι ένα άλλο άνθισμα της ελευθερίας σου. Όλα όσα είναι πολύτιμα στη ζωή ανθίζουν μέσα στην ελευθερία – στη φυσική κατάσταση του είναι σου.»

Οsho

(Photo: Khao Sok, Thailand)

Άλλαζε τον εαυτό σου σιωπηλά

«Άλλαζε τον εαυτό σου και αυτό άφηνέ το να συμβαίνει πολύ σιωπηλά, χωρίς να προκαλεί ούτε θόρυβο, ούτε φασαρία, ούτε αναστάτωση. Και μέσα από εκείνη τη σιωπή, έρχεται η αγάπη, η ομορφιά σου, ένα ιδιαίτερο βάθος στο βλέμμα σου, μια ιδιαίτερη αύρα στο είναι σου.

Κάθε άτομο χρειάζεται να γίνει διαλογιστής, ένας σιωπηλός παρατηρητής, ώστε να μπορέσει να ανακαλύψει τον εαυτό του, την ομορφιά του, την αγάπη του, τον αυτοσεβασμό του και τη δύναμη της ατομικότητάς του. Κι αυτή η ανακάλυψη πρόκειται να αλλάξει τα πάντα γύρω του. Κι αν μπορέσουν να αλλάξουν πολλοί άνθρωποι μέσα από το διαλογισμό, τότε είναι εφικτό να δημιουργηθεί πραγματικά ένας καινούριος κόσμος, ένας κόσμος ελευθερίας.»

Osho

Και αυτό θα περάσει

Ένας σπουδαίος βασιλιάς, που κυβερνούσε πολλές περιοχές, βρισκόταν σε τόσο μεγαλειώδη θέση, που μόνο σοφοί εργαζόταν κοντά του. Κι όμως, μια μέρα ένιωσε σύγχυση και κάλεσε τους σοφούς του.

Είπε: «δεν γνωρίζω την αίτία, κάτι όμως με σπρώχνει να αναζητήσω ένα συγκεκριμένο δαχτυλίδι, που να μπορεί να με κρατάει σε ισορροπία. Πρέπει να έχω ένα τέτοιο δαχτυλίδι, που να με κάνει χαρούμενο όταν είμαι στεναχωρημένος και να με στεναχωρεί όταν είμαι χαρούμενος.»

Οι σοφοί συμβουλεύτηκαν ο ένας τον άλλο και μπήκαν σε βαθύ συλλογισμό. Τελικά, αποφάσισαν ποιο δαχτυλίδι ταίριαζε στο χαρακτήρα του βασιλιά.

Το δαχτυλίδι που επινόησαν, ήταν ένα, πάνω στο οποίο χαράχτηκε η φράση: «Κι αυτό θα περάσει».

(…)

Υπάρχει μια ιστορία πίσω από την ιστορία. Λέγεται ότι οι σούφι έχουν ένα δαχτυλίδι – αυτός είναι ένας κρυφός τρόπος για να λέγονται τα πράγματα – οι σούφι έχουν ένα δαχτυλίδι κι αν μπορέσεις να πάρεις αυτό το δαχτυλίδι, θα πας πέρα από τη ζωή και το θάνατο, θα πας πέρα από το σκοτάδι και το φως, θα πας πέρα από τη μέρα και τη νύχτα, θα πας πέρα από τη δυστυχία και την ευτυχία, θα πας πέρα από τις δυαδικότητες. Οι σούφι έχουν ένα δαχτυλίδι. Αν μπορείς να κρατήσεις αυτό το δαχτυλίδι….

 (…)

Ο βασιλιάς ζητάει το μυστικό για τη συνταγή της αλχημείας: «όταν είμαι χαρούμενος, να με στεναχωρεί. Όταν είμαι στεναχωρημένος, να με κάνει χαρούμενο.»

Τι ζητάει; Ζητάει την κυριότητα των διαθέσεών του. Κι αυτή είναι η μοναδική κυριότητα! Όταν είσαι δυστυχισμένος, είσαι δυστυχισμένος. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτε, είσαι απλώς ένα θύμα. Λες: «Είμαι δυστυχισμένος, δεν μπορώ να κάνω τίποτα.» Όταν έρχεται, έρχεται. Είσαι δυστυχισμένος. Μερικές φορές είσαι δυστυχισμένος δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι αυτό. Όταν έρχεται, έρχεται δεν είσαι εσύ ο κύριος.

