"Πάρτε για παράδειγμα, τον εγωισμό, που απασχολεί το μισό
σχεδόν του χρόνου μας και της ζωής μας. Αν κάποιος ή κάτι, έχει πληγώσει τον εγωισμό
μας από έξω, τότε, όχι μόνο εκείνη τη στιγμή, αλλά και για πολύ χρόνο αργότερα,
η κεκτημένη του ταχύτητα κλείνει όλες τις πόρτες, και επομένως κλείνει απέξω τη
ζωή.
Όταν συνδέομαι με τον έξω κόσμο, τότε ζω. Αν ζω μόνο μέσα στον εαυτό μου, τότε
αυτό δεν είναι ζωή – αλλά όλοι ζουν έτσι. Όταν εξετάζω τον εαυτό μου, συνδέω τον
εαυτό μου με τον έξω κόσμο.
Για παράδειγμα, τώρα κάθομαι εδώ. Ο Μ. είναι εδώ, καθώς και ο Κ. Κατοικούμε μαζί.
Ο Μ. με είπε ανόητο – έχω προσβληθεί. Ο Κ. μου έριξε ένα υποτιμητικό βλέμμα – έχω
προσβληθεί. Νοιάζομαι, είμαι πληγωμένος και δεν θα ηρεμήσω, δεν θα συνέλθω για πολύ
καιρό.
Όλοι οι άνθρωποι επηρεάζονται έτσι, όλοι έχουν συνεχώς παρόμοιες εμπειρίες. Η μία
εμπειρία καταλαγιάζει, αλλά πριν καλά-καλά καταλαγιάσει, μια άλλη του ίδιου είδους
αρχίζει. Η μηχανή μας είναι διαρρυθμισμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε δεν υπάρχουν ξεχωριστές
θέσεις που να μπορούμε να έχουμε την ταυτόχρονη εμπειρία διαφορετικών πραγμάτων.
Έχουμε μόνο μια θέση για τις ψυχικές μας εμπειρίες. Έτσι, αν αυτή η θέση είναι κατειλημμένη
από εμπειρίες παρόμοιες με τις παραπάνω, τότε δεν μπορεί ούτε λόγος να γίνει ότι
θα έχουμε τις εμπειρίες που επιθυμούμε. Και αν ορισμένα επιτεύγματα ή απελευθερώσεις
υποτίθεται ότι θα μας φέρουν ορισμένες εμπειρίες, ποτέ δεν θα το κάνουν, αν τα πράγματα
παραμείνουν όπως είναι.
George Gurjieff