Τι λέει; Λέει: «Αναζητώ τη μυστική φόρμουλα, ώστε να μπορώ να γίνω κύριος των διαθέσεών μου κι όταν θέλω, να μπορώ να μεταμορφώνω την ευτυχία μου σε στεναχώρια και τη στεναχώρια μου σε έκσταση.» Λέει ότι θέλει να γίνει κύριος των διαθέσεών του, όχι θύμα. Θέλει να μπορεί να κάνει αυτό που θέλει.

Και υπάρχει φόρμουλα. Υπάρχει ένα δαχτυλίδι με ένα κρυφό μήνυμα μέσα του, που μπορεί να μεταμορφώσει. Και τότε είναι απλώς υπέροχο, όταν μπορείς να αλλάξεις τις διαθέσεις σου. Απλώς τις ανοίγεις και τις κλείνεις.

(…)

Με το πρώτο θα συμφωνήσεις. Με το δεύτερο θα πεις: «Για ποιο λόγο;  Και τα δυο όμως συνυπάρχουν. Αν γίνεις κύριος του ενός, γίνεσαι κύριος και του άλλου. Και δεν υπάρχει τίποτα λάθος στο να είσαι λυπημένος, αν είσαι εσύ ο κύριος.

Η λύπη έχει ένα βάθος, που δεν μπορεί ποτέ να το έχει η χαρά. Η λύπη έχει μια ομορφιά από μόνη της, μια πολύ απαλή ομορφιά, βαθιά, απαλή. Καμία χαρά δεν μπορεί ποτέ να την έχει αυτήν την ομορφιά. Η χαρά είναι ρηχή, έχει μέσα της χυδαιότητα.

Η λύπη έχει βάθος, μεγαλύτερη πληρότητα από ό,τι μπορεί να δώσει οποιαδήποτε χαρά. Εσύ δεν την έχεις απολαύσει, επειδή δεν έχεις μπορέσει να φέρεις προς τα εκεί τη συνειδητότητά σου. Όταν ένας άνθρωπος γίνεται όλο και πιο συνειδητός, απολαμβάνει το κάθε τι, ακόμα και τη λύπη. Τότε η λύπη κάθεται γύρω του, όπως έρχεται και κάθεται το βράδυ και τα πάντα γίνονται σιωπηλά. Ούτε τα πουλιά δεν τραγουδούν ούτε οι άνεμοι δεν φυσάνε το κάθε τι γίνεται σιωπηλό και το κάθε τι κάθεται μέσα σε μια βαθιά χαλάρωση.

Η λύπη είναι όμορφη, αν γνωρίζεις. Αν δεν γνωρίζεις, τότε ούτε η χαρά δεν είναι όμορφη, οπότε πως μπορεί να είναι όμορφη η λύπη;

Ο βασιλιάς είπε: «Θέλω να γίνω κύριος των διαθέσεών μου. Θέλω να κρατιέμαι σε ισορροπία». Αν δεν είσαι κύριος των διαθέσεών σου και φυσάνε από μόνες τους, πως μπορείς να έχεις ισορροπία; Πως μπορείς να έχεις ένα αποκρυσταλλωμένο είναι; Ξαφνικά έρχεται μια διάθεση και είσαι δυστυχισμένος και τα πάντα μέσα σου τρέμουν. Έρχεται μια άλλη διάθεση και είσαι ευτυχισμένος. Και πάλι υπάρχει διέγερση και τα πάντα μέσα σου τρέμουν.

Έχεις παρατηρήσει ότι και η παρατεταμένη ευτυχία σε κουράζει επίσης;  Είναι επειδή υπάρχει διέγερση. Δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένος για μεγάλη χρονική περίοδο, αλλιώς θα είναι υπερβολικό για το σώμα, για το νου, για την ψυχοσωματική σου οντότητα. Σε κάνει να τρέμεις, είναι σαν πυρετός. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να μείνουν ευτυχισμένοι για πάντα. Θα πεθάνουν, θα πάθουν καρδιακές προβολές, πιεση του αίματος και πολλά πράγματα.

(…)

Όταν σου έρχεται μια διάθεση θυμού, μίσους, πάθους, σεξ, δυστυχίας, λύπης ευτυχίας – ακόμη κι όταν διαλογίζεσαι, μια στιγμή ευδαιμονίας, να θυμάσαι πάντοτε: Κι αυτό θα περάσει. Να το θυμάσαι συνεχώς. Κι αυτό θα περάσει. Και τι θα σου συμβεί αν μπορείς να το θυμάσαι συνεχώς;  Τότε η ευτυχία δεν θα είναι ευτυχία, αλλά μια φάση που έρχεται και φεύγει. Έρχεται και φεύγει, δεν είσαι εσύ αυτή. Είναι κάτι τυχαίο, είναι κάτι περιφερειακό. Εσύ είσαι ο παρατηρητής.

Όταν θυμάσαι «κι αυτό θα περάσει, κι αυτό θα περάσει, κι αυτό θα περάσει» ξαφνικά εσύ είσαι διαχωρισμένος από αυτό. Αυτό φεύγει κι εσύ μένεις ανέπαφος. Έρχεται η δυστυχία, άφησέ την να έρθει. Απλώς να θυμάσαι ότι κι αυτό θα περάσει. Έρχεται η ευτυχία.

Να θυμάσαι ότι κι αυτό θα περάσει. Και σιγά σιγά, δημιουργείται μια απόσταση ανάμεσα στις διαθέσεις και σε εσένα. Δεν ταυτίζεσαι πια μαζί τους, έχεις γίνει παρατηρητής. Απλώς τις κοιτάζεις σαν θεατής. Δεν ασχολείσαι πια, έχεις γίνει αδιάφορος.

Κατεβαίνει μέσα σου η σιωπή, μια σιωπή που δεν έχει δημιουργηθεί από σένα, μια σιωπή που δεν είναι επιβεβλημένη ακινησία, μια σιωπή που κατεβαίνει ξαφνικά από άγνωστες πηγές, από το θεϊκό, από το όλο. Και τότε είσαι αποκρυσταλλωμένος. Τότε τίποτα δεν ταράζει τα θεμέλιά σου, τότε τίποτα δεν σε κάνει να τρέμεις. Τίποτα! Ούτε η ευτυχία ουτε η δυστυχία.

Και τότε ξέρεις ότι και οι δυο είναι το ίδιο. Αν βλέπεις το πρόσωπο της ευτυχίας, τότε πίσω της βρίσκεται η δυστυχία. Αν βλέπεις το πρόσωπο της δυστυχίας, τότε πίσω της είναι η ευτυχία. Είναι το ίδιο. Όταν έρχεται πάνω σου η ευτυχία, μοιάζει σαν ευτυχία. Όταν φεύγει από σένα και σου δείχνει το πίσω της μέρος, είναι δυστυχία. Όσο μεγαλύτερη η απόσταση, τόσο μεγαλύτερη η επίγνωση. Οσο περισσότερη η επίγνωση, τόσο μεγαλύτερη η απόσταση. Εγκαθίστασαι. Γίνεσαι ένας βούδας κάτω από το δέντρο μπόντι. 

Αυτό όμως δεν θα σου συμβεί μέχρι να πεθάνεις. Αυτό είναι μια ανάσταση, η γέννηση του απόλυτα καινούριου. Το παλιό πρέπει να δώσει δρόμο. Οι παλιές σου συμπεριφορές, αντιλήψεις, φιλοσοφίες, ιδεολογίες, η παλιά σου ταυτότητα, το παλιό εγώ πρέπει να δώσουν δρόμο στο καινούριο.

Το καινούριο βρίσκεται πάντα εκεί, μα δεν υπάρχει χώρος μέσα σου για να έρθει. Ο επισκέπτης έχει έρθει, όμως ο οικοδεσπότης δεν είναι έτοιμος. Δώσε χώρο, γίνε πιο ευρύχωρος μέσα σου. Κάνε χώρο, δημιούργησε κενό

Κι αυτό το μήνυμα είναι υπέροχο αυτό είναι ένα κλειδί πασπαρτού, να το θυμάσαι αυτό.

Το δαχτυλίδι που επινόησαν, ήταν ένα, πάνω στο οποίο χαράχτηκε η φράση: «κι αυτό θα περάσει».

Άφησέ το να γίνει συνεχής ενθύμηση. Άφησέ το να γίνει, να γίνει τόσο βαθύ, που ακόμη κι όταν κοιμάσαι, να γνωρίζεις: κι αυτό θα περάσει.

Ακόμα και μέσα στα όνειρά σου να το γνωρίζεις: κι αυτό θα περάσει. Άφησέ το να γίνει σαν αναπνοή, να είναι συνεχώς παρόν. Κι αυτή η παρουσία θα σε μεταμορφώσει. Είναι ένα κλειδί πασπαρτού. Μπορεί να ανοίξει την πιο κρυφή πόρτα μέσα στο ίδιο σου το είναι και από εκεί μέσα στο ίδιο το είναι της ύπαρξης.»

Osho